Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji

Jedną z decyzji, jakie może wydać organ drugiej instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania, jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wydanie takiej decyzji jest możliwe, jeśli organ odwoławczy dojdzie do przekonania, że oceniana decyzja – w szczególności jej rozstrzygnięcie – jest co do istoty prawidłowa.

Ustawodawca nie określił w art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) przesłanek utrzymania w mocy decyzji. Orzecznictwo ogólnie wskazuje, że rozstrzygnięcie takie powinno zostać zastosowane w przypadku stwierdzenia prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji. WSA w Warszawie w wyroku z 4 sierpnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 242/10) ocenił, że postępowanie odwoławcze powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa, przy uwzględnieniu kryterium legalności i celowości, a utrzymanie w mocy decyzji następuje po ustaleniu, że ocena sprawy dokonana przez organ odwoławczy byłaby co do istoty taka sama, jak ocena zawarta w decyzji, na którą wniesiono odwołanie.