Interpretacja indywidualna z dnia 29 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.508.2025.1.AJ

Interpretacja indywidualna–stanowiskowczęściprawidłoweiwczęścinieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wnioskuowydanieinterpretacjiindywidualnej

28 października 2025 r., za pośrednictwem platformy ePuap, wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,

- czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy z tytułu planowanego zawarcia umowy licencyjnej nie należy kwalifikować do wartości niematerialnych i prawnych,

- czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania przychodu,

- czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania bezpośrednio związane z przychodami.

Opis zdarzeniaprzyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polską spółką kapitałową, będącą polskim rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Wnioskodawca prowadzi m.in. działalność produkcyjną w (…).

Wnioskodawca planuje zawrzeć umowę, na podstawie której otrzyma prawo do licencji wzoru wspólnotowego, którego właścicielem będzie podmiot powiązany z Wnioskodawcą. Wzorem Wspólnotowym jest logo zaprojektowane i stworzone jako element działań mających na celu budowanie większej rozpoznawalności marki, towarów i usług oferowanych pod tą marką, spójności i pozytywnego wizerunku marki. Logo w przyszłości pozwoli na łatwiejszą dywersyfikację oferowanych przez Wnioskodawcę towarów i usług, bowiem owe towary i usługi będą mogły być wprowadzane do obrotu z użyciem marki o wypracowanej i ugruntowanej pozycji rynkowej. Dodatkowo zgłoszenie logo w EUIPO ma w przyszłości pozwolić na efektywniejszą ochronę renomy marki w sytuacji nadużyć lub naruszeń innych podmiotów działających na tym samym rynku - poza standardowymi narzędziami Wnioskodawca będzie dysponował nadto roszczeniami regulowanymi w prawie własności intelektualnej.

Wnioskodawca nie mógł zarejestrować nowego logo samodzielnie z uwagi na to, że nie przysługiwały mu autorskie prawa majątkowe do logo, a tylko podmiot dysponujący takimi prawami może uzyskać ochronę na gruncie prawa własności przemysłowej.

Wnioskodawca obecnie planuję zmianę strategii biznesowej poprzez rozszerzenie działalności z dotychczasowego (…) na nowe obszary aktywności. Wejście na nowe rynki wymaga posługiwania się spójną identyfikacją graficzną-wizualną, która musi być bardziej uniwersalna i nie może odnosić się wyłącznie do dotychczasowego (…).

Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że bez zawarcia umowy licencyjnej Wnioskodawca w ogóle nie będzie miał prawa do sprzedaży produktów oznaczonych marką stanowiącą przedmiot prawa z rejestracji Wzoru Wspólnotowego, a w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie miał możliwości uzyskiwania przychodów z tego rodzaju działalności pod ww. rozwijającą się marką. Należy wskazać, że możliwość korzystania z Wzoru Wspólnotowego ma bezpośredni wpływ na zdolności sprzedażowe Wnioskodawcy. Brak ponoszenia opłat za licencjonowanie Wzoru Wspólnotowego, byłby jednoznaczny z brakiem możliwości korzystania z wzoru i jego renomy. To z kolei, uniemożliwiłoby Wnioskodawcy posługiwanie się powszechnie rozpoznawanym Wzorem Wspólnotowym, między innymi dzięki któremu istnieje popyt na wyroby sprzedawane przez Wnioskodawcę.

Podmiot powiązany będący licencjodawcą, na mocy umowy licencyjnej na czas nieokreślony, udzieli Wnioskodawcy licencji do korzystania z prawa z rejestracji Wzoru Wspólnotowego (dalej również jako: „Przedmiot Licencji”) za wynagrodzeniem, za które Wnioskodawca będzie uiszczał wynagrodzenie na rzecz licencjodawcy na podstawie faktury wystawionej przez licencjodawcę.

