Interpretacja indywidualna z dnia 19 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.554.2025.1.KW

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości opodatkowania dochodów Spółki za 2025 rok według stawki 9%, jeśli bez uwzględnienia kwoty otrzymanej dywidendy przychody Spółki nie przekroczą 2 mln euro.Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”) i jego rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym.

Wartość przychodów ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła u Wnioskodawcy w poprzednim roku podatkowym (2024) wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro; według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego (2024), w zaokrągleniu do 1000 zł.

Ponadto, rok podatkowy 2025 nie jest rokiem, w którym Spółka rozpoczęła działalność ani rokiem bezpośrednio po nim następującym.

Spółka nie jest również podmiotem, o którym mowa w art. 19 ust. 1a-1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2025 poz. 278 tj. ze zm.) (dalej jako: „Ustawa o CIT”).

Z racji tego, że Spółka jest wspólnikiem w innych podmiotach, otrzymała ona w roku 2025 dywidendy, objęte zakresem zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT. Wszystkie warunki niezbędne do zastosowania tego zwolnienia zostały spełnione. Łączna suma ww. dywidend oraz przychodów ze sprzedaży, zgodnie z przewidywaniami Spółki przekroczy w roku podatkowym 2025 wyrażoną w złotych kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego (2025), w zaokrągleniu do 1000 zł.

Wyłączając jednak przychody z ww. dywidend, łączna wartość przychodów Wnioskodawcy, nie przekroczy wartości 2 000 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego (w tym wypadku roku 2025).

Innymi słowy, wliczając ww. dywidendy podlegające zwolnieniu, Spółka przekroczy w 2025 roku kwotę wskazaną w art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT (2 000 00 eur), natomiast nie wliczając wskazanych dywidend, Spółka nie przekroczy tej kwoty.

Pytanie

Czy Spółka rozliczając podatek CIT za rok podatkowy 2025 będzie uprawniona do zastosowania stawki 9% podatku CIT względem dochodów z innych źródeł niż zyski kapitałowe, do których nie znajdują zastosowania przepisy art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f Ustawy o CIT, jeżeli suma dywidend korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 oraz pozostałych przychodów przekroczy wyrażoną w złotych kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego (2025), w zaokrągleniu do 1000 zł, przy założeniu że po odjęciu ww. dywidend suma przychodów nie przekroczy tej kwoty?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, rozliczając podatek CIT za rok podatkowy 2025 będzie ona uprawniona do zastosowania stawki 9% podatku CIT względem dochodów z innych źródeł niż zyski kapitałowe, do których nie znajdują zastosowania przepisy art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f ustawy o CIT, nawet jeżeli suma dywidend korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 oraz pozostałych przychodów przekroczy wyrażoną w złotych kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego (2025), w zaokrągleniu do 1000 zł, przy założeniu że po odjęciu ww. dywidend suma przychodów nie przekroczy tej kwoty.

Uzasadnienie

Przedmiotem wątpliwości jest, czy Spółka realizując rozliczenie roku podatkowego 2025 będzie uprawniona do skorzystania ze stawki podatku CIT, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT, tj. stawki 9% podatku CIT względem przychodów z innych źródeł niż zyski kapitałowe (oraz względem przychodów, w stosunku do których nie mają zastosowania przepisy art. art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f ustawy o CIT).

Zdaniem Spółki, będzie ona uprawniona do stosowania wskazanej stawki podatku za rok 2025, względem przychodów z innych źródeł niż zyski kapitałowe, gdyż otrzymane przez Spółkę dywidendy podlegające zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT, nie powinny być brane pod uwagę do wyliczaniu limitu przychodów o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT.

Ogólne warunki stosowania preferencyjnej stawki podatku CIT

Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT, stawka podatku CIT wynosi (z pewnymi zastrzeżeniami) 9% podstawy opodatkowania od przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych - w przypadku podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.

Pomijając pewne pozostałe obwarowania, dotyczące np. podmiotów powstałych w ramach restrukturyzacji (wskazane obwarowania, wymienione w art. 19 ust. 1a-1c Ustawy CIT, jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego nie obejmują Spółki), jedną z istotnych przesłanek korzystania z tejże preferencji jest posiadanie statusu małego podatnika.

Z kolei, zgodnie z art. 4a pkt 10 Ustawy o CIT, ilekroć mowa o małym podatniku - oznacza to podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.

Zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym, wartość przychodów ze sprzedaży w ubiegłym roku podatkowym (2024) nie przekroczyły tej wartości u Wnioskodawcy. Wobec tego, nie ulega wątpliwościom, że Spółka posiadać będzie w 2025 roku status małego podatnika.

Źródłem wątpliwości natomiast pozostaje kwestia, czy do limitu 2 000 000 EUR o którym mowa w przepisie art. 19 ust. 1 pkt 2 należy wliczać kwoty otrzymanych dywidend, korzystających z tzw. zwolnienia dywidendowego (art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT) i zaliczających się jednocześnie do źródła przychodów z zysków kapitałowych.

