Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 kwietnia 2025 r. „Nordcurrent group“ UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos., sygn. C-228/24

Klauzulę zapobiegającą nadużyciom zawartą w art. 1 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2015/121 z dnia 27 stycznia 2015 r.,należy interpretować w ten sposób, że:nie stoi ona na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą spółce dominującej odmawia się w państwie członkowskim jej siedziby zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend otrzymanych od spółki zależnej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim z tego powodu, że owa spółka zależna została uznana za jednostkowe uzgodnienie, które nie jest rzeczywiste, podczas gdy rzeczona spółka zależna nie jest spółką pośredniczącą, a zyski wypłacone w formie dywidend pochodzą z działalności wykonywanej w imieniu tej spółki zależnej, pod warunkiem że spełnione są przesłanki praktyki stanowiącej nadużycie.Klauzulę zapobiegającą nadużyciom zawartą w art. 1 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/96, zmienionej dyrektywą 2015/121,należy interpretować w ten sposób, że:stoi ona na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą, bez wyjątku, na potrzeby uznania spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim za jednostkowe uzgodnienie, które nie jest rzeczywiste, uwzględniana jest jedynie sytuacja istniejąca w momencie wypłaty dywidend, podczas gdy utworzenie tej spółki zależnej opierało się na uzasadnionych powodach handlowych, a rzeczywisty charakter jej działalności przed tym momentem nie został zakwestionowany.Klauzulę zapobiegającą nadużyciom zawartą w art. 1 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/96, zmienionej dyrektywą 2015/121,należy interpretować w ten sposób, że:w sytuacji gdy spółka dominująca otrzymała dywidendy od spółki zależnej uznanej za jednostkowe uzgodnienie, które nie jest rzeczywiste, samo to uznanie nie wystarcza dla stwierdzenia, że spółka dominująca, korzystając ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu tych dywidend, uzyskała korzyść podatkową naruszającą przedmiot i cel dyrektywy 2011/96, ze zmianami.