Wnioskodawca rozważa umieszczanie Wzoru Wspólnotowego na opakowaniach produktów Wnioskodawcy, stronie internetowej, papeterii firmowej, w stopkach wiadomości e-mailowych, identyfikatorach pracowników. W zamian za możliwość używania Wzoru Wspólnotowego Wnioskodawca będzie uiszczał na rzecz licencjodawcy opłatę licencyjną, której wysokość będzie określana:

(i)kwotowo (stała wysokość miesięczna) albo

(ii)będzie uzależniona od wysokości przychodu Wnioskodawcy (% od przychodu Wnioskodawcy w miesiącu poprzedzającym miesiąc naliczenia opłaty licencyjnej).

W razie spełnienia progów i warunków objęcia takiej transakcji obowiązkiem sporządzenia dokumentacji cen transferowych, taka dokumentacja zostanie sporządzona przez Wnioskodawcę.

Przedmiotem umowy licencyjnej będzie licencja niewyłączna (z umowy będzie wynikało prawo zmiany typu licencji na wyłączną z tym zastrzeżeniem, że nastąpi wtedy podwyższenie wynagrodzenia), udzielona na czas nieoznaczony. Pola eksploatacji będą określone w umowie w sposób następujący:

- oferowanie lub świadczenie usług z wykorzystaniem Przedmiotu Licencji, umieszczenie Przedmiotu Licencji na opakowaniach lub egzemplarzach wytwarzanych, dystrybuowanych lub sprzedawanych produktów, wprowadzanie tych produktów do obrotu, dokonywanie importu lub eksportu takich produktów oraz ich składowanie w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, o której wysokość potrącone zostanie wynagrodzenie roczne w terminie,

- umieszczanie Przedmiotu Licencji na dokumentach związanych ze świadczeniem usług (w tym umowach, fakturach, listach itp.) lub wprowadzaniem produktów do obrotu,

- umieszczanie Przedmiotu Licencji na produkowanych bądź sprzedawanych towarach,

- posługiwanie się Przedmiotem Licencji w celu reklamy i promocji,

- wykorzystywanie Przedmiotu Licencji w innych celach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w szczególności jej promowania lub reklamowania.

Wnioskodawca przedstawia niniejszym planowany związek osiągnięcia wydatku na ponoszone opłaty licencyjne z przychodami Wnioskodawcy lub planowanym zachowaniem albo zabezpieczenia źródła przychodów.

1. Wydatek na opłaty licencyjne będzie ponoszony z majątku Wnioskodawcy, tzn. z środków które należą wyłącznie do majątku Wnioskodawcy. Wnioskodawca planuje ponoszenie opłat licencyjnych dokonując przelewu środków z rachunku bankowego należącego do Wnioskodawcy, na którym będą się znajdować środki należące do Wnioskodawcy.

2. Środki Pieniężne, które będą pokrywały należności licencyjne nie będą Wnioskodawcy zwracane w jakiejkolwiek formie. Opłat tych nie będzie ponosił inny podmiot.

3.Wnioskodawca będzie obciążany opłatami licencyjnymi przez licencjodawcę na podstawie faktury, która stanowi ostateczny dokument księgowy podlegający księgowaniu w księgach Wnioskodawcy i nie będzie ten wydatek podlegał jakimkolwiek modyfikacjom.

4. Uzyskanie praw do korzystania ze Wzoru Wspólnotowego na podstawie umowy licencyjnej pozwoli Wnioskodawcy na osiągnięcie przychodów, zachowanie oraz zabezpieczenia źródła przychodów, bowiem Wnioskodawca uzyska prawo do ujawnienia logo rozwijającej się marki stanowiącej przedmiot umowy licencyjnej na towarach stanowiących przedmiot sprzedaży, jak również na umowach, fakturach, reklamach, stronie internetowej, stopce e-mail, listach, dzięki której Wnioskodawca będzie uzyskiwał przychody w nowych obszarach aktywności biznesowej oraz zachowa i zabezpieczy przychody z dotychczasowej aktywności dotyczącej (…).

Ponoszenie kosztów opłat licencyjnych przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu powiązanego będzie warunkował w sposób bezpośredni możliwość sprzedaży towarów z wykorzystaniem Wzoru Wspólnotowego, a ich ponoszenie będzie pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym ze sprzedażą towarów handlowych.

