Środki trwałe w świetle nowych przepisów o rachunkowości

DANUTA KAŹMIERCZAK

Środki trwałe w świetle nowych przepisów o rachunkowości

Nowelizacja ustawy o rachunkowości wprowadza szereg zmian systemowych w szeroko rozumianej tematyce rachunkowości. Będą one dotyczyć także samej definicji środków trwałych, która zacznie obowiązywać 1 stycznia 2002 r. Na tej podstawie Minister Finansów powinien określić pojęcie środków trwałych, które będzie stosowane w jednostkach finansów publicznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 znowelizowanej ustawy o rachunkowości od 1 stycznia 2002 r. przez środki trwałe należy rozumieć, z zastrzeżeniem pkt 17 (definiuje pojęcie inwestycji), rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki.

Zalicza się do nich w szczególności:

l

l

l

l

Środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4.

Przepis ten stanowi, że jeżeli jednostka przyjęła do używania obce środki trwałe na mocy umowy, zgodnie z którą jedna ze stron (finansujący) oddaje drugiej stronie (korzystającemu) środki trwałe do odpłatnego używania lub również pobierania pożytków na czas oznaczony, wówczas środki te zalicza się do aktywów trwałych korzystającego, jeżeli umowa spełnia co najmniej jeden z siedmiu warunków, które zostały w tym przepisie wymienione (zagadnienia te będą przedmiotem odrębnego opracowania).