Interpretacja indywidualna z dnia 28 listopada 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-2.4011.767.2025.2.MC

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

– w części dotyczącej wydatków poniesionych w 2025 r. – prawidłowe,

– w pozostałej części – nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 27 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 27 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem z 25 października 2025 r. (wpływ 30 października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W latach 2022-2024 odbywała Pani aplikację adwokacką przy Okręgowej Izbie Adwokackiej w (…), której ukończenie stanowi warunek do przystąpienia do zawodowego egzaminu adwokackiego, a w konsekwencji do uzyskania możliwości wykonywania zawodu adwokata.

W dniach (...).04.2025 r. przystąpiła Pani do końcowego egzaminu adwokackiego, z którego uzyskała Pani wynik pozytywny. Rozpoczęła Pani z dniem 15 września 2025 r. jednoosobową działalność gospodarczą (indywidualna kancelaria adwokacka) polegającą na świadczeniu usług i wykonywaniu zawodu adwokata. Niemniej nie byłoby to możliwe, gdyby w pierwszej kolejności nie uzyskała Pani pozytywnego wyniku z egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką, do którego przystąpienie wymagało uiszczenia opłaty w wysokości 1 125 zł (zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie wysokości opłaty za egzamin wstępny na aplikację adwokacką). Następnie w trakcie trwania aplikacji adwokackiej zobowiązana była Pani do uiszczania rocznej opłaty szkoleniowej w wysokości 5 850 zł, tj. łącznie za 3 lata 17.550 zł (zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie wysokości opłaty rocznej za aplikację adwokacką), które to koszty opłacała Pani w wymiarze miesięcznym po 650 zł płatne od stycznia do września każdego roku trwania aplikacji oraz miesięcznej składki izbowej w wysokości 40 zł, tj. łącznie za 3 lata 1440 zł (zgodnie z treścią § 30 ust. 4 Regulaminu odbywania aplikacji adwokackiej). Ponadto w ramach dojścia do zawodu adwokata musiała Pani dokonać opłaty za końcowy egzamin zawodowy w wysokości 3 266,20 zł (zgodnie z ogłoszeniem Ministra Sprawiedliwości o egzaminie adwokackim w 2025 r.).

Łączna wysokość niezbędnych kosztów niezbędnych do poniesienia w związku z uzyskaniem możliwości wpisu na listę adwokatów i wykonywania zawodu wynosi 23 381,20 zł. W trakcie trwania aplikacji adwokackiej pozostawała Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę i nie prowadziła Pani działalności gospodarczej, w ramach której powyższe wydatki mogłyby być zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu.

Uzupełnienie

Forma opodatkowania Pani działalności to opodatkowanie na zasadach ogólnych,

Lata poniesienia wydatków:

-opłata za egzamin wstępny na aplikację adwokacką – rok 2021 (przystąpienie do egzaminu przed rozpoczęciem aplikacji),

-opłaty roczne za aplikację adwokacką – lata 2022, 2023, 2024, płatne miesięcznie w wysokości 650 zł za miesiące styczeń-wrzesień każdego roku,

-składki członkowskie na rzecz samorządu adwokackiego (40zł) – lata 2022–2025, płatne miesięcznie,

-opłata za egzamin adwokacki – rok 2025.

Dokumentami potwierdzającymi wydatki są potwierdzenia wykonania przelewów bankowych:

-opłata za egzamin wstępny: zapłacono dnia 04.08.2021,

-opłaty za odbywanie aplikacji oraz składki członkowskie za lata 2022, 2023, 2024 płatności miesięczne:

rok 2022: 07.02.2022, 02.03.2022, 04.04.2022, 09 05.2022, 02.06.2022, 11.07.2022, 28.07.2022, 29.08.2022, 07.10.2022, 09.11.2022, 07.12.2022, 28.12.2022,

rok 2023: 09.01.2023, 30.01.2023, 06.03.2023, 31.03.2023, 27.04.2023, 06.06.2023, 30.06.2023, 02.08.2023, 07.09.2023, 13.10.2023, 13.11.2023, 30.11.2023,

rok 2024: 03.01.2024, 05.02.2024, 01.03.2024, 03.04.2024, 02.05.2024, 27.05.2024, 26.06.2024, 30.07.2024, 03.10.2024, 28.11.2024,

-opłata składki członkowskiej rok 2025: 08.01.2025, 03.02.2025, 05.03.2035, 07.04.2025, 30.04.2025, 30.05.2025,

-opłata za egzamin zawodowy 2025 – 05.03.2025.