A z kolei wskazane wątpliwości wynikają z faktu, iż przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT w swej literalnej treści (w przeciwieństwie do przepisu art. 4a pkt 10 Ustawy o CIT) nie wskazuje wprost jakiego rodzaju przychody wliczać do limitu 2 000 000 EUR, o którym mowa we wskazanym przepisie.

Zgodnie z zasadami wykładni przepisów prawa (w tym również prawa podatkowego), jeżeli po zastosowaniu wykładni językowej podatnik nie otrzymuje jednoznacznej odpowiedzi na wątpliwe zagadnienie (występuje pewna luka w prawie) lub jeżeli wskazana wykładnia prowadzi do absurdalnych rezultatów czy też do rezultatów sprzecznych z podstawowymi wartościami prawa, wówczas należy odstąpić od realizacji wykładni językowej i stosować subsydiarnie pozostałe zasady wykładni przepisów.

Wykładnia literalna tego przepisu w oderwaniu od znaczenia systemowego przepisu może nie dawać wprost podatnikowi odpowiedzi na wątpliwe zagadnienie (ale też nie stoi w tym wypadku w oczywistej sprzeczności ze stanowiskiem Wnioskodawcy, o czym mowa szerzej poniżej). Z tego też powodu, dokonując odpowiedniej wykładni wątpliwego przepisu, przy zastosowaniu wspomagająco jego wykładni systemowej i funkcjonalnej (celowościowej), zdaniem Wnioskodawcy należy dojść do konkluzji, iż nie powinno się wliczać dywidend korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT do ww. limitu. Wynika to z przedstawionych poniżej przez Wnioskodawcę argumentów.

Ponadto, zgodnie z zasadą in dubio pro tributario, wynikającą z art. 2a Ordynacji podatkowej, wszelkie niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego należy rozstrzygać na korzyść podatnika.

W przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy przepisy mogą być interpretowane w sposób budzący wątpliwości co do zakresu wliczania określonych przychodów (np. dywidend zwolnionych na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT) do limitu, zasada ta powinna znaleźć zastosowanie. Oznacza to, że w razie niejednoznaczności przepisów należy przyjąć wykładnię korzystniejszą dla Wnioskodawcy, tj. wyłączającą dywidendy zwolnione z opodatkowania z omawianego limitu.

Niestosowanie przepisu art. 19 ust. 1 pkt 2 względem art. 22 Ustawy o CIT – aspekt literalny

W tym miejscu, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę na fakt, że przychody z dywidend o których mowa w art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT, nie powinny być uwzględniane w ww. limicie, ze względu na literalną treść art. 19 ust. 1 Ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 Ustawy o CIT, podatek wynosi – z zastrzeżeniem m.in. art. 22 – odpowiednio:

1.19% podstawy opodatkowania;

2.9% podstawy opodatkowania od przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych – w przypadku podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły równowartości 2 000 000 euro (w uproszczeniu).

Zdaniem Wnioskodawcy, z literalnej treści przepisu należy wnioskować, że zastosowanie stawki podatku zostało uzależnione od zastrzeżenia zawartego w art. 19 ust. 1 - „z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f”. Użycie w tym miejscu zwrotu „z zastrzeżeniem” oznacza, że unormowania zawarte w wymienionych artykułach mają pierwszeństwo i determinują sposób rozumienia regulacji art. 19 ust. 1 pkt 2. Wskazane zastrzeżenie wynika z faktu, że względem dochodów wymienionych we wskazanych przepisach, ustawodawca przewidział odrębny sposób ich opodatkowania.

Jednym z przepisów wymienionych w tym katalogu jest art. 22 ustawy o CIT, który w swoim ust. 4 przewiduje zwolnienie z opodatkowania dochodów z tytułu dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, jeżeli spełnione pozostają określone w tym przepisie warunki (które w ramach opisu zdarzenia przyszłego zostaną spełnione).

Wobec tego, zdaniem Wnioskodawcy skoro art. 19 ust. 1 wprost czyni zastrzeżenie co do stosowania art. 22, należy przyjąć, że przy ustalaniu „przychodów osiągniętych w roku podatkowym” na potrzeby limitu 2 000 000 euro nie można uwzględniać przychodów, które na podstawie art. 22 ust. 4 zostały zwolnione z opodatkowania.

Nie można bowiem twierdzić, że jeżeli w zdaniu pierwszym ustawodawca zastrzega względem innych dochodów stosowanie innych przepisów, to w zdaniu drugim można wskazane dochody uwzględniać dla innych zasad opodatkowania, jeżeli ustawodawca wyraźnie tego nie przewidział (czego nie uczynił).

Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było objęcie tym limitem także dywidend korzystających ze zwolnienia, brak byłoby uzasadnienia dla odwołania się w art. 19 ust. 1 do art. 22, a konkretniej do zastrzeżenia stosowania stawki podatku z art. 19 Ustawy o CIT względem przychodów wymienionych m.in. w art. 22 Ustawy o CIT, względnie należałoby wskazać w treści przepisu art. 19 ust. 1 pkt 2, że należy również wliczać przychody objęte zasadami opodatkowania na mocy przepisów o których mowa w art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f.

Innymi słowy, zwrot „z zastrzeżeniem” na początku przepisu art. 19 ust. 1, implikuje taki skutek materialno-prawny, iż przepis nie tylko uwzględnia odrębne zasady opodatkowania dla wymienionych w tamtych przepisach (art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f Ustawy o CIT) dochodów, lecz także że zasady zastosowania stawek wymienionych w przepisie art. 19 (w tym również limitu 2 000 000 EUR), pozostają bez związku z dochodami wymienionymi w tamtych przepisach, skoro podlegają odrębnemu opodatkowaniu.

Innymi słowy, poczynione przez ustawodawcę zastrzeżenie wyraźnie wskazuje, że dochody wymienione w ww. przepisach nie podlegają zasadom opodatkowania wymienionym w art. 19 ust. 1 Ustawy o CIT. Wobec tego, wskazane dochody nie powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu zasad opodatkowania tym przepisem, gdyż prowadziłoby to do wewnętrznej niespójności, która co do zasady mogłaby wystąpić, gdyby jednak ustawodawca w ramach literalnej treści przepisu art. 19 ust. 1 Ustawy o CIT wyraźnie ją przewidział.

Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, dokładnie (ściśle) przeprowadzona wykładnia językowa przepisu art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT, uwzględniająca przepisy do których odwołuje się ten przepis prowadzi do wniosku, że przychody z dywidend zwolnionych od podatku dochodowego na mocy art. 22 ust. 4 nie powinny być uwzględniane w ramach „przychodów osiągniętych w roku podatkowym” w rozumieniu art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT i nie wpływają na limit uprawniający do zastosowania stawki 9%, co wynika z zastrzeżenia poczynionego przez ustawodawcę.

Dywidenda jako przychód całkowicie neutralny podatkowo

W tym miejscu, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę na szczególny status podatkowy dywidend w prawodawstwie unijnym, co znajduje odzwierciedlenie w przepisach poszczególnych państw członkowskich – w tym Polski. Tak więc należy również wziąć pod uwagę szczególny status dywidend również w Polskim systemie podatkowym, który został wyrażony poprzez art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT.

Zgodnie z treścią preambuły do Dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U.UE L z dnia 29 grudnia 2011 r.) (zwana dalej: „Dyrektywą”) oraz jej przepisami (m. in. art. 4 Dyrektywy), celem Dyrektywy jest wyeliminowanie zarówno formalnego, jak i ekonomicznego podwójnego opodatkowania zysków w ramach grup kapitałowych. Wynika to z faktu, iż Dyrektywa powstała w celu stworzenia neutralnych i sprawiedliwych zasad opodatkowania dla unijnych (zarówno krajowych jak i transgranicznych)

grup kapitałowych, po to, aby wspierać funkcjonowanie rynku wewnętrznego i konkurencyjność przedsiębiorstw w Unii Europejskiej.

Żeby zrealizować ten cel, Dyrektywa, na podstawie art. 4 narzuca swego rodzaju zakaz objęcia zysków spółek zależnych uzyskanych przez spółki dominujące jako dywidendy (w ramach Unii Europejskiej), opodatkowaniem stawką procentową wyższą niż 5 % odpowiedniej kwoty określonej w art. 4 Dyrektywy .

W rezultacie, zgodnie z Dyrektywą:

·państwo rezydencji spółki matki musi powstrzymać się od opodatkowania dywidend – istnieje bardzo precyzyjnie wskazany wyjątek od tej zasady, mający zastosowanie względem bardzo niewielkiej części dywidendy;

·neutralność podatkowa powinna obejmować wszystkie mechanizmy podatkowe, które mogłyby w praktyce prowadzić do dodatkowego obciążenia dywidendy.

Innymi słowy, zgodnie zarówno z przepisami jak i celem Dyrektywy, otrzymana dywidenda przez spółkę-matkę w grupie kapitałowej, musi być całkowicie neutralna podatkowo – w szerokim tego znaczeniu. Przez całkowitą neutralność podatkową otrzymanej dywidendy należy rozumieć, taką sytuację, w której otrzymanie dywidendy przez podatnika nie zmieni jego sytuacji podatkowej w stosunku do takiej sytuacji, w której podatnik by takowej dywidendy nie otrzymał. Otrzymana dywidenda nie może więc prowadzić nie tylko do jej opodatkowania w sposób bezpośredni, ale również do opodatkowania w sposób pośredni, w tym poprzez włączanie ich do podstawy opodatkowania innych dochodów.

