Interpretacja indywidualna z dnia 1 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.780.2025.2.MKA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 31 października 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej też jako: Spółka) prowadzi działalność w formie prawnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Działalność Wnioskodawcy obejmuje (…). Siedziba Spółki znajduje się w (…), jednakże zakres działalności Spółki obejmuje teren całego kraju. Wnioskodawca zapewnia towary i usługi dla kontrahentów na terytorium całej Polski, dlatego pracownicy odpowiedzialni za kontakt z kontrahentami, często dojeżdżają do różnych lokalizacji. W umowach o pracę tych pracowników (tj. przedstawicieli handlowych i serwisantów, dalej łącznie zwanych „Pracownikami") jako miejsce świadczenia pracy wskazywany jest określony obszar (np. województwo lub kilka województw), a nie tylko miejscowość, w której siedzibę ma Spółka. Dodatkowo zdarza się, że Pracownik otrzymuje do realizacji zadanie poza wskazanym w umowie o pracę miejscem świadczenia pracy. Z uwagi na to, iż wyjazdy Pracowników dotyczą różnych miejsc, nierzadko odległych od siedziby Wnioskodawcy czy miejsca zamieszkania Pracowników, a także ze względu na godziny realizacji obowiązków służbowych (niektórych prac jak (…) nie da się zakończyć w 1 dzień), pracownicy nie zawsze powracają do domu po zakończonym dniu pracy. Takie przejazdy, po 100 km, 200 km czy więcej kilometrów w jedną stronę należałoby uznać za nieracjonalne z uwagi na zmęczenie Pracowników lub konieczność kontynuacji prac kolejnego dnia w tej samej lokalizacji. Często z uwagi na najbardziej optymalną trasę przejazdów i zaplanowanie wizyt u kilku klientów bardziej uzasadnione jest nocowanie na trasie podróży niż powrót do miejsca zamieszkania.

W opisanych wyżej przypadkach Spółka ponosi wydatki na zapewnienie Pracownikom noclegów. Zazwyczaj elementem usługi świadczonej przez hotel jest śniadanie - jest to świadczenie uwzględnione w cenie noclegu i nie ma możliwości rezygnacji z niego, nawet jeżeli Pracownik nie skorzysta ze śniadania z uwagi na godzinę rozpoczęcia prac u kontrahenta. Wszystkie wydatki dotyczące kosztów noclegów muszą być zatwierdzone przez Spółkę. Wydatki na nocleg są dokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę. W przypadku przedstawicieli handlowych celem wyjazdów służbowych jest zwykle przedstawienie oferty Spółki czy omówienie warunków kontraktu, ale również nawiązanie czy utrzymanie relacji handlowych z przedstawicielami klientów. Przyjęło się powszechnie, że tego typu spotkania biznesowe z kontrahentami odbywają się w restauracji, a Spółka ponosi związane z tym wydatki, w tym koszty spotkań posiłków spożywanych podczas tych spotkań (m.in. lunche lub kolacje biznesowe). Spotkania te mają charakter służbowy i Pracownicy nie uczestniczą w nich jako osoby prywatne, lecz jako przedstawiciele Spółki. Atmosfera spotkania przy wspólnym posiłku ma wpływ na uzyskiwanie przez Spółkę przychodów ze współpracy z kontrahentami.

W sytuacji, gdy Pracownicy wyjeżdżają poza wskazany w umowie o pracę obszar, Spółka wypłaca im diety. Realizując wyjazdy służbowe Pracownicy korzystają z samochodów służbowych. Dodatkowo Spółka udostępnia Pracownikom przedpłacone karty płatnicze, przy pomocy których Pracownicy opłacają związane z realizacją obowiązków służbowych: koszty użytkowania samochodów służbowych, noclegi i wyżywienie. Wyjątkowo może zdarzyć się, że Pracownik opłaca ww. wydatki z własnych środków, a Spółka mu je zwraca. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku podali Państwo, że w sytuacjach, gdy pracownicy wyjeżdżają służbowo poza wyznaczony w umowie o pracę obszar, wyjazdy te odbywają się w ramach podróży służbowej określonej w art. 77⁵ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).

