Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. II SAB/Rz 147/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi K. K. i R. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie legalności budowy szklarni oraz prawidłowości odprowadzania wód opadowych – skargę oddala –

Uzasadnienie

Przedmiotem sprawy jest skarga wniesiona przez K. K. i R. K. (dalej: Skarżące), w dniu 9 października 2024 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [....] (dalej: PINB lub organ I instancji) w sprawie:

- odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego i szklarni usytuowanych na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz

- legalności budowy szklarni usytuowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].

Skarżące podniosły, że organ I instancji prowadzi postępowanie we wskazanych sprawach od 2016 r. i do dnia wniesienia skargi nie wydał merytorycznej decyzji administracyjnej, kończącej postępowanie w sprawie. Wniosły o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, przyznanie od organu na rzecz Skarżących sumy pieniężnej, w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Z uzasadnienia skargi wynika, że Skarżące zarzucają organowi I instancji naruszenie art. 35 §3 oraz art. 36 §1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej K.p.a.) poprzez fakt, że przez ponad 8 lat nie były zawiadamiane o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. Uwypukliły także istotne ich zdaniem naruszenia zasady sprawności postępowania w postępowaniu organu I instancji podkreślając, że długotrwałe procedowanie tego organu uniemożliwiło Skarżącym skorzystanie z kontroli instancyjnej wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a działania organu, w tym rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenie postępowania wydawane w warunkach nieważności, stanowiły przejaw bezzasadnego przedłużania postępowania oraz unikania przez organ I instancji merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Odwołały się przy tym do wydanych w przedmiotowej sprawie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, który ostatecznie przesądził, że działanie organu I instancji nie było prawidłowe.