Takie konkluzje płyną z licznych orzeczeń TSUE, przykładowo:

·Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt: C-135/24, w którym Trybunał wskazał następująco: „Po drugie, o ile prawdą jest, że DOO, które nie mogły zostać wykorzystane w danym roku na podstawie zakazu odliczenia przewidzianego w art. 207 akapit ósmy CIR 1992, można przenieść na kolejny okres rozliczeniowy, o tyle otrzymanie dywidend w ramach stosowania systemu podatkowego takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym może w pewnych sytuacjach skutkować wyższym opodatkowaniem spółki dominującej w porównaniu do sytuacji, w której dywidendy zostałyby wyłączone z jej podstawy opodatkowania. Ponieważ spółka dominująca może zostać dotknięta obciążeniem podatkowym, należy uznać, że jest ona w związku z tym pośrednio opodatkowana od dywidend otrzymanych od spółki zależnej (…) takim zakazem objęte jest również uregulowanie krajowe, które, mimo że nie opodatkowuje dywidend otrzymanych przez spółkę dominującą jako takich, może skutkować tym, że owa spółka dominująca zostanie w sposób pośredni opodatkowana o tych dywidend”

·Wyrok TSUE z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt: C-389/18: „Otóż, jak to zostało przypomniane w pkt 33 i 37 niniejszego wyroku, art. 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 90/435 stoi na przeszkodzie, z zastrzeżeniem tego, na co zezwalają ust. 2 i 3 tego artykułu, zarówno wszelkiemu bezpośredniemu opodatkowaniu spółki dominującej w odniesieniu do zysków wypłaconych przez spółkę zależną, jak i sytuacjom, w których spółka dominująca jest w sposób pośredni opodatkowana od dywidend otrzymanych od spółki zależnej. Jak stwierdzono w pkt 45 i następnych niniejszego wyroku, otrzymywanie dywidend w ramach stosowania systemu podatkowego takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego może w pewnych sytuacjach prowadzić do utraty korzyści podatkowej, co z kolei może skutkować wyższym opodatkowaniem spółki dominującej w porównaniu do sytuacji, w której dywidendy zostałyby wyłączone z podstawy opodatkowania. Ponieważ spółka dominująca może zostać dotknięta obciążeniem podatkowym, należy uznać, że jest ona pośrednio opodatkowana od dywidend otrzymanych od spółki zależnej.”

·Wyrok TSUE z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt: C-365/16 z którego treści wynika, że niedopuszczalny i niezgodny z art. 4 ust. 1 lit. a Dyrektywy jest przepis prawa podatkowego ustanowiony przez państwo członkowskie spółki dominującej, przewidujący, że wypłata dywidendy przez spółkę dominującą podlega opodatkowaniu podatkiem, którego podstawę stanowi kwota wypłaconej dywidendy, w tym dywidendy pochodzącej od spółek zależnych tej spółki niebędących rezydentami. Innymi słowy, otrzymana dywidenda nie może nie tylko zostać wprost opodatkowana, ale nie może więc również wpływać na podstawę opodatkowania innym podatkiem.

Co więcej, w orzeczeniach TSUE również akcentuje się również, że liczy się nie tylko podwójne opodatkowanie w sensie formalno-prawnym, ale przede wszystkim istotne znaczenie ma podwójne opodatkowanie w ujęciu ekonomicznym, w tym poprzez włączenie dywidend podlegających zwolnieniu do podstawy opodatkowania jakimkolwiek podatkiem, co wskazał TSUE w Wyroku TSUE z dnia 1.08.2025 r., sygn. akt: C-92/24: „W związku z tym w zakresie, w jakim dyrektywa ta ma na celu uniknięcie podwójnego opodatkowania tych zysków 'w kategoriach ekonomicznych, należy uznać, że system zwolnienia dotyczy każdego podatku, którego podstawa opodatkowania w państwie członkowskim siedziby spółki dominującej włącza choćby tylko część tych zysków, niezależnie od jego charakteru. (…) system zwolnienia sprzeciwia się uregulowaniom krajowym zezwalającym na włączenie dywidend, które spółka dominująca otrzymuje od swoich spółek zależnych będących rezydentami w innych państwach członkowskich, do podstawy opodatkowania podatkiem takim jak IRAP, oprócz włączenia tych dywidend do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych takim jak IRES według stawki 5 %. (…)”

Odnosząc powyższe do sytuacji Wnioskodawcy w zakresie opisywanego zdarzenia przyszłego, należy dojść do konkluzji, że otrzymanie przez Wnioskodawcę dywidendy, które korzystają ze zwolnienia z opodatkowania z zysków kapitałowych (tzw. zwolnienie dywidendowe), nie może implikować wyższego opodatkowania w zakresie pozostałych źródeł przychodu m.in. dlatego, gdyż jest to niezgodne z wyrażoną w Dyrektywie zasadą neutralności podatkowej (braku opodatkowania) dywidend.