Pytania

1)Czy w opisanym stanie faktycznym wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na zapewnienie noclegów dla Pracowników w związku z koniecznością wykonywania przez nich obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar) stanowi przychód Pracowników ze stosunku pracy i Spółka jako płatnik zobowiązana jest pobrać od tego przychodu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych?

2)Czy w opisanym stanie faktycznym wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na spotkania biznesowe z kontrahentami (w tym posiłki spożywane podczas takiego spotkania), związane z wykonywaniem przez Pracowników (przedstawicieli handlowych) obowiązków służbowych stanowi przychód Pracowników ze stosunku pracy i Spółka jako płatnik zobowiązana jest pobrać od tego przychodu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych?

3)Czy w opisanym stanie faktycznym, w razie konieczności realizowania przez Pracowników wyjazdów służbowych poza wyznaczony w umowie o pracę obszar (miejsce świadczenia pracy) i wypłaty tym Pracownikom diety, wartość tej diety będzie korzystała ze zwolnienia z PIT i Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do pobierania od tego przychodu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?

4)Czy w opisanym stanie faktycznym wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na paliwo do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w związku z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar) stanowi przychód Pracowników ze stosunku pracy i Spółka jako płatnik zobowiązana jest pobrać od tego przychodu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

Uzasadnienie Ad 1

1. Co do zasady, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

2. Spółka, jako pracodawca, obowiązana jest zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy PIT obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od Spółki przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy. Obowiązek pobrania zaliczki dotyczy również udostępnionych pracownikom nieodpłatnych świadczeń.

3. Pojęcie nieodpłatnych świadczeń nie zostało zdefiniowane w przepisach podatkowych. Zgodnie z utrwaloną linia interpretacyjną nieodpłatnym świadczeniem jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy. Należy zaznaczyć, iż przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku bądź uniknięciu jego pomniejszenia (tj. zaoszczędzenie wydatków).

4. Szczegółowe wytyczne odnośnie tego, kiedy nieodpłatne świadczenia przekazane pracownikowi należy uznać za przychód ze stosunku pracy, sformułowane zostały przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13. Przychodem ze stosunku pracy będą świadczenia, które spełniają wszystkie następujące kryteria:

a)przyniosły pracownikowi korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść;

b)zostały spełnione za zgodą pracownika, tzn. pracownik skorzystał z nich w pełni dobrowolnie,

c)korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tzn. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów;

d)zostały spełnione w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy.

5. Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż przepisy prawa pracy nakładają na pracodawcę szereg obowiązków. Wnioskodawca jest zobowiązany organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy, a także organizować pracę w sposób zapewniający zmniejszenie uciążliwości pracy oraz zapewniać bezpieczne i higieniczne warunki pracy (art. 94 pkt 2, 2a i 4 Kodeksu pracy). Przepisy działu szóstego Kodeksu pracy określają zasady dotyczące czasu pracy, nakładają na pracodawcę obowiązek przestrzegania norm czasu pracy, wprowadzają limit pracy w godzinach nadliczbowych, a także zobowiązują do zapewnienia pracownikom okresów minimalnego wypoczynku dobowego oraz tygodniowego.

6. Biorąc pod uwagę przytoczone uregulowania Spółka jako pracodawca zobowiązana jest do takiego układania harmonogramu obowiązków pracowniczych, aby realizacja obowiązków służbowych była dla Pracowników bezpieczna i zgodna z przepisami o czasie pracy. W przedstawionym stanie faktycznym, kiedy Pracownicy wykonują obowiązki służbowe w znacznych odległościach od miejsca zamieszkania i powrót do domu po zakończeniu wykonywania tych obowiązków byłby nieracjonalny (z uwagi na konieczność kontynuacji wykonywania czynności służbowych następnego dnia w tej samej lokalizacji, albo w lokalizacji, do której łatwiej dotrzeć z obecnego miejsca pobytu niż z miejsca zamieszkania Pracownika) lub niebezpieczny (z uwagi na długi czas przejazdu i zmęczenie Pracownika), obowiązkiem Spółki jest zapewnienie Pracownikom noclegu. Dzięki takiemu rozwiązaniu Pracownicy mogą w pełni wykorzystać swój czas pracy (nie przekraczając norm określonych w przepisach Kodeksu pracy), a dzięki temu pracować wydajniej i bezpieczniej.

