Decyzja ZUS nr 859/2025 z dnia 17 września 2025 r., sygn. DI/200000/43/859/2025
Podleganie ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia z obywatelami państw trzecich.
Na podstawie art. 34 ust, 1 i ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.) w związku z art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 350 z późn. zm.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Zakład) stanowisko przedstawione we wniosku złożonym w dniu 03 września 2025 r. przez Przedsiębiorcę: ……….. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Przedsiębiorca) uznaje za:
1. nieprawidłowe w sprawie niepodlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia wykonywanej przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania - osoby z Ukrainy, przebywające I podejmujące pracę w Polsce na podstawie art. 2 ustawy o Pomocy Obywatelom Ukrainy, których to pobyt jest uznawany za legalny od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 30 września 2025 r. i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
2. nieprawidłowe w sprawie niepodlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia wykonywanej przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania - osoby z Gruzji, przebywające i podejmujące pracę w Polsce na podstawie art. 3, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
3. nieprawidłowe w sprawie niepodlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia, które w przyszłości będą wykonywane przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania - osoby z Ukrainy, przebywające i podejmujące pracę w Polsce na podstawie art. 2 ustawy o Pomocy Obywatelom Ukrainy, których to pobyt jest uznawany za legalny od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 30 września 2025 r. i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
4, nieprawidłowe w sprawie niepodlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia, które w przyszłości będą wykonywane przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania - osoby z Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii przebywające i podejmujące prace w Polsce na podstawie art. 3, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi, i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło Jego przeniesienie na terytorium RP;
5. nieprawidłowe w sprawie niepodlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia, które w przyszłości będą wykonywane przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania - z Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii, Azerbejdżanu, Egiptu, Libanu, Maroka, Turcji, Kazachstanu, Indonezji, Filipin, Tadżykistanu, Kirgistanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu, Wietnamu, Kolumbii, Peru, Meksyku, Wenezueli, Paragwaju, Bośni i Hercegowiny przebywające i podejmujące prace w Polsce na podstawie art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 26 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi i którzy nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
6. nieprawidłowe w sprawie niepodlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia, które w przyszłości będą wykonywane przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania - osoby z Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii, Azerbejdżanu, Egiptu, Libanu, Maroka, Turcji, Kazachstanu, Indonezji, Filipin, Tadżykistanu, Kirgistanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu, Wietnamu, Kolumbii, Peru, Meksyku, Wenezueli, Paragwaju, Bośni i Hercegowiny, przebywające i podejmujące prace w Polsce na podstawie art. 3, art. 6 ust. 4, art. 45, art. 46 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi, i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
7. nieprawidłowe w sprawie niepodlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia, które w przyszłości będą wykonywane przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania - osoby z Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii, Azerbejdżanu, Egiptu, Libanu, Maroka, Turcji, Kazachstanu, Indonezji, Filipin, Tadżykistanu, Kirgistanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu, Wietnamu, Kolumbii, Peru, Meksyku, Wenezueli, Paragwaju, Bośni i Hercegowiny, przebywające i podejmujące prace w Polsce i które uzyskały zezwolenie na pracę i pobyt czasowy do trzech lat - na podstawie art. 114, art. 98 ust. 1 i 2, art. 104, art. 118 ust. 1, art. 240 pkt 1 i art. 242 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi, i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP.
Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym w dniu 03 września 2025 r. Przedsiębiorca reprezentowany przez adwokata ……….. wystąpił do Zakładu o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców.
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Przedsiębiorcy
Podstawa prawna wniosku: art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 121, z późn. zm.) w zw. z art. 34 ust. 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646).
Przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej aktualnie zatrudnia:
1. osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, a to osoby z Ukrainy, przebywające i podejmujące pracę w Polsce na podstawie art. 2 ustawy o Pomocy Obywatelom Ukrainy, których to pobyt jest uznawany za legalny od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 30 września 2025 r. i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
2. osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, a to osoby z Gruzji, przebywające i podejmujące pracę w Polsce na podstawie art. 3, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
Przedsiębiorca w ramach prowadzenia działalności gospodarczej ma zamiar zatrudniać:
1. osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, a to osoby z Ukrainy, przebywające i podejmujące pracę w Polsce na podstawie art. 2 ustawy o Pomocy Obywatelom Ukrainy, których to pobyt jest uznawany za legalny od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 30 września 2025 r. i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
2. osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, a to osoby z Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii przebywające i podejmujące prace w Polsce na podstawie art. 3, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi, i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
3. osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, a to osoby z Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii, Azerbejdżanu, Egiptu, Libanu, Maroka, Turcji, Kazachstanu, Indonezji, Filipin, Tadżykistanu, Kirgistanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu, Wietnamu, Kolumbii, Peru, Meksyku, Wenezueli, Paragwaju, Bośni i Hercegowiny przebywające i podejmujące prace w Polsce na podstawie art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 26 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi i którzy nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
4. osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, a to osoby z Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii, Azerbejdżanu, Egiptu, Libanu, Maroka, Turcji, Kazachstanu, Indonezji, Filipin, Tadżykistanu, Kirgistanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu, Wietnamu, Kolumbii, Peru, Meksyku, Wenezueli, Paragwaju, Bośni i Hercegowiny, przebywające i podejmujące prace w Polsce na podstawie art. 3, art. 6 ust. 4, art. 45, art. 46 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi, i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP;
5. osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, a to osoby z Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii, Azerbejdżanu, Egiptu, Libanu, Maroka, Turcji, Kazachstanu, Indonezji, Filipin, Tadżykistanu, Kirgistanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu, Wietnamu, Kolumbii, Peru, Meksyku, Wenezueli, Paragwaju, Bośni i Hercegowiny, przebywające i podejmujące prace w Polsce i które uzyskały zezwolenie na pracę i pobyt czasowy do trzech lat - na podstawie art. 114, art. 98 ust. 1 i 2, art. 104, art. 118 ust. 1, art. 240 pkt 1 i art. 242 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które oświadczyły podczas zawierania umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorcą, iż ich pobyt nie ma charakteru stałego, a także nie określiły w którym państwie pozostają rezydentami podatkowymi, i które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i nie nastąpiło jego przeniesienie na terytorium RP.
Stanowisko Przedsiębiorcy
Stanowisko Przedsiębiorcy przedstawia się następująco tj. zatrudnieni obecnie i w przyszłości przez Przedsiębiorcę obywatele Ukrainy, Białorusi, Gruzji, Armenii, Mołdawii, Azerbejdżanu, Egiptu, Libanu, Maroka, Turcji, Kazachstanu, Indonezji, Filipin, Tadżykistanu, Kirgistanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu, Wietnamu, Kolumbii, Peru, Meksyku, Wenezueli, Paragwaju, Bośni i Hercegowiny w sposób opisany w punktach stan faktyczny 1,2, oraz stan w przyszłości 1,2,3,4,5, z którymi Przedsiębiorca zawiera oraz będzie zawierał umowy o charakterze niepracowniczym - tj. umowy zlecenia lub umowy o pracę tymczasową, których to pobyt w Polsce ma charakter tymczasowy, (tj. pobyt nie ma charakteru stałego), którzy nie posiadają kart stałego pobytu - na podstawie art. 5 ust, 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 2013, 1442, dalej ustawa sus) nie podlegają ubezpieczeniom społecznym określonym w ustawie sus.
Stanowisko Przedsiębiorcy oparte jest na treści art. 5 ust. 2 ustawy sus, który stanowi, że: „Nie podlegają ubezpieczeniom społecznym określonym w ustawie obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i którzy są zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej".
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy sus: Ubezpieczenia społeczne obejmują;
1) ubezpieczenie emerytalne;
2) ubezpieczenie rentowe;
3) ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa, zwane dalej „ubezpieczeniem chorobowym";
4) ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwane dalej „ubezpieczeniem wypadkowym".
Według Przedsiębiorcy zakresem przedmiotowym art. 5 ust. 2 sus są objęci zarówno obywatele państw obcych zatrudnieni w placówkach wymienionych w tym przepisie (niezależnie od charakteru ich pobytu na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej), jak również obywatele państw obcych niezatrudnieni w takich placówkach, o ile tylko ich pobyt na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej nie ma i nie będzie miał charakteru stałego.
Opinia Przedsiębiorcy jest w pełni zgodna z ugruntowaną, wieloletnią linią orzeczniczą sądów polskich, w szczególności Sądu Najwyższego, który wielokrotnie podejmował to zagadnienie, za każdym razem orzekając w sposób zgodny ze stanowiskiem Wnioskodawcy (zob. w szczególności wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 września 2011 r. (I UK 60/11), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2011 r. (III UK 215/10), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. (I UK 225/06), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2008 r. (I UK 303/07), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r. (II UK 116/08).