Pytania

Czy poniesione wydatki, tj. opłata za egzamin wstępny na aplikację adwokacką na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości, opłaty za pierwszy, drugi i trzeci rok aplikacji adwokackiej, obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa w samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki, opłata za egzamin adwokacki na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości, mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, prowadzonej w formie jednoosobowej działalności gospodarczej (indywidualnej kancelarii adwokackiej)? W razie pozytywnej odpowiedzi uprzejmie prosi Pani o wskazanie, w jakiej dacie wydatki te powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 1 – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej jako upd, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 upd.

Wydatek, aby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien zatem spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu; nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 upd; być właściwie udokumentowany.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę, że przed rozpoczęciem działalności gospodarczej w ramach wykonywania zawodu adwokata konieczne jest uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką – opłata od egzaminu stanowi dochód budżetu państwa, a uiszczana jest na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości. Po uzyskaniu wpisu na listę aplikantów adwokackich aplikant zobowiązany jest do ukończenia trzyletniego szkolenia w ramach okręgowej izby adwokackiej, które jest odpłatne. Ponadto aplikant zobowiązany jest do uiszczania składki członkowskiej. Zarówno opłacenie szkolenia oraz składki jest warunkiem koniecznym do pozytywnego zakończenia aplikacji. W przypadku braku uiszczenia powyższych konsekwencją jest skreślenie z listy aplikantów, a tym samym brak możliwości przystąpienia do końcowego egzaminu zawodowego i wykluczenie możliwości wykonywania zawodu adwokata. Ostatnim niezbędnym elementem jest pozytywne złożenie egzaminu zawodowego, przy czym przystąpienie do niego jest odpłatne i także stanowi dochód budżetu państwa. Wykonywanie zawodu adwokata możliwe jest wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ze względu na ustawowe wyłączenie możliwości zatrudnienia adwokata wykonującego zawód na podstawie umowy o pracę w myśl przepisów kodeksu pracy. W trakcie trwania aplikacji adwokackiej aplikant zobowiązany jest do ponoszenia wydatków z nią związanych, a swoją pracę może wykonywać w ramach zawartej umowy o pracę bądź innej umowy cywilnoprawnej. Nawet jeżeli przyjąć, że aplikant adwokacki stanowi odrębny zawód, to zarówno okres aplikacji, jak i wydatki z nią związane są nierozerwalnie połączone i konieczne do uzyskania tytułu zawodowego adwokata, a co za tym idzie wykonywania działalności gospodarczej w ramach kancelarii adwokackiej. Innymi słowy, tak egzaminy, jak i opłaty związane ze szkoleniem w trakcie trwania aplikacji adwokackiej oraz uiszczaniem składki członkowskiej nie są fakultatywne, a są one obligatoryjne, a ich uiszczenie jest warunkiem koniecznym sine qua non prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto nie można uznać, że szkolenie aplikantów adwokackich ma charakter osobisty, który może być przydatny podczas wykonywania działalności gospodarczej (jak np. nauka angielskiego), wszak przejście tego szkolenia jest niezbędne do przystąpienia do egzaminu adwokackiego po ukończonej aplikacji adwokackiej. Posługując się zatem testem warunku sine qua non, jeśli przyjąć, że skutkiem jest uzyskanie tytułu zawodowego adwokata i prowadzenie działalności gospodarczej w ramach kancelarii adwokackiej, to przyczynami (warunkami) koniecznymi do ziszczenia się tego skutku będą - immanentnie powiązane z uiszczaniem kosztów – etapy egzaminów wstępnych, szkolenia aplikanckiego oraz egzaminu zawodowego. Wytrącenie któregokolwiek z powyższych spowoduje niemożność ziszczenia się skutku.