7. W realiach przedstawionego stanu faktycznego trudno byłoby uznać wydatki poniesione przez Spółkę na zapewnienie pracownikom noclegów za nieodpłatne świadczenie podlegające opodatkowaniu PIT. Co prawda Pracownicy dobrowolnie korzystają z zapewnianych przez Spółkę noclegów, nie jest to jednak świadczenie spełnione w interesie Pracowników, gdyż oni sami nie potrzebowaliby noclegu w tych lokalizacjach (tym samym nie ponosiliby związanych z tym wydatków), gdyby nie konieczność realizacji obowiązków służbowych. Innymi słowy sfinansowanie przez Spółkę noclegów nie wiąże się z uzyskaniem przez Pracowników korzyści majątkowej (w postaci zaoszczędzenia wydatku). Dodatkowo, skorzystanie z tego noclegu leży w interesie Spółki (zapewnia realizację obowiązków pracodawcy, racjonalne zarządzanie czasem pracy Pracowników i zarazem umożliwia usprawnienie sprzedaży towarów i usług Spółki), a nie Pracownika, który w innych okolicznościach mógłby nocować w miejscu zamieszkania bez ponoszenia dodatkowych kosztów.

8. W konsekwencji, opierając się na wytycznych określonych w przytoczonym wyroku Trybunału Konstytucyjnego (brak wypełnienia przesłanek w postaci zaoszczędzenia wydatku oraz interesu pracownika) i utrwalonej w linii interpretacyjnej wykładni pojęcia nieodpłatnych świadczeń (brak faktycznej korzyści po stronie Pracowników - Spółka finansuje wydatki, których sami nie potrzebowaliby ponosić, gdyby nie realizacja obowiązków służbowych), nie można uznać zapewnienia przez Wnioskodawcę noclegów Pracownikom (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar) za nieodpłatne świadczenie stanowiące przychód Pracowników.

9. Ocena ta zdaniem Wnioskodawcy pozostaje bez zmian w sytuacji, jeżeli w cenie noclegu zapewnione jest śniadanie, przede wszystkim dlatego, iż w sytuacji, gdy śniadanie jest standardowo zapewniane wszystkim gościom hotelowym i hotel nie przewiduje możliwości zamówienia noclegu bez śniadania, Spółka nie ma możliwości określenia wartości tego świadczenia ani rezygnacji z niego (cena pozostanie bez zmian nawet, jeżeli Pracownik z uwagi na konieczność wczesnego wyjazdu nie skorzysta z posiłku).

10. To samo dotyczy sytuacji, kiedy Pracownik (w drodze wyjątku) sam zapłaci za nocleg, a następnie Spółka zwróci mu ten wydatek. W ocenie Wnioskodawcy zwrot tego rodzaju wydatku służbowego nie stanowi dla Pracownika przychodu.

Ad 2

11. Spotkania biznesowe z kontrahentami związane ze wspólnym spożywaniem posiłku przekładają się na stworzenie atmosfery sprzyjającej rozwijaniu relacji handlowych, a w konsekwencji mają wpływ na uzyskiwane przez Spółkę przychody.

12. Pracownicy są zobowiązani w ramach obowiązków służbowych uczestniczyć w tych spotkaniach. Organizowanie takich spotkań z kontrahentami (przy posiłkach) jest niezbędne dla prawidłowej realizacji zadań Pracownika. Pracownicy nie biorą udziału w spotkaniu jako osoby prywatne, ale jako przedstawiciele Spółki. Wydatki poniesione na zorganizowanie takiego spotkania przynoszą korzyść Spółce, która będzie uzyskiwać przychody z zawartych kontraktów, a nie Pracownikowi. Celem spotkań biznesowych nie jest zapewnienie posiłku Pracownikowi, lecz omówienie kwestii biznesowych z kontrahentem, zawarcie lub przedłużenie umowy, etc.

13. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż w świetle przytoczonego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie stanowią dla Pracownika nieodpłatnego świadczenia podlegającego opodatkowaniu PIT.

14. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że nawet gdyby Spółka chciała uznać, iż Pracownik odnosi korzyść z posiłku zjedzonego podczas spotkania z kontrahentem, to nie byłoby możliwe ustalenie wartości posiłku spożytego przez Pracownika. W spotkaniach nieraz uczestniczy więcej osób, a w restauracjach zazwyczaj jest możliwość zamówienia różnych posiłków w różnych cenach. Nieracjonalnym i niezgodnym z dobrymi obyczajami byłoby zbieranie oświadczeń od uczestników spotkania co do tego, kto zjadł określone danie.

15. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na spotkania biznesowe z kontrahentami (lunche czy kolacje), związane z wykonywaniem przez Pracowników (przedstawicieli handlowych) obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach nie stanowi przychodu Pracowników ze stosunku pracy i Spółka nie jest zobowiązana do pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ad 3

16. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również tego, czy diety wypłacane Pracownikom w razie wyjazdu służbowego Pracowników poza określony w umowie o pracę obszar wykonywania pracy, są zwolnione z podatku dochodowego.

17. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy PIT, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

18. Tym samym, ww. zwolnienie dotyczy diet przyznawanych w związku z podróżą służbową do wysokości określonej w odrębnych przepisach.

19. Zgodnie z art. 77⁵ § 1 Kodeksu pracy pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

20. Tym samym w sytuacji, jeżeli Pracownik dostaje od pracodawcy (Spółki) polecenie wyjazdu służbowego poza stałe miejsce pracy (tj. poza obszar pracy wskazany w umowie), należy uznać, iż odbywa on podróż służbową, a w konsekwencji przysługuje mu, zgodnie z Kodeksem pracy, zwrot kosztów tej podróży. W tym zakresie nie ma znaczenia, że stałe miejsce pracy zostało określone jako np. teren całego województwa lub kilku województw, ważne jest bowiem to, że Pracownik i pracodawca umówili się na określony obszar, na którym ten Pracownik stale wykonuje pracę. Jeżeli powstanie konieczność wyjazdu poza ten umówiony (i wskazany w umowie o pracę obszar), taki wyjazd będzie stanowił podróż służbową w rozumieniu art. 77⁵ § 1 Kodeksu pracy.

21. Na mocy § 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, pracownikowi z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, przysługują m.in. diety.

22. W konsekwencji, jeżeli Spółka wypłaci Pracownikowi dietę, w związku z wyjazdem służbowym poza wskazany w umowie o pracę obszar wykonywania pracy, to należy uznać, iż taka dieta jako dieta z tytułu podróży służbowej Pracownika, będzie korzystała ze zwolnienia z PIT do wysokości wskazanej w ww. Rozporządzeniu.

23. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w razie konieczności realizowania przez Pracowników wyjazdów służbowych poza wyznaczony w umowie o pracę obszar (miejsce świadczenia pracy) i wypłaty tym Pracownikom diety, wartość tej diety będzie korzystała ze zwolnienia z PIT i Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do pobierania od tego przychodu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ad 4

24. Spółka udostępnia Pracownikom do celów realizacji obowiązków służbowych samochody służbowe oraz firmowe karty płatnicze (karty przedpłacone), dzięki którym mogą oni opłacać m.in. paliwo do samochodów służbowych.

25. Należy podkreślić, iż przedmiotem pytania jest wyłącznie paliwo zużywane podczas wyjazdów służbowych (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar). Udostępnienie przez Spółkę samochodów służbowych bez sfinansowania paliwa zużywanego przez te samochody podczas wyjazdów służbowych powodowałoby, że Pracownicy z własnych środków musieliby ponosić wydatki związane z realizacją obowiązków służbowych.

26. W tej sytuacji nie sposób powiedzieć, aby finansowanie przez Spółkę wydatków związanych z nabyciem paliwa do samochodów służbowych - zużywanego w związku z realizacją wyjazdów służbowych - stanowiło nieodpłatne świadczenie dla Pracowników. W analizowanym stanie faktycznym wydatki na nabycie paliwa nie stanowią dla Pracowników korzyści majątkowej (gdyż Pracownicy nie są obowiązani do finansowania z własnych środków wydatków związanych z realizacją obowiązków służbowych i ponoszenie tych wydatków przez Spółkę nie oznacza dla nich zaoszczędzenia wydatków), a samo świadczenie ponoszone jest w interesie Spółki (która zleca Pracownikom wykonywanie obowiązków służbowych), a nie Pracowników.

27. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na paliwo do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w związku z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar) nie stanowi przychodu Pracowników ze stosunku pracy i Spółka nie jest zobowiązana do pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 111 ze zm.):

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 12 ust. 3 tejże ustawy:

Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy:

Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że:

W opisie stanu faktycznego wskazali Państwo, że zapewniają Państwo towary i usługi dla kontrahentów na terytorium całej Polski, dlatego pracownicy odpowiedzialni za kontakt z kontrahentami, często dojeżdżają do różnych lokalizacji. W umowach o pracę tych pracowników (tj. przedstawicieli handlowych i serwisantów, dalej łącznie zwanych „Pracownikami") jako miejsce świadczenia pracy wskazywany jest określony obszar (np. województwo lub kilka województw), a nie tylko miejscowość, w której siedzibę ma Spółka. Ponadto zdarza się, że Pracownik otrzymuje do realizacji zadanie poza wskazanym w umowie o pracę miejscem świadczenia pracy.

Analizując zatem skutki podatkowe ponoszenia wydatków na rzecz Pracowników należy rozważyć charakter wykonywanej pracy i rozróżnić pojęcie pracownika mobilnego i pracownika będącego w podróży służbowej.

Rozważając skutki podatkowe dokonywania świadczeń na rzecz pracowników mobilnych, należy zauważyć, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt II PZP 11/08 pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania się (podróży). Są to osoby, w przypadku których miejsce świadczenia pracy stanowi lub może stanowić pewien obszar (np. kraj, województwo, region).

Powyższe ustalenia Sądu Najwyższego potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter pracy wymusza nieustanne przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego wykonania obowiązków służbowych.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji podróży służbowej. Dlatego w tej kwestii należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).

Zgodnie z art. 77⁵ § 1 Kodeksu pracy:

Podróżą służbową jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.

Sąd Najwyższy w wyroku z 10 października 2012 r. sygn. Akt II UK 72/12 wskazał, że nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach, gdy przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy (zadań) w tych miejscowościach. W wyroku tym Sąd wskazał również, że istnieje jednak zastrzeżenie polegające na tym, że miejsce świadczenia pracy pracownika mobilnego oznaczające pewien obszar jego aktywności zawodowej musi odzwierciedlać prawdziwy (a nie fikcyjny) stan rzeczy. Ma to być więc obszar, na którym pracownicy mobilni będą na stałe zobowiązani do przemieszczania się. Tym samym, użyte w art. 29 § 1 pkt 2 k.p. określenie „miejsce wykonywania pracy" należy utożsamiać z zamieszczonym w art. 77⁵ § 1 k.p. określeniem „stałe miejsce pracy", bowiem to rozróżnienie nie ma doniosłości normatywnej. Użyta w art. 77⁵ § 1 k.p. wzmianka o stałym miejscu pracy wskazuje przy tym, że za punkt odniesienia należy przyjąć właśnie miejsce wykonywania pracy określone w umowie o pracę zgodnie z art. 29 § 1 pkt 2 k.p. Przyjęte w tej uchwale stanowisko - choć mające zastosowanie bezpośrednio do kierowców transportu międzynarodowego - prowadzi do ogólniejszego wniosku, że pracownik mający wskazany w umowie o pracę określony obszar jako miejsce wykonywania pracy, nie jest w podróży służbowej, jeżeli tego obszaru nie opuszcza.

Sąd orzekł, że skoro bowiem wykonywali pracę wynikającą z charakteru zatrudnienia, przebywając w uzgodnionym z pracodawcą miejscu pracy, to nie ma możliwości stwierdzenia, że zaszła sytuacja określona w art. 77⁵ § 1 Kodeksu pracy, polegająca na udaniu się poza stałe miejsce pracy w celu wykonania zadania służbowego.

Z powyższego wynika, że pracownicy są zaliczani do pracowników mobilnych jeżeli ich miejscem świadczenia pracy jest pewien obszar oraz w tym obszarze faktycznie świadczą pracę.

