Optymalizacja produkcji a czynniki ograniczające

Każda jednostka gospodarcza działa w warunkach ograniczonego dostępu do różnych zasobów służących do zapewnienia produkcji. Do zasobów, które mogą podlegać ograniczeniu, należą m.in.:

- liczba dostępnych maszynogodzin,

- liczba dostępnych roboczogodzin,

- dostępność poszczególnych surowców,

- zdolności produkcyjne w sztukach produktów itp.

Problem optymalnej pod kątem zysku wielkości i struktury produkcji w świetle czynników ograniczających pojawia się wtedy, gdy mamy do czynienia z większą liczbą asortymentów o różnych jednostkowych marżach na pokrycie oraz różnej proporcji jednostkowego zużycia zasobów podlegających limitom.

Istnieją dwie metody służące do obliczenia optymalnej wielkości produkcji poszczególnych asortymentów:

1. Metoda programowania liniowego (możliwa dla dwóch rodzajów produktów).

2. Metoda marży na czynnik ograniczający.

Ad 1. Metoda programowania liniowego

Jest możliwa do zastosowania w przypadku istnienia maksymalnie dwóch produktów (asortymentów), gdyż tylko w takiej sytuacji można wykonać obliczenia na płaszczyźnie (układzie współrzędnych). W przypadku istnienia większej liczby produktów nie da się zastosować metody programowania liniowego. Zastosowanie ma wtedy metoda simplex, oparta na procesie iteracyjnego budowania kolejnych, coraz bardziej optymalnych rozwiązań.