Wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. VIII SA/Wa 1067/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...]października 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]na rzecz skarżącej "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...]kwotę [...]zł ([...]), 3. nakazuje ściągnąć od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]kwotę [...]zł ([...]) tytułem brakującego wpisu sądowego.

Uzasadnienie

Decyzją z 5 października 2021r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o.

z siedzibą w [...] (dalej: "[...]", "skarżąca", "Spółka" lub "podatnik") Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "organ odwoławczy", "DIAS" lub "Dyrektor IAS"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik [...]US") z 14 sierpnia 2020r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne okresy rozliczeniowe od lipca 2017 r. do listopada 2017 r. oraz za czerwiec 2018 r. i lipiec 2018 r., nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2017 r. i marzec 2018 r., zobowiązań podatkowych za styczeń 2018 r., kwiecień 2018 r., sierpień 2018 r. i wrzesień 2018 r. oraz ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy o VAT za poszczególne miesiące od lipca 2017 r. do stycznia 2018 r., za marzec 2018 r. i kwiecień 2018 r. oraz za poszczególne miesiące od czerwca 2018 r. do września 2018 r. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa", "Op") w związku z art. 5 ust. 1, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 11 ust. 1, art. 15, art. 19a ust. 1, art. 20 ust. 5, art. 29a ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 lit. c, ust. 10b pkt 2, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3, art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 120 ust. 1 pkt 4, ust. 4, ust. 10 i ust. 15 oraz art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.; Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.; także jako: "ustawa o VAT").