Wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. II SA/Lu 654/22

Pomoc społeczna

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 8 lipca 2022 r., nr SKO.83/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie

B. G. (dalej jako "strona", "skarżący", "wnioskodawca"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 8 lipca 2022 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że wnioskiem złożonym w dniu 30 listopada 2020 r. skarżący wystąpił o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką - H. G., legitymującą się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Zamościu z dnia 22 października 2019 r., którym została uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym. Z orzeczenia wynika, że daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić.

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Krasnobrodu, odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jako podstawę odmowy organ I instancji wskazał przepis art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm. - dalej: "u.ś.r.").

Decyzją z dnia 25 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, uchyliło ww. decyzję Burmistrza Krasnobrodu. Poddając ocenie zasadność odmowy świadczenia pielęgnacyjnego, Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji w zakresie stosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. , gdyż dokonano błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., i niewłaściwie zinterpretowano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Kolegium stwierdziło natomiast istnienie innych przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia bowiem z akt sprawy wynika, że skarżący ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zdaniem Kolegium organ I instancji powinien wziąć pod uwagę prawidłową wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i poinformować skarżącego o możliwości wyboru świadczenia oraz wezwać do złożenia stosownych dokumentów, umożliwiających wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego, z odpowiednim pouczeniem. Organ powinien poinformować stronę o tym, że warunkiem uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest brak ustalonego prawa do konkurencyjnych świadczeń oraz wykorzystać odpowiednie w okolicznościach danej sprawy instrumenty prawne, aby załatwić sprawę nie naruszając słusznych interesów strony, w związku z ubieganiem się o przyznanie korzystniejszego dla niej świadczenia.