W szczególności Przedsiębiorca opiera swoją wykładnię na stwierdzeniu zawartym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r. (II UK 116/08), zgodnie z którym art 5 ust. 2 ustawy z dnia 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych powinien być odczytywany w ten sposób, że nie podlegają ubezpieczeniom społecznym określonym w ustawie po pierwsze - obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i po drugie - obywatele państw obcych, którzy są zatrudnieni w placówkach wymienionych w drugim członie tego przepisu. W konsekwencji oznacza to, że zakresem przedmiotowym art. 5 ust. 2 ustawy systemowej są objęci zarówno obywatele państw obcych zatrudnieni w placówkach wymienionych w tym przepisie (niezależnie od charakteru ich pobytu na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej), jak również obywatele państw obcych niezatrudnieni w takich placówkach, o ile ich pobyt nie ma charakteru stałego.
Na uwagę zasługuje również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2008 r. (I UK 303/07), zgodnie z którym wykładnia art. 5 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie daje podstaw do uznania, iż poprzez użycie w tym przepisie spójnika „i" zawiera on koniunkcję oznaczającą wymóg łącznego spełnienia dwóch przestanek niepodlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego przez obywateli państw obcych (ci, którzy spełniają po pierwsze - warunek braku stałego pobytu na obszarze Państwa polskiego i po drugie - warunek zatrudnienia w wymienionych palcówkach). Sąd Najwyższy uznał, że użycie w art. 5 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych spójnika „i" stanowi koniunkcję (złączenie) dwóch zdań odnoszących się do niezależnych od siebie dwóch kategorii określonych w nim osób, niepodlegających obowiązkowi ubezpieczenia społecznego (ci których pobyt na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i ci, którzy są zatrudnieni w wymienionych placówkach niezależnie od charakteru pobytu na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej).
Natomiast Sąd Apelacyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt III Aua 774/20 wskazał, że podziela wyrażone w piśmiennictwie zapatrywania, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski ma „stały charakter" w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy systemowej ma ustalenie tego, gdzie (w którym kraju) znajduje się centrum Jego interesów życiowych. „Taka ocena każdorazowo uzależniona Jest od konkretnych okoliczności faktycznych rozpatrywanego przypadku, w tym w szczególności od wyników prowadzonego w tym kierunku postępowania dowodowego. Jeśli w wyniku takiego badania zostanie stwierdzone, że centrum interesów życiowych cudzoziemca znajduje się poza Polską, to osoba ta jest wyłączona z podlegania polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych" (zob. ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych. Komentarz pod red. B. Gudowskiej, wyd. C.H.Beck, W-wa 2014, teza 6 do art. 5). Zatem w przypadku zbadania rzeczywistego charakteru pobytu cudzoziemców w Polsce i ustalenia, że pobyt ten nie ma charakteru tymczasowego, a mimo to obywatele państw obcych nie zostali zgłoszeni do ubezpieczeń jako zleceniobiorcy, organ rentowy powinien wydać stosowne decyzje. Obowiązkowe ubezpieczenie społeczne powstaje ipso iure, co pytająca spółka musi mieć na względzie zawierając umowy z konkretnymi osobami na konkretne usługi, gdyż interpretacja zawarta we wniosku jest prawidłowa tylko w stanie faktycznym opartym na bezspornym przyjęciu, że pobyt cudzoziemców nie ma charakteru stałego jak w zadanym pytaniu. O tym zaś rzeczywiście świadczy, także w razie - posiadania zezwolenia na pobyt czasowy stałe, ciągłe, zasadniczo nieprzerwane przebywanie danej osoby na terytorium Polski podczas realizacji umowy, przy czym o ile można założyć, że osoby z państw sąsiednich będą się często przemieszczać i przebywać w Polsce po kilkanaście dni w miesiącu, gdyż praca na podstawie umowy cywilnoprawnej nie musi być wykonywana w określonym reżimie czasowym.
Wyroki zapadłe w powołanych sprawach wydane zostały w oparciu o zbliżony stan faktyczny i w oparciu o wymienione w treści wniosku i w uzasadnieniach ww. wniosku przepisów dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
Zatem w przedmiotowej sprawie, stanowisko Przedsiębiorcy jest zbieżne z ugruntowaną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego. Przedsiębiorca nie ma więc obowiązku odprowadzania składek z ubezpieczenia społecznego, o którym mowa w ustawie sus w przypadku obecnie oraz w przyszłości zatrudnianych cudzoziemców, ponieważ zatrudnienie cudzoziemców następuje na pobyt czasowy, nie mający charakteru stałego, a zatrudnieni obecnie i w przyszłości cudzoziemcy nie posiadają i nie będą posiadać kart stałego pobytu.
Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 3 kwietnia 2013 r. III Aua 1089/12 wskazał, że „z faktu posiadania karty stałego pobytu daje się wyprowadzić domniemanie, że pobyt cudzoziemca na terytorium Polski ma charakter stały, lecz strona może w procesie wykazać okoliczności przeciwne w celu obalenia domniemania".