Wzór Wspólnotowy mający być przedmiotem umowy licencyjnej będzie stanowić element towaru Wnioskodawcy, który wpływa na jego wartość, cenę, rozpoznawalność rynkową i w konsekwencji na potencjał sprzedaży. Wykorzystywanie przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej licencjonowanego Wzoru Wspólnotowego warunkuje możliwość oferowania towarów, bez prawa do wykorzystywania Wzoru Wspólnotowego Wnioskodawca nie byłby w stanie konkurować na rynku.

Możliwość posługiwania się Wzorem Wspólnotowym w działalności biznesowej Wnioskodawcy znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w rozmiarze prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, ponieważ chęć współpracy z renomowaną marką sprawia, że ilość sprzedanych przez Wnioskodawcę towarów jest zdecydowanie większa niż byłaby w przypadku braku możliwości posługiwania się tym Wzorem Wspólnotowym.

Licencja na Wzór Wspólnotowy nie zostanie ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy.

Pytania

1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy z tytułu planowanego zawarcia umowy licencyjnej nie należy kwalifikować do wartości niematerialnych i prawnych?

2. Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania przychodu?

3. Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania bezpośrednio związane z przychodami?

Państwa stanowiskowsprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy z tytułu planowanego zawarcia umowy licencyjnej nie należy kwalifikować do wartości niematerialnych i prawnych.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania przychodu.

Ad. 3

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z przychodami.

Uzasadnienie

Uwagi wstępne

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Zgodnie z art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1)(uchylony),

2)spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,

3)(uchylony),

4)autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,

5)licencje,

6)prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej,

7)wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

-przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Ad. 1.

Definicję pojęcia „licencja” zawiera ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 24). Zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy:

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, licencje podlegają amortyzacji, jako wartości niematerialne i prawne, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:

-zostały nabyte przez Spółkę,

-nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

-przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

-są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Przy czym, jak wynika z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Z przytoczonego wyżej art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wynika, że podatnik aby móc dokonywać odpisów amortyzacyjnych od nabytych wartości niematerialnych i prawnych w postaci licencji na oprogramowanie, musi ustalić jej wartość początkową. Wartość ta wyznacza bowiem granicę wysokości dokonywanych następnie odpisów amortyzacyjnych.

Ustalenia wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych należy dokonać zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

Jak wynika z art. 16g ust. 14 ustawy o CIT:

Wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych, stanowi cena nabycia tych praw; jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy licencyjnej albo z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo nabywcę, przy ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie uwzględnia się tej części wynagrodzenia.

W związku z powyższym, do wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej, zalicza się przede wszystkim kwotę należną sprzedającemu za sprzedaż licencji.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że umowa licencji nie będzie zawierać w swojej treści wartości przedmiotu licencji Wzoru Wspólnotowego. Opłata licencyjna ustalona jest kwotowo (stała wysokość miesięczna) albo będzie uzależniona od wysokości przychodu Wnioskodawcy (% od przychodu Wnioskodawcy w miesiącu poprzedzającym miesiąc naliczenia opłaty licencyjnej), a nie od samego posiadania prawa licencyjnego.

Mając zatem na uwadze ww. okoliczności oraz treść art. 16g ust. 14 ustawy o CIT, stwierdzić należy, że opłaty te nie będą wpływały na wartość początkową licencji. Nie jest więc możliwe ustalenie wartości początkowej licencji, od której dokonywane byłyby odpisy amortyzacyjne.

Powyższe skutkuje tym, że nabyta przez Wnioskodawcę licencja nie powinna być kwalifikowana jako wartość niematerialna i prawna.

Powyższe znajduje potwierdzenie w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 4005/13:

„Z artykułu 16g ust.14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.) wynika, że do wartości początkowej nie zalicza się tej części wynagrodzenia za nabycie praw majątkowych, która zależna jest od wysokości przychodów z licencji. Również w art.16g ust.14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przyjmuje się zatem, że na wartość początkową mogą się składać tylko te koszty nabycia, które są znane w chwili nabycia, a nie te, które choć składają się na cenę nabycia, znane są i należne dopiero w trakcie korzystania z licencji. Dopiero po przyjęciu licencji do używania możliwe jest bowiem osiąganie przychodów z tej licencji.”

