Wyrok SN z dnia 8 maja 2025 r., sygn. II USKP 17/24

1. Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ograniczający wysokość emerytury policyjnej do poziomu przeciętnej emerytury wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie może kształtować sytuacji prawnej funkcjonariusza, który prawo do emerytury policyjnej nabył wyłącznie z tytułu służby nieobjętej dyspozycją art. 13b tej ustawy, a jedynie przez krótki okres pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, niemającą wpływu na spełnienie przesłanek nabycia tego prawa. Zastosowanie mechanizmu obniżającego z art. 15c ust. 3 w takich okolicznościach jest niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1–3 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP jako naruszające zasadę sprawiedliwości społecznej, zasadę równości, prawo własności oraz prawo do zabezpieczenia społecznego.

2. Mechanizm „ślepego równania w dół" wynikający z art. 15c ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej jest oderwany od zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), gdyż w praktyce najbardziej dotkliwie karze finansowo tych funkcjonariuszy, którzy relatywnie najkrócej służyli totalitarnemu państwu, a swój staż emerytalny wypracowali po 31 lipca 1990 r. Ograniczenie wysokości świadczenia do pułapu przeciętnej emerytury czyni mechanizm stażowy pozbawionym praktycznego znaczenia i prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji majątkowej funkcjonariuszy mających identyczny staż służby po tej dacie.

Teza AI