Rozliczanie VAT z najmu i dzierżawy w jednostkach sektora finansów publicznych
Jednostki sektora finansów publicznych często wynajmują lub wydzierżawiają posiadane przez nie nieruchomości i rzeczy ruchome. Poniżej omawiamy skutki związane z podatkiem od towarów i usług w takich sytuacjach - w tym wysokość VAT przy świadczeniu usług najmu i dzierżawy, powstawanie obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia tych usług oraz zasady dokumentowania.
Umowy najmu oraz dzierżawy są umowami nazwanymi prawa cywilnego. Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz (art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny; dalej: k.c.).
Z kolei przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz (art. 693 § 1 k.c.).
Zarówno umowy najmu, jak i dzierżawy, mogą być zawierane przez jednostki sektora finansów publicznych. Według przepisów o VAT, jednostki świadczą wówczas "usługi najmu" oraz "usługi dzierżawy". Z tytułu świadczenia tych usług jednostki zawsze są podatnikami VAT (co niekoniecznie zawsze oznacza opodatkowanie usług najmu i dzierżawy). Dotyczy to również jednostek będących organami władzy publicznej oraz urzędami obsługującymi te organy, ponieważ art. 15 ust. 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) - tj. przepis wyłączający uznawanie za podatników VAT organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy (w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane) - nie dotyczy czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
POTRZEBUJESZ POMOCY?