Biorąc pod uwagę art. 2 ustawy o Pomocy Obywatelom Ukrainy oraz legalność pobytu Obywateli Ukrainy od dnia 24 lutego 2022 roku do dnia 4 marca 2024 roku - nie sposób jest przewidzieć, czy cudzoziemiec po ustabilizowaniu sytuacji politycznej w kraju i zakończeniu wojny nie powróci do kraju ojczystego czy tez w Polsce znajduje się jedynie tymczasowo, aby podjąć chwilowe zatrudnienie i wyjechać do innego kraju.
Sytuacja w Ukrainie związana z działaniami wojennymi zmieniła codzienność Obywateli Ukrainy. Obywatele Ukrainy nadal oświadczają, że w przypadku zakończenia wojny powrócą do kraju ojczystego lub podejmują chwilowe zatrudnienie alby następnie wyjechać z Polski do np. Niemiec.
Podczas, gdy na terytorium Ukrainy rozpoczęła się wojna, ludność uciekała z kraju, nie wybierając miejsca pobytu, ale została zmuszona do jak najszybszego opuszczenia terytorium. Często w okupowanej Ukrainie pozostali najbliżsi członkowie rodziny, a z uwag na brak środków finansowych jedynym i najbliższym krajem była Polska. Nie można zakładać, iż od dnia 24 lutego 2022 roku centrum interesów życiowych każdego obywatela Ukrainy, który uciekał ze swojego kraju macierzystego, stała się Polska.
Zleceniobiorcami Przedsiębiorcy są również cudzoziemcy innych narodowości - nie tylko Ukraińskiej, Nie można zatem przekreślać niniejszych rozważań, popartych orzecznictwem, oraz zawężać jedynie do obywateli Ukrainy.
Warto wskazać na orzecznictwo odnoszące się do aktualnego brzmienia wymienionych we wniosku przepisów, a to na stanowisko Sądu Okręgowego w Katowicach, który w wyroku sygn. akt XI U 901/22 z dnia 19 października 2022 roku słusznie wskazał, iż bezzasadnie w odniesieniu do wszystkich cudzoziemców, o jakich mowa we wniosku organ rentowy powołuje się na postanowienia umowy międzynarodowej zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą. Przede wszystkim z istoty rzeczy umowy te nie mogą odnosić się do ujętych we wniosku obywateli Kirgistanu, Uzbekistanu, Gruzji i Nepalu. Ponadto umowa ta nie zwiera regulacji dających podstawę wniosków wysuwanych w oparciu o nią przez organ rentowy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o zabezpieczeniu społecznym z 18 maja 2012 r. (Dz.U z 2013 r., poz. 1373), która po ratyfikacji weszła w życie 1 stycznia 2014 r. umowę tę stosuje się w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej do ustawodawstwa dotyczącego obowiązkowego ubezpieczenia. Po myśli do art. 6 Umowy osoba, do której stosuje się niniejsza Umowa podlega ustawodawstwu tej Umawiającej się Strony, na której terytorium wykonuje pracę. Jak z powyższego wynika Umowa odnosi się wyłącznie do obywateli Ukrainy, a nie do wszystkich cudzoziemców ujętych we wniosku i przewiduje podleganie przez nich ustawodawstwu tej Strony Umowy, na której terytorium wykonują pracę. Skoro zatem osoby ujęte we wniosku wykonują lub będą wykonywały pracę wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przeto tylko polskie ustawodawstwo należy do nich stosować. Ma do nich zatem wprost zastosowanie powołany na wstępie przepis art. 5 ust. 2 ustawy systemowej. Oznacza to, iż przy przyjęciu założeń zawartych we wniosku nie podlegają oni ubezpieczeniom społecznym.
Ponadto, we wniosku Przedsiębiorca dokonał wyliczenia ilości stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych, których wniosek dotyczy. Według wyliczeń Przedsiębiorcy wniosek dotyczy 80 stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych x 40,00 zł (za każdy stan faktyczny/zdarzenie przyszłe) = 3 200 zł. W dniu 28 sierpnia 2025 r. taka opłata została wniesiona.
Analiza stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w świetle stanu prawnego:
Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ubezpieczeniom społecznym podlega obowiązkowo osoba, która posiada określony tytuł do ubezpieczeń wskazany przez ustawodawcę.
W myśl art. 5 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nie podlegają ubezpieczeniom społecznym określonym w ustawie obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, nie ma charakteru stałego i którzy są zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej. Wymienione w ww. przepisie warunki powinny być spełnione łącznie, tzn.: osoba jest cudzoziemcem, jej pobyt w Polsce nie może mieć charakteru stałego, jest zatrudniona w obcym przedstawicielstwie dyplomatycznym, urzędzie konsularnym, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych.