Innymi słowy, gdyby Wnioskodawca wliczył otrzymane dywidendy do limitu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT i na skutek tego doliczenia utraciłby on prawo do stawki podatku CIT wyrażonej w tym przepisie (9%) to wówczas otrzymanie dywidendy przez Wnioskodawcę generowałoby u niego powstanie obowiązku podatkowego w wyższej kwocie, w porównaniu do sytuacji, w której nie otrzymałby on dywidendy - formalnie zwolnionej z podatku.

W rezultacie, doprowadziłoby to do zaburzenia neutralności podatkowej dywidendy, w taki sposób, że otrzymanie dywidendy zwolnionej z podatku na mocy art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT, będącym rezultatem implementacji Dyrektywy do krajowego porządku prawnego, spowodowałoby objęcie wyższym podatkiem (19%) dochodów uzyskiwanych przez Wnioskodawcę z innych źródeł przychodów. W ten sposób, dywidenda w sposób pośredni (tj. nie przez jej bezpośrednie opodatkowanie), wpłynęłaby na sytuację podatkową i ekonomiczną Wnioskodawcy, jako podmiotu otrzymującego dywidendę, co jak wskazano powyżej (i wynika z licznych orzeczeń TSUE), byłoby niezgodne z celem zarówno Dyrektywy jak i tym samym krajowych przepisów o tzw. zwolnieniu dywidendowym.

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli dochodzi do takiej sytuacji, że wysokość jego zobowiązań podatkowych w danym roku podatkowym będzie wyższa aniżeli w sytuacji, w której by on nie otrzymał dywidendy zwolnionej z podatku na mocy art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT, (tj. na mocy przepisu będącego transpozycją Dyrektywy), to wówczas nie ulega najmniejszym wątpliwościom, że w praktyce taka dywidenda nie będzie neutralna podatkowo, gdyż wpłynie ona na wysokość zobowiązania podatkowego Wnioskodawcy – nawet pomimo tego, że dywidenda wprost wciąż pozostanie zwolniona. Taką sytuację można nazwać niejako „ukrytym” czy też „pośrednim” opodatkowaniem dywidendy, co jak wielokrotnie orzekł TSUE, jest niedopuszczalne.

O pełnej neutralności podatkowej otrzymanej dywidendy możemy mówić wyłącznie wtedy, gdy jej otrzymanie przez podatnika nie wywołuje żadnego wpływu na jego sytuację podatkową. Gdyby natomiast uznać, że w ramach „przychodów”, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, należy również uwzględnić przychody z dywidendy podlegające zwolnieniu z podatku CIT (na mocy art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT), to nie ulega najmniejszym wątpliwościom, że doszłoby do swego rodzaju nieuzasadnionej „progresji” podatkowej, która zostałaby wywołana przez dywidendę. Wobec tego, nie sposób wówczas twierdzić, że dywidenda korzystająca ze zwolnienia z art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT, byłaby wówczas w pełni neutralna podatkowo, gdyż na skutek jej otrzymania Wnioskodawca uiściłby wyższy podatek i tym samym w sposób pośredni doszłoby do opodatkowania dywidendy, pomimo formalnego braku jej opodatkowania.

Reasumując, z uwagi na powyższe, w opinii Wnioskodawcy otrzymane dywidendy objęte zakresem zwolnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT, z wyżej wymienionych powodów nie mogą być wliczane do przychodów, o których w mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT, gdyż w przeciwnym razie dochodziłoby de facto do opodatkowania dywidend i zaburzenia ich neutralności podatkowej.

Systemowy podział źródeł przychodów

Kolejnym argumentem przemawiającym za brakiem możliwości wliczania do limitu 2 000 000 euro, o którym mowa w przepisie art. 19 ust. 1 pkt 2 kwoty otrzymanych dywidend, korzystających z tzw. zwolnienia dywidendowego (art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT) i zaliczających się jednocześnie do źródła przychodów z zysków kapitałowych, jest systemowy podział źródeł przychodów w ramach podatku CIT.

Ustawa o CIT wprowadza dwa wyraźnie rozdzielone źródła przychodów i nakazuje podatnikowi traktować je oddzielnie:

·dochody z zysków kapitałowych (w tym dywidendy), oraz

·dochody z pozostałych źródeł (działalności operacyjnej).

Każde z tych źródeł jest rozliczane oddzielnie, co wyraźnie nakazuje ustawodawca poprzez:

·brak możliwości rozliczania (rekompensowania) strat z jednego źródła przychodów w ramach drugiego źródła przychodów, oraz

·odrębne zasady opodatkowania dla obydwu źródeł przychodów.

Innymi słowy, podatnik nie rozlicza „globalnie” wyników podatkowych na obydwu tych źródłach przychodów, lecz ustala on te wyniki odrębnie i dopiero potem sumuje podatek do zapłaty tak ustalony w ramach deklaracji rocznej CIT-8. Niemniej wynik ustalony w ramach jednego źródła przychodu nie może wpływać na wynik ustalony w ramach drugiego źródła przychodów.