Ad. 2.

Definicja, jaki wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu sformułowana przez ustawodawcę w ww. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatek związany z planowanym zawarciem umowy licencyjnej stanowić będzie dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika wprost, że opłaty licencyjne będą spełniały wszystkie ww. warunki uznania ich za koszt uzyskania przychodu, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wnioskodawca wykazał, że wydatki na opłaty licencyjne będą w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów. W tym kontekście należy uznać, że wszystkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione koszty pozwalają na normalne funkcjonowanie przedsiębiorstwa, a w sensie podatkowym zabezpieczają źródło przychodów.

Ad. 3

Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 15 ust. 4-4e ustawy o CIT.

Jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają jednak definicji kosztów bezpośrednio związanych z przychodami i nie określają również, jakiego rodzaju wydatki mogą zostać uznane za koszty pośrednio związane z przychodami. Brak legalnej definicji kosztów bezpośrednich sprawia, że brak jest stałych kryteriów oceny czy w danym przypadku występuje bezpośredni związek kosztu z przychodami. Dlatego takiej oceny należy dokonywać każdorazowo w określonej sytuacji, biorąc pod uwagę indywidualne cechy działalności podatnika oraz uwarunkowania w jakich określone wydatki są ponoszone (np. Wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., II FSK 139/10).

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych koszty bezpośrednie są to wydatki, których poniesienie przyczynia się wprost do osiągnięcia konkretnych przychodów składających się na całość przychodów osiąganych przez podatnika w roku podatkowym. Innymi słowy są to wydatki, których poniesienie przekłada się w sposób bezpośredni na uzyskanie konkretnych przychodów (np. Wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., II FSK 139/10; Wyrok NSA z 3 grudnia 2020 r., II FSK 2027/18). W przypadku kosztów bezpośrednich możliwe jest zatem „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Wobec tego koszty bezpośrednie to koszty, które są ściśle związane z uzyskiwanymi przychodami i pozostają w związku funkcjonalnym z konkretnymi przychodami osiąganymi przez podatnika.

Ponadto, jak wskazuje się w doktrynie: „Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te rodzaje kosztów, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu, tzn. istnieje bezpośrednia łączność, bez etapów pośrednich, pomiędzy danym przychodem i poniesionym kosztem. Tego rodzaju związek można utożsamiać także ze stanowiskiem, iż poniesienie określonego kosztu powinno stanowić warunek konieczny uzyskania konkretnego przychodu” (K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019). Podobnie wypowiedział się również WSA w Poznaniu w wyroku z 12 kwietnia 2022 r. I SA/Po 1093/21.

Z kolei pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie koszty, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. kosztów jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

W ocenie Wnioskodawcy, wydatek związany z opłatami licencyjnymi stanowi wydatek, bez którego Wnioskodawcy nie będzie miał prawnej możliwości sprzedawania towarów opatrzonych nazwą handlową i Wzorem Wspólnotowym należącym do licencjodawcy. Gdy Wnioskodawca nie będzie ponosił opłat licencyjnych, nie będzie mógł korzystać z Wzoru Wspólnotowego w odniesieniu do dystrybuowanych towarów, a tym samym uzyskiwać przychodów z ich sprzedaży. Tym samym opłaty licencyjne warunkują możliwość dystrybucji towarów pod markami własnymi Podmiotu powiązanego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 oraz art. 16 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)

Wyżej wymieniony przepis sformułowany przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów albo zabezpieczenia źródła przychodów które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.

W przypadku składników majątku stanowiących wartości niematerialne i prawne, wydatki poniesione na ich nabycie zaliczane są w ciężar kosztów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Jak wynika bowiem z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej składników majątku, które zużywają się w dłuższym okresie czasu.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia wartości niematerialnych i prawnych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16b-16m ww. ustawy.