Zatem, warunki określone w art. 5 ust. 2 ustawy muszą być spełnione łącznie, aby skutkowały wyłączeniem cudzoziemca z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym.
W myśl z art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 12 ust. 1 powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznej, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia oraz osoby z nimi współpracujące podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz ubezpieczeniu wypadkowemu. W myśl art. 11 ust. 2 powołanej ustawy osoby te mogą podlegać dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu na swój wniosek.
Z powyższego wynika, że przepisy cytowanej ustawy w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym nie uzależniają objęcia ubezpieczeniami od posiadanego obywatelstwa, miejsca zamieszkania czy pobytu jak również od tego przez jaki czas praca jest świadczona, np. czy przez okres miesiąca, czy kilkunastu miesięcy. Natomiast istotnym jest fakt zawarcia z polskim podmiotem umowy rodzącej zgodnie z przepisami obowiązek ubezpieczeń społecznych oraz wykonywanie pracy w ramach tych umów na obszarze Polski.
Zatem, w przedstawionym przez Przedsiębiorcę stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym art. 5 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie znajduje zastosowania, a opisane osoby-osoby spoza Unii Europejskiej, które obecnie wykonują i będą wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej umowy zlecenia, będą podlegać ubezpieczeniom społecznym na zasadach przewidzianych dla zleceniobiorców w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
W tym miejscu należy wskazać, że jedynie ratyfikowana umowa międzynarodowa, jako prawo nadrzędne, może wykluczyć zastosowanie polskich przepisów w tym zakresie. Cudzoziemiec zatrudniony w Polsce nie będzie podlegał ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych jeśli obowiązek taki wyklucza umowa międzynarodowa, której Polska jest stroną lub prawo wspólnotowe. Z treści wniosku o wydanie interpretacji nie wynika jednakże, iż taka sytuacja ma miejsce.
Przedsiębiorca swoje stanowisko uzasadnia pobytem mającym charakter tymczasowy osób podejmujących pracę, jednocześnie przekonując że pobyt cudzoziemców nie ma charakteru stałego.
W wyroku z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt II UK 295/16 Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na ochronę socjalną (ubezpieczeniową), która jest z kolei konsekwencją posiadanego tytułu do ubezpieczeń społecznych. Jak rozważa Sąd (...) migracja osób jest dziś zjawiskiem powszechnym. Wiąże się ono często z poszukiwaniem pracy zarobkowej, a co za tym idzie ujawnia się problem podlegania ubezpieczeniu społecznemu, które jest immanentnie przypisane aktywności zawodowej, skoro ma stanowić zabezpieczenie przez niebezpieczeństwem ryzyk ubezpieczeniowych (choroba, wypadek przy pracy, niezdolność do pracy, wiek, macierzyństwo). (...) Zagadnienie to dotyczy cudzoziemców, którzy podejmuję aktywność zawodową na obszarze kraju (...). Sąd Najwyższy wskazuje „(...) stały pobyt to pobyt niezmienny w danym okresie, czyli w okresie realizacji podstawy ubezpieczenia, przy czym nie ma większego znaczenia okoliczność dotycząca tego, jaką administracyjną gwarancję prowadzenia działalności lub zapewnienie pobytu miał w Polsce obywatel państwa obcego. (...) O tym, czy dany pobyt ma charakter stały nie decyduje więc stały pobyt w sensie „ długo trwałości i stałości pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej", albowiem w takim wypadku wyłączeniu z ubezpieczeń społecznych podlegaliby ci cudzoziemcy, których pobyt nie ma „takich cech" choć spełnialiby warunki podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym (...). (...) Skoro ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych określa zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym, to podlegają im także obywatele państw obcych, którzy podejmują działalność stanowiącą podstawę objęcia ich obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym (...).
Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 4 listopada 2022 r., sygn. akt III AUa 993/21 wskazał: (...) Analiza ustawy systemowej prowadzi do wniosku, że przy przyjętej w niej zasadzie terytorialności („na obszarze RP") kryterium obywatelstwa czy miejsca zamieszkania nie ma znaczenia w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym. Obowiązkiem ubezpieczeń społecznych są objęci także cudzoziemcy, o ile spełniają warunki do podlegania ubezpieczeniom społecznym, w tym także gdy z cudzoziemcem zostanie zawarta umowa zlecenia. Decydujące dla objęcia obowiązkiem społecznym jest samo zawarcie z polskim podmiotem umowy zlecenia, czyli umowy stanowiącej zgodnie z przepisami obowiązek ubezpieczeń społecznych oraz wykonywanie pracy w ramach tej umowy na obszarze Polski. Reguły tej nie zmienia przepis art. 5 ust. 2 ustawy systemowej. (...). Dalej Sąd Apelacyjny podnosi: „(...) Z całą pewnością pobyt cudzoziemca na terenie Rzeczypospolitej Polskiej związany z wykonywaniem pracy w oparciu o umowę zlecenia powiązany z uzyskaniem zezwolenia na wykonywanie pracy, w tym sezonowej czy powierzonej wiązanej z wpisem tego rodzaju pracy do ewidencji oświadczeń nie jest pobytem przypadkowym, incydentalnym, okazjonalnym, nawet jeżeli wiąże się z pobytem czasowym. Jest pobytem o charakterze pobytu stałego, bo uprawnia do legalnego pobytu na terenie RP, zamieszkania w określonym miejscu, pod oznaczonym adresem na okres wykonywania pracy, a więc z zamiarem stałego przebywania w okresie jej świadczenia. W okresie realizacji umowy zlecenia cudzoziemiec przebywa przez określony, stały okres fizycznie w danym miejscu i tu koncentruje swoje sprawy życiowe. IV związku z wykonywaną pracą w zakreślonym przedziale czasowym cudzoziemiec ma zorganizowane miejsce gdzie wypełnia podstawowe funkcje życiowe, gdzie spożywa posiłki, przetrzymuje swoje rzeczy osobiste, utrzymuje kontakty zewnętrzne, spędza wolny czas, nocuje. Wszystko to świadczy o pobycie o charakterze stałym na czas realizacji funkcji z jakim ten pobyt wiąże się z przebywaniem w Polsce, to jest z wykonywaną umówioną pracą. Dlatego niesłuszne jest wyłączne powiązanie podlegania ubezpieczeniom społecznym cudzoziemca z pobytem stricte stałym czy posiadaniem karty stałego pobytu. Uprawnienie do czasowego przebywania na terenie kraju nie niweczy uznania, że pobyt ten w związku z wykonywaną pracą stanowiącą do podlegania ubezpieczeniom społecznym ma charakter pobytu stałego". (...).
W tym samym tonie wypowiedział sią Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 4 listopada 2022 r., sygn. akt III AUa 994/21, który stwierdził: „(...) nie do pogodzenia byłby fakt, że z jednej strony państwo polskie pozwala cudzoziemcowi na czasowy pobyt w kraju, wyraża zgodę na jego legalne zatrudnienie a z drugiej strony pozbawia go powszechnej ochrony ubezpieczeniowej więżącej się z realizacją ważnego tytułu do ubezpieczenia. W istocie prowadziłoby to do dyskryminacji cudzoziemskich zleceniobiorców. Jest to niedopuszczalne z punktu widzenia celu jakiemu służy zabezpieczenie społeczne. Pojęcie pobytu o charakterze stałym z art. 5 ust. 2 ustawy systemowej nie zależy bezpośrednio od przepisów ustawy o cudzoziemcach, w szczególności od czasu, na który cudzoziemcowi udziela się zezwolenia na pobyt w Polsce. (...)".
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt I USKP 20/23 w pełni podzielił stanowisko organu rentowego, zgodnie z którym, skoro ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych określa zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym, to podlegają im także obywatele państw obcych, którzy podejmują działalność stanowiącą podstawę objęcia ich obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym.
Natomiast Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt I USK 275/23 wskazał (...) Z ugruntowanego rzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że o podleganiu albo niepodleganiu cudzoziemca ubezpieczeniom społecznym w Polsce z tytułu aktywności rodzącej taki obowiązek nie decyduje charakter dokumentu pobytowego, jakim legitymuje się cudzoziemiec ani nawet długość pobytu cudzoziemca, lecz okoliczność, czy w okresie prowadzenia działalności, stanowiącej tytuł podlegania ubezpieczeniom społecznym, faktyczny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej miał charakter stały czy też czasowy. Sąd Najwyższy opowiedział się bowiem wyraźnie za tym, by o zastosowaniu art. 5 ust. 2 ustawy systemowej decydowało to, gdzie w okresie wykonywania czynności stanowiących tytuł do podlegania ubezpieczeniom społecznym znajduje się centrum interesów życiowych i zawodowych danej osoby, co z kolei należy analizować z perspektywy sposobu realizacji działalności, z której wynika ustawowy obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym (...).