Stawka 9% CIT, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie dochodów wynikających z innych źródeł niż z zysków kapitałowych, natomiast dochody kapitałowe – w tym dywidendy – zawsze podlegają stawce podatku 19% (jeżeli nie podlegają zwolnieniu).

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli ustawodawca świadomie wyłączył dywidendy spod preferencyjnej stawki 9% i pozostawił je opodatkowane co do zasady stawką 19% (w każdym razie nigdy nie mogą być opodatkowane stawką z art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT), to wliczanie ich do limitu 2 000 000 EUR, o którym mowa w przepisie byłoby sprzeczne z zasadą odrębności źródeł przychodów. Wynika to przede wszystkim z tego, iż wliczanie takowych dywidend prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której przychody z jednego źródła (dywidendy) wpływają na opodatkowanie dochodów z innego źródła (działalność operacyjna) poprzez podwyższenie stawki opodatkowania.

Taki mechanizm zdaniem Wnioskodawcy stoi wprost w sprzeczności z celem rozdzielenia źródeł dochodu (przychodu) – zamiast izolować skutki podatkowe, w zakresie obydwu źródeł przychodu, dochodzi do ich połączenia ze sobą. Z kolei cel wprowadzenia dwóch odrębnych źródeł przychodu, był zgoła odmienny.

Wliczanie do limitu z art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT przychodów z zysków kapitałowych prowadziłoby więc do swoistej niesprawiedliwości podatkowej, gdyż w praktyce np. strata podatnika z zysków kapitałowych nie może pozytywnie wpływać na jego opodatkowanie w zakresie pozostałych źródeł przychodów; natomiast przychód z zysków kapitałowych mógłby negatywnie wpływać na jego opodatkowanie w zakresie pozostałych źródeł przychodów. W rezultacie, dochodziłoby do niezgodnej z założeniami ustawodawcy asymetrii uprawnień u podatnika.

W ocenie Wnioskodawcy, powyższe stanowi istotną przesłankę przemawiającą za tym, ażeby nie uwzględniać przychodów z zysków kapitałowych w ramach ww. limitu 2 000 000 eur, gdyż takie działanie byłoby niezgodne z celem ustawy, zwłaszcza w sytuacji Wnioskodawcy, gdzie przychód z dywidendy podlega zwolnieniu z opodatkowania.

Sytuacja Wnioskodawcy a interpretacje i orzeczenia wydane w zbliżonym zakresie

Wnioskodawca pragnie jednocześnie podkreślić, że jest on świadomy, że w orzecznictwie i praktyce interpretacyjnej organów podatkowych pojawiają się stanowiska, zgodnie z którymi przy ustalaniu limitu 2 000 000 euro, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT, należy uwzględniać wszystkie osiągnięte przychody, w tym także korzystające ze zwolnienia podatkowego.

Przykładowo, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. I SA/Rz 506/23, sąd wskazał, że dotacje zwolnione z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT powinny być wliczane do limitu przychodów decydującego o zastosowaniu stawki 9% CIT (tj. właśnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT).

Ponadto, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.186.2019.1.JG, organ stwierdził, że ww. limit powinien być ustalany również w oparciu o przychody z zysków kapitałowych, w tym przychody pochodzące z dywidendy.

Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe rozstrzygnięcia nie mogą być jednak wprost odniesione do niniejszego opisu zdarzenia przyszłego z następujących powodów:

1)Odmienny charakter przychodów zwolnionych – w sprawie WSA chodziło o dotacje z art. 17 ust. 1 pkt 47 CIT. W tym przypadku mówimy zatem o kategorii przychodu, do którego nie znajduje zastosowania zastrzeżenie z art. 19 ust. 1 (do art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f Ustawy o CIT). Tymczasem w przypadku Wnioskodawcy mamy do czynienia ze szczególnym typem zysków kapitałowych – dywidendą zwolnioną na podstawie art. 22 ust. 4, a więc objętą wyraźnym zastrzeżeniem ustawodawcy, wymienionym w przepisie nakładającym limit. Innymi słowy, sąd we wskazanej sprawie orzekał w sprawie przychodów (zwolnionych) co do których co do zasady znajduje zastosowanie art. 19 Ustawy o CIT, a w przypadku Wnioskodawcy tak nie jest.

2)Ekonomiczna tożsamość, podatkowa odrębność – przychody z dywidendy zwolnionej są oczywiście przychodem w sensie ekonomicznym, jednak prawodawca wprowadził dla nich szczególną regulację zwalniającą z opodatkowania, która nakazuje traktować je odmiennie niż inne przychody z zysków kapitałowych (jeżeli spełniają określone warunki). W efekcie, choć organ w ww. interpretacji wskazał, że co do zasady przychody z zysków kapitałowych wliczają się do limitu (co zdaniem Wnioskodawcy nie jest zgodne z celem przepisów), to jednak nie rozstrzyga to kwestii dywidend zwolnionych, spełniających przesłanki z art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT, które stanowią odrębny przypadek od dywidend niepodlegających zwolnieniu, nie posiadających szczególnego, uprzywilejowanego statusu podatkowego.

