Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2025 r. Società Italiana Lastre SpA (SIL) przeciwko Agora SARL., sygn. C-537/23

Artykuł 25 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowychnależy interpretować w ten sposób, że:w ramach oceny ważności umowy jurysdykcyjnej zarzuty dotyczące podnoszonego nieprecyzyjnego lub niesymetrycznego charakteru tej umowy należy badać nie w świetle kryteriów dotyczących podstaw „nieważności pod względem materialnym” tej umowy, określonych w prawie państw członkowskich zgodnie z tym przepisem, lecz w świetle autonomicznych kryteriów wynikających z tego artykułu.Artykuł 25 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 1215/2012należy interpretować w ten sposób, że:umowa jurysdykcyjna, na mocy której jedna ze stron tej umowy może wytoczyć powództwo wyłącznie przed wskazanym przez tę umowę sądem, podczas gdy drugiej stronie pozwala na wytoczenie powództwa, oprócz tego sądu, przed dowolnym innym sądem mającym jurysdykcję, jest ważna, w zakresie, w jakim, po pierwsze, wskazuje ona sądy jednego lub kilku państw, które są albo członkami Unii Europejskiej, albo stronami Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r., której zawarcie zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r., po drugie, określa czynniki wystarczająco precyzyjne do tego, aby umożliwić sądowi, przed którym wytoczono powództwo, ustalenie, czy ma on jurysdykcję, a po trzecie, nie jest sprzeczna z przepisami art. 15, 19 lub 23 tego rozporządzenia i nie stanowi odstępstwa od jurysdykcji wyłącznej na podstawie art. 24 tego rozporządzenia.