Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. I SA/Po 644/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2015 roku, a także za styczeń i luty 2016 roku oddala skargę.

Uzasadnienie

W dniu 10 czerwca 2020 r. E. spółka z o.o. w P., złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 30 kwietnia 2020 r. nr [...], uchylającą w całości decyzję Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu z 12 kwietnia 2019 r. nr [...], [...], [...] [...], wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września 2015 r. do lutego 2016 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której postanowieniem z 4 kwietnia 2016 r. Naczelnik wszczął wobec spółki postępowanie kontrolne, które zakończył 12 kwietnia 2019 r. wydaniem decyzji określającej skarżącej w podatku od towarów i usług: za wrzesień i grudzień 2015 r. oraz za styczeń i luty 2016 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwotach 0 zł; kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik i listopad 2015 r. 0 zł; podatek do zapłaty z art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") za: wrzesień 2015 r. 29.902.582 zł, październik 2015 r. 35.841.030 zł, listopad 2015 r. 27.190.350 zł, grudzień 2015 r. 24.537.39 zł, styczeń 2016 r. 21.385.688 zł, luty 2016 r. 25 331 995 zł. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w objętym postępowaniem okresie skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej, a jedynie ją pozorowała, przyjmując i wystawiając fikcyjne faktury VAT. Jej celem było uzyskanie korzyści majątkowych w związku z nierzetelnym rozliczaniem podatku od towarów i usług przy wewnątrzwspólnotowych nabyciach paliw płynnych. W zastosowanym mechanizmie wyłudzania podatku VAT spółka pełniła rolę "bufora", tj. podmiotu pośredniczącego pomiędzy znikającym podatnikiem (innym buforem) a brokerem. Zadaniem spółki było zaewidencjonowanie w rejestrach VAT faktur od firm: E. spółka z o.o., V. spółka z o.o., P. spółka z o.o. oraz wystawienie fikcyjnych faktur na rzecz firm: K. spółka jawna, K.(1) spółka z o.o., B. spółka z o.o., S. spółka z o.o., P. , M. W. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe G. oraz wykazanie kwot podatku do wpłaty w deklaracjach VAT-7 za wrzesień i grudzień 2015 r., styczeń i luty 2016 r. i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w deklaracjach VAT-7 za październik i listopad 2015 r. Faktyczna działalność skarżącej polegała na wystawianiu tzw. pustych faktur i ich wprowadzaniu do obrotu gospodarczego. Po mimo faktycznego zarejestrowania spółki w odpowiednich rejestrach (KRS) oraz dla potrzeb rozliczania podatku od towarów i usług, nie wykonywała ona czynności gospodarczych (transakcji handlowych) opisanych na wystawionych przez nią fakturach VAT, a jej faktyczna działalność sprowadzała się wyłącznie do tworzenia dokumentacji, która miała jedynie formalnie uwiarygodnić rzekomy obrót paliwami.