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn.. akt I USK 317/23 odniósł się do spornej kwestii wskazując (...) Z wykładni art. 5 ust. 2 ustawy systemowej wynika, że zarówno w przypadku pracowniczego tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym, jak i tytułu wynikającego z wykonywania umowy zlecenia sam zamiar czasowego przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czy też legitymowanie się jedynie zezwoleniem na pobyt czasowy nie mają rozstrzygającego znaczenia. Istotne jest jedynie, czy podczas wykonywania wyżej wymienionych działalności można mówić o stałym przebywaniu danej osoby na terytorium Polski. W konsekwencji przyjazd, choćby i cykliczny (regularny) do Polski celem wykonywania pewnych aktywności zawodowych, Jak np. prowadzenie wykładów, czy świadczenie usług doradczych na podstawie umowy zlecenia albo umowy o pracę, nie będzie powodował objęcia obywatela państwa trzeciego polskim systemem ubezpieczenia społecznego., natomiast stale przebywanie w Polsce w okresie wykonywania tych czynności (np. zamieszkanie w Polsce i prowadzenie wykładów lub badań przez jeden semestr), chociażby przez krótki (sumarycznie) okres determinowany czasowym zezwoleniem na pobyt, będą prowadzić do objęcia polskim systemem ubezpieczeń społecznych (...).
W świetle powyższego nie sposób zgodzić się z argumentacją Przedsiębiorcy, iż okoliczność braku stałego pobytu cudzoziemców na terenie Polski jest wystarczającą przesłanką zwolnienia takich osób z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym.
Natomiast, bez wpływu na kwestie związane z ubezpieczeniami społecznymi ma wskazana przez Przedsiębiorcę ustawa z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 337 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2025 r. poz. 621). Ww. ustawy odnoszą się do legalności przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i regulują kwestie związane z uprawnieniem do wykonywania pracy w okresie pobytu.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 stycznia 2024 r. sygn. akt l USKP 6/23 (...) przypomniał, że przewidziany w art. 5 ust. 2 ustawy systemowej wyjątek od zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym nie znajduje zastosowania także wtedy, gdy kwestię zabezpieczenia społecznego obywateli danego państwa regulują umowy międzynarodowe (art. 5 ust. 2 in fine), które - po ratyfikacji - mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową (art. 91 ust. 2 Konstytucji RP) (...).
Odnosząc się do uzasadnienia przedstawionego przez Przedsiębiorcę należy wskazać, ze Rzeczpospolitą Polską wiążą również umowy międzynarodowe, które regulują kwestę zabezpieczenia społecznego obywateli Państwa będącej stroną umowy. Wśród państw wymienionych przez Przedsiębiorcę, których obywatele wykonują już pracę na terytorium Polski lub w przyszłości taką pracę będą wykonywać, dwustronne umowy międzynarodowe w zakresie zabezpieczenia społecznego Rzeczypospolita Polska podpisała z Ukrainą, Białorusią, Turcją i Mołdawią.
I. Kwestie zabezpieczenia społecznego między Polską a Ukrainą reguluje Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o zabezpieczeniu społecznym z dnia 18 maja 2012 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1373), która z dniem 1 stycznia 2014 r. weszła z życie. Razem z Umową zaczęto obowiązywać również Porozumienie Administracyjne z dnia 18 maja 2012 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1375) w sprawie stosowania Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o zabezpieczeniu społecznym. Regulacja powyższej umowy wskazuje, że obywatele Jednego Państwa podlegają obowiązkom i korzystają z uprawnień wynikających z ustawodawstwa drugiego Państwa na tych samych warunkach co obywatele tego Państwa, na terytorium którego wykonują pracę - zasada równego traktowania. Zatem, sytuację prawną w zakresie zabezpieczenia społecznego obywateli Ukrainy podejmujących zatrudnienie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej reguluje ww. Umowa. W konsekwencji tego, wykonywanie przez obywatela Ukrainy aktywności zarobkowej stanowiącej tytuł ubezpieczeń społecznych (w tym umowy zlecenia) na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej oznacza jego podleganie polskim ubezpieczeniom społecznym bez względu na charakter pobytu, gdyż wyjątek z art. 5 ust. 2 ustawy systemowej nie znajduje zastosowania (patrz, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2024 r., sygn. akt I USKP 6/23).
