Wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 maja 2022 r., sygn. II SA/Lu 36/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2022 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną do sądu decyzją z 16 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania E. S. (dalej jako: skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z 6 września 2021 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem z 22 lipca 2021 r. skarżąca wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad ciotką – A. S., legitymującą się orzeczeniem zaliczającym ją do znacznego stopnia niepełnosprawności.

Decyzją z 6 września 2021 r. organ I instancji odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawczyni jest bratanicą A. S., tym samym nie należy do kręgu osób wyszczególnionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615; dalej jako: u.ś.r.). Sama okoliczność, że strona sprawuje opiekę nad ciotką nie może stanowić podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, skoro nie jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że niepełnosprawna A. S. jest osobą samotną, bezdzietną, nie posiada żyjących wstępnych (rodzice zmarli w 2020 r.) ani rodzeństwa, a więc brak jakichkolwiek osób, które obciąża obowiązek alimentacyjny, a także innych osób, które mogłyby sprawować nad nią opiekę. A. S. z uwagi na stan zdrowia została ubezwłasnowolniona całkowicie, a strona czyni starania o ustanowienie jej opiekunem. Ponadto skarżąca podniosła, że brak podejmowania zatrudnienia przez 4 lata spowodowany jest przesłankami obiektywnymi – podjęciem studiów, urodzeniem dzieci, a ostatecznie koniecznością podjęcia opieki nad A. S..