Wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. II SA/Kr 1485/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi T. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 31 października 2022 r. znak: SKO-ZP-415-226/21 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi T. O. (dalej: skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 31 października 2022r. znak: SKO-ZP-415-226/21, którym odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty Limanowskiego z dnia 13 maja 2016 r. (znak: OŚ.644.125.2016) uzgadniającego projekt decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ew. nr [...] wraz z obiektami infrastruktury technicznej na dz. ew. nr [...] obr. P. gm. L. " w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych.

W stanie faktycznym sprawy, powołanym wyżej postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. (znak: OŚ.644.125.2016) wydanym w związku z wystąpieniem Wójta Gminy Limanowa o uzgodnienie projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ew. nr [...] wraz z obiektami infrastruktury technicznej na dz. ew. nr [...] obr. P. gm. L. " w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, Starosta Limanowski uzgodnił przedmiotowy projekt decyzji.

Podaniem z dnia 14 października 2021 r. T. O. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Starosty Limanowskiego z dnia 13 maja 2016 r. (znak: OŚ.644.125.2016) zarzucając, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem: art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym zasięgnięcia opinii biegłego geologa; art. 75 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie sztywnej teorii dowodowej polegającej na przyjęciu, iż wyłącznym wyznacznikiem tego, czy istnieje czy nie istnieje obszar osuwiskowy, są dane zawarte w mapie przekazanej przez Państwowy Instytut Geologiczny; art. 75 i art. 76, art. 101 pkt 6 oraz art. 110a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.) poprzez błędne ich niezastosowanie w sytuacji, gdy na przedmiotowym obszarze istnieje obawa zagrożenia osuwiskowo-erozyjnego, co powinno skutkować odmową uzgodnienia.