W doktrynie i orzecznictwie panuje ugruntowany pogląd, zgodnie z którym „opłaty związane z odbywaniem aplikacji adwokackiej (...) są kosztami uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej zorganizowanej w formie kancelarii adwokackiej. Bez znaczenia pozostaje w tym wypadku fakt, że zostały one poniesione jeszcze przed formalną rejestracją działalności gospodarczej, jak i przed uzyskaniem uprawnień zawodowych adwokata. Cel podejmowania określonych działań przez podatnika jest w tym wypadku na tyle sprecyzowany, że nie można mnożyć wątpliwości co do sposobu wykorzystania wiedzy uzyskanej w trakcie aplikacji do prowadzenia działalności gospodarczej. Również na tej podstawie wydatków poniesionych na szkolenie aplikantów nie można traktować jako poniesionych na cele osobiste, gdyż są nierozerwalnie związane ze sferą zawodową danej osoby” – R. Kubacki, Poniesione przez aplikantów wydatki jako koszty uzyskania przychodów. Glosa do wyroku WSA z dnia 7 marca 2013 r. III SA/Wa 2577/12, Palestra 2014, nr 5-6, s. 173-179.

W ramach powyższych rozważań należy przywołać także treść pisma Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28.05.2019 r., 0112-KDIL3-3.4011.159.2019.1.MW, zgodnie z którym „jako uzasadnione racjonalnie i gospodarczo koszty, których poniesienie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza, należy uznać wydatki na kształcenie, które pozwolą podatnikowi nabyć umiejętności i wiedzę niezbędną w prowadzeniu działalności gospodarczej”.

Trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że „wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania uprawnień zawodowych adwokata muszą być uznane za koszty uzyskania przychodu działalności gospodarczej adwokata wykonywanej w ramach jego kancelarii. Bez ich poniesienia niemożliwe byłoby w ogóle założenie działalności w formie kancelarii adwokackiej i świadczenia w jej ramach usług prawnych”- wyrok WSA w Gdańsku z 10.07.2013 r., I SA/Gd 626/13, LEX nr 1343138; podobnie Wyrok WSA w Poznaniu z 31.05.2012 r., I SA/Po 301/12, LEX nr 1211356; Wyrok WSA w Gliwicach z 29.03.2004 r., I SA/Ka 557/03, LEX nr 2223309; Wyrok WSA w Gdańsku z 15.01.2014 r., I SA/Gd 1448/13, LEX nr 1429952; Wyrok WSA w Łodzi z 4.04.2013 r., I SA/Łd 122/13, LEX nr 1303788.

Zatem poniesione przez aplikanta adwokackiego koszty przed rozpoczęciem działalności gospodarczej można ex post zaliczyć jako koszty uzyskania przychodu, albowiem bez ich nieponiesienia nie byłoby możliwe uzyskanie jakiegokolwiek w tym zakresie przychodu. Innymi słowy, tylko ex post można stwierdzić, czy wydatek ten faktycznie stanowi koszt uzyskania przychodu – jeśli chodzi o aplikanta (czy to adwokackiego, czy radcowskiego) w sytuacji, w której w trakcie aplikacji nie prowadził działalności gospodarczej. Ziściły się bowiem przyszłe i niepewne stany faktyczne, które ostatecznie pozwalają na zaliczenie wydatków poczynionych w trakcie trwania szkolenia aplikanckiego do kosztów uzyskania przychodu w ramach działalności gospodarczej.

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 2 – poniesione wydatki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od dnia 15 września 2025 r., jako koszty pośrednie związane z uzyskaniem kwalifikacji niezbędnych do wykonywania działalności gospodarczej.

Z uwagi na to, że wydatki te zostały poniesione przed rozpoczęciem działalności, ale ich poniesienie było warunkiem koniecznym (sine qua non) do uzyskania przychodu z tej działalności (bez nich nie byłoby możliwe wykonywanie zawodu adwokata), stanowią one koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust 1 ustawy o PIT.