3)Ochrona wynikająca z prawa unijnego – zwolnienie dywidendowe jest implementacją Dyrektywy 2011/96/UE, której celem jest pełna neutralność podatkowa transferów dywidendowych wewnątrz grup kapitałowych. Ponadto, praktyka stosowania prawa unijnego wyraźnie zakazuje zaburzenia neutralności podatkowej dywidend, w tym poprzez ich efektywne opodatkowanie w sposób pośredni. Wliczanie tych przychodów do limitu skutkującego utratą prawa do preferencyjnej stawki CIT w ramach innych źródeł dochodu stanowiłoby de facto formę pośredniego opodatkowania dywidend, sprzeczną z celem Dyrektywy. Tego elementu nie rozważano ani w wyroku WSA dotyczącym dotacji, ani w interpretacji KIS w zakresie zysków kapitałowych.

Reasumując, choć istnieją wyroki i interpretacje, w ramach których sądy administracyjne i organy podatkowe przyjmują szerokie rozumienie „przychodów osiągniętych w roku podatkowym” dla celów limitu z art. 19 ust. 1 pkt 2 CIT, to stanowisko to dotyczy przychodów co do zasady opodatkowanych (zysków kapitałowych) lub wchodzących w zakres stosowania przepisu art. 19 (zysków z dotacji).

Wnioskodawca ma jednak do czynienia z inną kategorią przychodów – dywidendami zwolnionymi na podstawie art. 22 ust. 4 CIT, wprost objętymi zastrzeżeniem zawartym w art. 19 ust. 1 i do tego zwolnionymi z podatku na mocy specyficznych regulacji, zakazujących jakąkolwiek (choćby pośrednią) ingerencję w sytuację podatkową odbiorcy dywidendy, który spełnia przesłanki do objęcia go zwolnieniem. Z tego względu dotychczas wydane orzeczenia i interpretacje nie mogą być adekwatne do oceny sytuacji Wnioskodawcy.

Podsumowanie

Zdaniem Spółki, w rozliczeniu CIT za rok 2025 będzie ona uprawniona do zastosowania preferencyjnej stawki 9% wobec dochodów z innych źródeł niż zyski kapitałowe.

Przychody z dywidend, korzystające ze zwolnienia na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT, nie powinny być wliczane do limitu 2 000 000 EUR określonego w art. 19 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT. Uwzględnienie wskazanych dywidend prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego, pośredniego i ekonomicznego ich opodatkowania, sprzecznego z zasadą neutralności podatkowej wynikającą z prawa unijnego oraz z celem krajowych regulacji o zwolnieniu dywidendowym. Ponadto, wliczanie przychodów z dywidend do limitu naruszałoby systemowy podział źródeł przychodów w CIT i pozostawałoby w sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o CIT, który zastrzega, że nie ma zastosowania m.in. do przychodów uregulowanych w ramach art. 22 Ustawy o CIT. W konsekwencji, otrzymane przez Spółkę dywidendy nie wpływają na możliwość stosowania stawki 9% CIT, a Spółka zachowuje prawo do preferencyjnego opodatkowania swoich pozostałych dochodów.

Z uwagi na powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej kategorii.

W myśl z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Na podstawie ww. art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można zatem stwierdzić, że co do zasady, przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika – względnie na jego rachunek – wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może rozporządzać.

Na podstawie przywołanego art. 12 ust. 1 ww. ustawy można stwierdzić, że podatek dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów.

W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przychody podatników zostały rozdzielone na dwa źródła: (i) z zysków kapitałowych oraz (ii) z innych źródeł.

Wydzielając odrębne źródło przychodów z zysków kapitałowych na gruncie ustawy CIT, ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów zaliczanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ustawy o CIT. Wskazane zostały w nim konkretne transakcje gospodarcze kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych, co oznacza, że wszelkie inne przychody niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów.

I tak, w myśl art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o CIT,

Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o CIT,

Art. 22 ust. 4 ustawy o CIT wskazuje, że:

Przychody z dywidendy uznawane za przychody z zysków kapitałowych na gruncie ustawy i co do zasady podlegają opodatkowaniu według stawki 19%. Art. 22 ust. 4 ustawy o CIT przewiduje jednak zwolnienie z podatku dla przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, w tym dywidend.

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy o CIT,

Z powyższego przepisu wynika, że co do zasady, podatek dochodowy od osób prawnych jest obliczany według stawki 19% na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Niektórzy podatnicy mają jednak prawo korzystać z opodatkowania podatkiem dochodowym według stawki 9%. Obniżona stawka podatku 9% jest stosowana w odniesieniu do przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych i ma zastosowanie wyłącznie do małych podatników oraz podatników rozpoczynających działalność, z zastrzeżeniem ust. 1a-1e ww. art. 19 ustawy, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły równowartości 2.000.000 euro. Po przekroczeniu tego limitu podatnik traci ten przywilej, a jednocześnie jest zobligowany do przyjęcia przy ustalaniu wysokości podatku stawki podstawowej, a więc 19%.