Natomiast podróżą służbową jest taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.

Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie Pracownicy realizujący zadania służbowe w ramach obszaru wskazanego w umowie o pracę jako miejsce świadczenia pracy będą pracownikami mobilnymi. Natomiast Pracownik, który otrzyma polecenie podróży służbowej poza określony w umowie o pracę obszar, będzie znajdował się w podróży służbowej w rozumieniu art. 77⁵ Kodeksu pracy.

Państwa wątpliwość budzi m.in., czy za przychód Pracowników ze stosunku pracy w opisanym stanie faktycznym należy uznać wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków:

1)na zapewnienie noclegów dla Pracowników w związku z koniecznością wykonywania przez nich obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar),

2)na spotkania biznesowe z kontrahentami (w tym posiłki spożywane podczas takiego spotkania), związane z wykonywaniem przez Pracowników (przedstawicieli handlowych) obowiązków służbowych,

3)na paliwo do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w związku z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar).

W celu określania skutków ponoszenia przez Państwa powyższych wydatków konieczna jest analiza z perspektywy potencjalnego przysporzenia majątkowego pracowników w związku z otrzymywanymi świadczeniami i ewentualnej ich klasyfikacji jako nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.

W uchwałach z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r., sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:

-po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

-po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

-po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny pokreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie − z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej − jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.

Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym – jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny – ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców, nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.

W sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako w pół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12 w odniesieniu do pracowników mobilnych orzekł, że:

W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a nie prywatny.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaję, że wartość ponoszonych przez Państwa wydatków

1)na zapewnienie noclegów dla Pracowników w związku z koniecznością wykonywania przez nich obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar),

2)na spotkania biznesowe z kontrahentami (w tym: posiłki spożywane podczas takiego spotkania), związane z wykonywaniem przez Pracowników (przedstawicieli handlowych) obowiązków służbowych,

3)na paliwo do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w związku z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar)

nie będzie generować po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy. Ponoszone są bowiem wyłącznie w interesie Państwa jako pracodawcy, a co za tym idzie Pracownicy nie otrzymują od Państwa jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego z tego tytułu.

Zatem, wartość świadczenia w postaci finansowania noclegów dla Pracowników w związku z koniecznością wykonywania przez nich obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar); spotkań biznesowych z kontrahentami (w tym posiłki spożywane podczas takiego spotkania) - związanych z wykonywaniem przez Pracowników (przedstawicieli handlowych) obowiązków służbowych; paliwa do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w związku z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar) nie stanowi dla tych Pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, z tego tytułu na Państwu nie ciąży obowiązek obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Odnosząc się natomiast do świadczenia w postaci diet, wypłacanych Pracownikom w razie konieczności realizowania przez nich wyjazdów służbowych poza wyznaczony w umowie o pracę obszar (miejsce świadczenia pracy), którzy zgodnie z Państwa wyjaśnieniem otrzymali polecenie podróży służbowej wskazuję, że stosownie do z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 21 ust. 13 ww. ustawy:

Stosownie zaś do art. 21 ust. 15c ustawy:

Przy czym wskazane zwolnienie, uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przysługuje do wysokości limitów określonych w odrębnych przepisach. Tymi odrębnymi przepisami, są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).

Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:

W myśl § 2 powołanego rozporządzenia:

Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia:

W myśl § 7 ust. 2 tego rozporządzenia:

Z § 7 ust. 3 powołanego rozporządzenia wynika, że:

Natomiast według § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia:

Stosownie do § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia:

W świetle przytoczonych przepisów przysługujące pracownikowi z tytułu odbytej podróży służbowej należności, w tym diety, do wysokości określonej w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej – podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie ww. art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego, wypłacona Pracownikom - będącym w podróży służbowej, w sytuacji konieczności realizowania przez nich wyjazdów służbowych poza wyznaczony w umowie o pracę obszar (miejsce świadczenia pracy) – dieta, będzie stanowiła dla tych Pracowników przychód ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednak jeżeli dieta ta nie będzie przekraczała wartości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, to jej wartość będzie korzystała ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i Państwo jako płatnik nie będą zobowiązani do pobierania od tego przychodu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.