II. Umowa zawarta między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Białorusi o zabezpieczeniu społecznym z dnia 13 lutego 2019 r. (Dz.U. z 2022 r poz. 575) oraz Porozumienie Administracyjne podpisane w Mińsku dnia 2 czerwca 2020 r. w sprawie stosowania Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Białorusi o zabezpieczeniu społecznym z dnia 13 lutego 2019 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 577) reguluje kwestie zabezpieczenia społecznego obywateli Białorusi podejmujących aktywność zawodową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Umowa weszła w życie od dnia 1 kwietnia 2022 r. Z artykułu 4 Umowy (zasada równego traktowania) wynika, że jeżeli niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, osoby, do których stosują się postanowienia niniejszej Umowy, podlegają obowiązkom i korzystają z uprawnień wynikających z ustawodawstwa drugiej Umawiającej się Strony na tych samych warunkach, co obywatele tej Umawiającej się Strony. Natomiast art. 6 Umowy stanowi - osoba, do której stosuje się niniejsza Umowę podlega ustawodawstwu tej Umawiającej się Strony, na której terytorium wykonuje pracę. Zatem, wykonywanie przez obywatela Białorusi aktywności zarobkowej stanowiącej tytuł ubezpieczeń społecznych (w tym umowy zlecenia) na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej oznacza jego podleganie polskim ubezpieczeniom społecznym bez względu na charakter pobytu, gdyż wyjątek z art. 5 ust. 2 ustawy systemowej nie znajduje zastosowania.
III. Umowa zawarta między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Turcji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 17 października 2017 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 770), która weszła w życie od 1 czerwca 2021 r. oraz obowiązujące Porozumienie Administracyjne w sprawie stosowania Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Turcji o zabezpieczeniu społecznym podpisane w Warszawie w dniu 17 października 2017 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 772) reguluje kwestie zabezpieczenia społecznego obywateli Turcji podejmujących aktywność zawodową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, wykonywanie przez obywatela Turcji aktywności zarobkowej stanowiącej tytuł ubezpieczeń społecznych (w tym umowy zlecenia) na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej oznacza jego podleganie polskim ubezpieczeniom społecznym bez względu na charakter pobytu, gdyż wyjątek z art. 5 ust. 2 ustawy systemowej nie znajduje zastosowania.
IV. Umowa zawarta między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Mołdawii o zabezpieczeniu społecznym z dnia 9 września 2013 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 1460) oraz obowiązujące Porozumienie Administracyjne z dnia 9 września 2013 r. w sprawie stosowania Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Mołdawii o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. z 2014 r., poz. 1462). Powyższa Umowa wraz z obowiązującym Porozumieniem reguluje sprawy ubezpieczeń społecznych obywateli Mołdawii przyjeżdżających i podejmujących pracę w Polsce. Zatem ustalając obowiązek ubezpieczeń społecznych dla zleceniobiorców - obywateli Mołdawii wykonujących prace na terytorium Polski nie można pomijać uregulowań wynikających z ww. Umowy w tym art. 7. Zatem, wykonywanie przez obywatela Mołdawii aktywności zarobkowej stanowiącej tytuł ubezpieczeń społecznych (w tym umowy zlecenia) na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej oznacza jego podleganie polskim ubezpieczeniom społecznym bez względu na charakter pobytu, gdyż wyjątek z art. 5 ust. 2 ustawy systemowej nie znajduje zastosowania
Wskazane wyżej Umowy zawierają generalną zasadę, że obowiązek ubezpieczenia społecznego powstaje w państwie, w którym zatrudnienie jest wykonywane.
Wobec powyższego, w przedstawionych przez Przedsiębiorcę stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym art. 5 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie znajduje zastosowania. Oznacza to, że cudzoziemcy, osoby które Przedsiębiorca (będący polskim podmiotem w sposób opisany w stanie faktycznym w pkt 1 i 2 oraz w zdarzeniu przyszłym w pkt: 1,2,3,4,5 złożonego wniosku), zatrudnia i zamierza w przyszłości zatrudniać na podstawie umowy zlecenia, z tytułu wykonywania pracy w ramach takiej umowy będą podlegać obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym na zasadach przewidzianych dla zleceniobiorców.
W konsekwencji, uwzględniając przedstawiony w złożonym wniosku opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, własne stanowisko oraz obowiązujące przepisy prawa uznać należy stanowisko Przedsiębiorcy, reprezentowanego przez adwokata ……….. , jak w sentencji decyzji.
Pouczenie
Decyzja dotyczy stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Przedsiębiorcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu jego zaistnienia oraz w dniu wydania decyzji.
Wydana decyzja wiąże Zakład wyłącznie w sprawie przedsiębiorcy, na którego wniosek została wydana. Stosownie do art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców niniejsza decyzja nie jest więżąca dla przedsiębiorcy, natomiast jest więżąca dla Zakładu, do czasu jej zmiany lub uchylenia.
Od niniejszej decyzji przysługuje, zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w związku z art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, odwołanie do Sądu Okręgowego w ……….. .
Odwołanie wnosi się na piśmie za pośrednictwem jednostki organizacyjnej ZUS, która wydała decyzję lub do protokołu sporządzonego przez tę jednostkę, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji.
Źródło:
Biuletyn Informacji Publicznej ZUS,
POTRZEBUJESZ POMOCY?