Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 listopada 2025 r. FLO VENEER d.o.o. przeciwko Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak., sygn. C-639/24

Artykuł 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2018/1910 z dnia 4 grudnia 2018 r., oraz art. 45a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r.,należy interpretować w ten sposób, że:po pierwsze, stoją one na przeszkodzie temu, by odmówić zwolnienia z podatku od wartości dodanej na podstawie art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2018/1910, z tego tylko powodu, że nie przedstawiono dowodów na istnienie dostawy wewnątrzwspólnotowej, takich jak przewidziane w art. 45a rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym 2018/1912, oraz po drugie, nakładają one na krajowe organy podatkowe obowiązek dokonania oceny wszystkich przedstawionych dowodów w celu ustalenia, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, lecz na terytorium Unii, poza zakresem stosowania domniemania przewidzianego w art. 45a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym 2018/1912.