I tak, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania: licencje - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Definicję pojęcia „licencja” zawiera ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 24). Zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy:

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, licencje podlegają amortyzacji, jako wartości niematerialne i prawne, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:

-zostały nabyte przez Spółkę,

-nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

-przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

-są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Przy czym, jak wynika z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Z przytoczonego wyżej art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wynika, że podatnik aby móc dokonywać odpisów amortyzacyjnych od nabytych wartości niematerialnych i prawnych w postaci licencji, musi ustalić jej wartość początkową. Wartość ta wyznacza bowiem granicę wysokości dokonywanych następnie odpisów amortyzacyjnych.

Ustalenia wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych należy dokonać zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

Jak wynika z art. 16g ust. 14 ustawy o CIT:

Wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych, stanowi cena nabycia tych praw; jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy licencyjnej albo z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo nabywcę, przy ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie uwzględnia się tej części wynagrodzenia.

W związku z powyższym, do wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej, zalicza się przede wszystkim kwotę należną sprzedającemu za sprzedaż licencji.

Z opisu sprawy wynika, że zawarta przez Państwa umowa licencji Wzoru Wspólnotowego nie zawiera w swojej treści wartości przedmiotu licencji, bowiem wysokość opłaty licencyjnej określona będzie kwotowo w stałej wartości miesięcznej lub uzależniona będzie od wysokości Państwa przychodu (% od Państwa przychodu w miesiącu poprzedzającym miesiąc naliczenia opłaty licencyjnej).

Mając zatem na uwadze okoliczność, że opłaty z tytułu zawartej umowy licencyjnej Wzoru Wspólnotowego zostaną ustalone jako stała kwota miesięczna lub jako procent przychodów osiągniętych przez Państwa oraz treść art. 16g ust. 14 ustawy o CIT, stwierdzić należy, że opłaty te nie będą wpływały na wartość początkową licencji. W Państwa sytuacji nie jest więc możliwe ustalenie wartości początkowej licencji, od której dokonywane byłyby odpisy amortyzacyjne.

Powyższe skutkuje tym, że nabyta przez Państwa licencja Wzoru Wspólnotowego nie powinna być kwalifikowana jako wartość niematerialna i prawna, a opłaty z tytułu zawartej umowy licencyjnej Wzoru Wspólnotowego nie mogą być odniesione w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT. Zastosowanie mają więc w tym przypadku zasady ogólne wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Jak wynika z opisu sprawy, ponoszone przez Państwa opłaty z tytułu zawartej umowy licencji Wzoru Wspólnotowego niewątpliwie wykazują związek z przychodem Państwa Spółki, zatem ww. opłata licencyjna będzie stanowić koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ww. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 3, wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami). Kosztami uzyskania przychodów mogą być więc wydatki zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca zróżnicował zasady ich potrącalności.

Jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Koszty pośrednie potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak dotyczą one okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je proporcjonalnie (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT).

O tym jednak, czy w istocie dany wydatek z uwagi na swój charakter nie może zostać przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydować będą przepisy prawa podatkowego, a nie sposób jego księgowania na potrzeby prawa bilansowego.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT wynika, że koszty, które pozostają w innym niż bezpośredni związku z przychodami, powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów co do zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d, ust. 4e w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT).

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że koszty wynikające z umowy licencyjnej Wzoru Wspólnotowego stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednio związane z przychodami, gdyż nie ma możliwości powiązania ich z powstaniem konkretnych przychodów, pomimo, że wysokość tych kosztów uzależniona jest od ściśle określonych przychodów.

Opłaty licencyjne są przykładem kosztu poniesionego w celu osiągnięcia długofalowych korzyści, a nie konkretnego przychodu, dlatego też opłaty licencyjne należy zakwalifikować do tzw. kosztów pośrednich, które powinny być ujmowane w dacie ich poniesienia, stosownie do regulacji zawartych w art. 15 ust. 4d oraz ust. 4e ustawy o CIT – w dacie ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie uzyskanej faktury.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać zanieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja ozakresierozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie ofunkcjiochronnejinterpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie oprawiedowniesieniaskarginainterpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawnadlawydaniainterpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.