Wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 maja 2023 r., sygn. II SA/Łd 332/23

Pomoc społeczna

Dnia 24 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant starszy specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2023 roku sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2023 r. nr SKO.4119.11.2023 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Strykowa z dnia 14 grudnia 2022 roku, nr MGOPS.PS.5131.2859.2022.AS. MR

Uzasadnienie

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 27 stycznia 2023 r. nr SKO.4119.11.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Strykowa o odmowie przyznania prawa do dodatku węglowego.

Jak wynika z akt sprawy A.B. złożył w dniu 13 września 2022 r. wniosek o wypłatę dodatku węglowego. We wniosku wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe pod wskazanym przez siebie adresem w A. Głównym źródłem ogrzewania w gospodarstwie domowym wnioskodawcy jest koza.

Burmistrz Strykowa, po rozpoznaniu wniosku A.B., decyzją z dnia 14 grudnia 2022 r. znak MGOPS.PS.5131.2859.2022.AS, orzekł o odmowie przyznania prawa do dodatku węglowego. Organ ustalił, że A.B. jest posiadaczem gruntów letniskowych, na których znajduje się budynek letniskowy. Strona uiszcza opłatę za odbiór odpadów komunalnych jako działkowicz. W związku z powyższym organ uznał, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym, że wnioskowany przez A.B. dodatek węglowy nie może być przyznany osobie deklarującej prowadzenie gospodarstwa domowego w budynku letniskowym, ponieważ w tym przypadku nie jest spełniony warunek zamieszkania.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A.B. wskazując, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem wydanym przez Burmistrza Strykowa. Odwołujący się zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa m.in.: art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatku węglowym, art. 6 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatku węglowym, art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatku węglowym w związku z art. 25 K.c. Odwołujący wskazał, że zamieszkana przez niego nieruchomość, mimo posadowienia na działce letniskowej, stanowi budynek w którym można mieszkać przez cały rok i do takich celów jest wykorzystywana. W dalszej kolejności A.B. stwierdził, że ani brak zameldowania w miejscowości A., ani ewentualny fakt czasowego tam zamieszkania - wynikający z różnych przyczyn, nie może dyskwalifikować z uprawnienia do dodatku węglowego, ponieważ nie przesądza o faktycznym zamieszkaniu. Ponadto, powołując się na art. 2 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o dodatku węglowym podniósł, że ustawa nie konkretyzuje miejsca zamieszkania, a zatem nie przesądza, czy można mieszkać na działce mającej status letniskowej w budynku zdatnym do całorocznego zamieszkania. Następnie podał w wątpliwość kwestie związane z definiowaniem miejsca zamieszkania i gospodarowania, a także wskazał, że wniosek o dodatek węglowy złożył tylko w jednym miejscu (gminie) zamieszkania, co dowodzić może jego faktycznemu zamieszkaniu w miejscowości A.