Stanowisko w zakresie pytania nr 2 wynika z uzupełnienia wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest:

– w części dotyczącej wydatków poniesionych w 2025 r. – prawidłowe,

– w pozostałej części – nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·być właściwie udokumentowany.

Powołany przepis wskazuje, że przy ocenie danego wydatku przede wszystkim musi istnieć źródło przychodów. Z zasadą tą skorelowane są przepisy ustanawiające reguły potrącania wydatków w określonym czasie.

Stwierdzenie, że określone wydatki poniesione przez podatnika spełniają wszystkie wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego uznania ich za koszty uzyskania przychodów, stanowi bowiem niezbędną przesłankę odliczenia ich przez podatnika od osiągniętych przychodów.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości.

Podkreślam przy tym, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tych przychodów – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów”, przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania. Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod tym wszakże warunkiem, że wykaże, że świadomie poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami a możliwością uzyskania w przyszłości z tego tytułu przychodów trzeba zatem rozpatrywać na podstawie adekwatnego związku przyczynowego. Przy kwalifikowaniu określonych wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów podatnika.

Dodaję również, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostają z mocy samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Innymi słowy – poniesienie wydatku, który nie został wyłączony w art. 23 omawianej ustawy podatkowej, nie oznacza, że wydatek taki automatycznie będzie uznany za koszt uzyskania przychodów.

W opisie sprawy wskazała Pani, że w latach 2022-2024 odbywała Pani aplikację adwokacką, której ukończenie stanowi warunek do przystąpienia do zawodowego egzaminu adwokackiego, a w konsekwencji do uzyskania możliwości wykonywania zawodu adwokata. W kwietniu 2025 r. przystąpiła Pani do końcowego egzaminu adwokackiego, z którego uzyskała Pani wynik pozytywny. Od września 2025 roku rozpoczęła Pani wykonywanie działalności gospodarczej w formie kancelarii adwokackiej. Poniosła Pani następujące wydatki: opłata za egzamin wstępny na aplikację adwokacką na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości (w 2021 r.), opłaty za pierwszy, drugi i trzeci rok aplikacji adwokackiej (w latach 2022-2024), obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa w samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki (w latach 2022-2025) oraz opłata za egzamin adwokacki na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości (w 2025 r.). Forma opodatkowania działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią to zasady ogólne. Posiada Pani dokumenty potwierdzające poniesienie kosztów wymienionych we wniosku.

Wymienione przez Panią wydatki nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów, zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jak już wskazałem, dla uzyskania takiego statusu konieczne jest również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a celem, jakim jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Istotnym warunkiem zaliczenia takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest istnienie źródła przychodów, do którego dany wydatek można przyporządkować.

Odnosząc się zatem do cytowanego uprzednio art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz opisu zdarzenia, stwierdzam, że nie może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków, które poniosła Pani przed rokiem podatkowym, w którym zaistniało źródło przychodów, jakim jest działalność gospodarcza. Natomiast wydatki poniesione przez Panią w roku podatkowym, w którym istniało już to źródło przychodów, tj. w 2025 r., mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w dacie rozpoczęcia działalności. Podkreślam przy tym, że kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki właściwie udokumentowane.

Podsumowanie: poniesione przez Panią wydatki, tj. opłata za egzamin wstępny na aplikację adwokacką na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości, opłaty za pierwszy, drugi i trzeci rok aplikacji adwokackiej oraz obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa w samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki (poniesione w latach 2022-2024) nie mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów z Pani działalności gospodarczej (kancelarii adwokackiej), którą Pani rozpoczęła we wrześniu 2025 r.

Natomiast wydatki poniesione przez Panią w roku rozpoczęcia tej działalności gospodarczej (czyli w 2025 r.), tj. obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa w samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki oraz opłata za egzamin adwokacki na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości, mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w dacie jej rozpoczęcia.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.

Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionych przez Panią kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w tym postępowaniu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.