Wyrok SN z dnia 23 czerwca 2025 r., sygn. III USKP 131/24

Uznanie świadczenia z ubezpieczenia chorobowego za nienależnie pobrane na podstawie art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga wykazania, że ubezpieczony w momencie pobierania świadczenia działał w złej wierze, to jest miał świadomość, że świadczenie mu się nie należy lub że nie należy mu się w wypłacanej wysokości. Samo zadeklarowanie przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą podstawy wymiaru składek na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe w kwocie nieznajdującej pełnego pokrycia w bieżących dochodach z tej działalności, choćby miało miejsce w miesiącu poprzedzającym niezdolność do pracy, nie stanowi wystarczającej podstawy do przypisania ubezpieczonemu świadomego wprowadzenia organu rentowego w błąd, jeśli obowiązujące przepisy nie zakazywały takiej modyfikacji podstawy wymiaru. Negatywna decyzja organu rentowego lub prawomocny wyrok stwierdzający, że zadeklarowana podstawa wymiaru składek była zawyżona, nie przekłada się automatycznie na obowiązek zwrotu wypłaconych świadczeń, gdyż ocena świadomości nienależności świadczenia dokonywana jest wyłącznie z perspektywy okoliczności istniejących w trakcie jego wypłaty.

Teza AI