Jak już wcześniej wskazano z obniżonej stawki opodatkowania mogą korzystać podatnicy posiadający status małego podatnika.

Zgodnie z art. 4a pkt 10 ustawy o CIT,

Jak wynika z opisu sprawy, otrzymali Państwo w 2025 r. dywidendy, objęte zakresem zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT. Wszystkie warunki niezbędne do zastosowania tego zwolnienia zostały spełnione. Łączna suma ww. dywidend oraz przychodów ze sprzedaży, zgodnie z Państwa przewidywaniami przekroczy w roku podatkowym 2025 wyrażoną w złotych kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro. Wyłączając jednak przychody z dywidend podlegające zwolnieniu, łączna wartość przychodów osiągniętych w roku podatkowym Spółki (2025) nie przekroczy wartości limitu wskazanego w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Źródłem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy do limitu 2 000 000 euro, o którym mowa w przepisie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT należy wliczać kwoty otrzymanych dywidend, korzystających z tzw. zwolnienia dywidendowego na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT.

Państwa wątpliwości wynikają z faktu, że przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w swej literalnej treści (w przeciwieństwie do przepisu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT) nie wskazuje wprost jakiego rodzaju przychody wliczać do limitu 2 000 000 euro, o którym mowa we wskazanym przepisie.

W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy zaznaczyć, że do limitu 2 000 000 euro przychodów, wskazanego w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT zalicza się wszystkie przychody podatkowe, w tym przychody z zysków kapitałowych określone w art. 7b ww. ustawy, także dywidendy zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT.

Zgodnie z brzmieniem ww. art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT do ustalenia, czy podatnik nie przekroczył limitu 2 000 000 euro, należy brać pod uwagę wszystkie jego przychody osiągnięte w roku podatkowym. Obowiązująca regulacja nie daje podstaw do wyłączenia – przy obliczaniu limitu przychodów, np. przychodów z zysków kapitałowych, w tym podlegających zwolnieniu.

Z literalnej treści analizowanego przepisu wynika, że ustawodawca wymieniając stawki podatku 19% i 9% zastrzegł ich stosowanie do przepisów art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, a zatem wskazał względem jakich przychodów (dochodów) stawki te nie mają zastosowania. Zawarty w tym przepisie zwrot „z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f” wywołuje taki skutek prawny, że przepis ten wyłącza wskazane w nim stawki podatku z uwagi na odrębne zasady opodatkowania wymienionych w tych przepisach przychodów (dochodów). Zasady opodatkowania oraz stosowania stawek podatku wymienionych w art. 19 ust. 1 ustawy nie mogą jednak determinować ujęcia w limicie „przychodów osiągniętych w roku podatkowym” w rozumieniu art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, faktycznie uzyskanych przez Państwa przychodów z dywidend zwolnionych z opodatkowania.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o CIT za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z udziału w zyskach osób prawnych – w tym dywidendy – stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału. Wyłączenie otrzymanych dywidend z podstawy opodatkowania na podstawie art. 22 ust. 4 nie wpływa na fakt, że są to przychody uzyskane przez Spółkę. Zatem pojęcie „przychody osiągnięte w roku podatkowym” winno być zdefiniowane z uwzględnieniem art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i tym samym, przy ustalaniu limitu 2 000 000 euro uprawniającego do zastosowania 9% stawki podatku, powinni Państwo uwzględnić wszelkie przychody, w tym przychody z dywidendy zwolnionej, które zostały przez Spółkę faktyczne już otrzymane.

Natomiast kwestia samego wydzielenia zysków kapitałowych jako odrębnego źródła przychodów nie ma wpływu na wykluczenie przychodu uzyskanego w ramach tego źródła z limitu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Tym samym, otrzymane przez Państwa przychody z dywidend, korzystające ze zwolnienia na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT, wpływają na możliwość stosowania stawki 9%. W związku z tym, po przekroczeniu limitu 2 000 000 euro, nie mogą Państwo korzystać z obniżonej 9% stawki podatku dochodowego od osób prawnych.

Jednocześnie, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym Spółka rozliczając podatek CIT za rok podatkowy 2025 będzie uprawniona do zastosowania stawki 9% podatku CIT względem dochodów z innych źródeł niż zyski kapitałowe, do których nie znajdują zastosowania przepisy art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f ustawy o CIT, nawet jeżeli suma dywidend korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 oraz pozostałych przychodów przekroczy wyrażoną w złotych kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego (2025), w zaokrągleniu do 1000 zł, przy założeniu że po odjęciu ww. dywidend suma przychodów nie przekroczy tej kwoty.

W konsekwencji, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).