Interpretacja indywidualna z dnia 2 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.879.2025.1.MN

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 3 kwietnia 2025 r. pod firmą X, prowadzoną pod adresem ul. (...), zarejestrowaną w CEIDG pod NIP: (...) i numerem REGON: (...), pod kodem PKD: 62.10.B.

Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez Niego forma opodatkowania to podatek liniowy.

Wnioskodawca na co dzień mieszka w A (woj. (...)). Tutaj posiada aktualnie całe swoje centrum interesów życiowych. To z tym miejscem wiąże on swoje życie i nie planuje na stałe wyprowadzać się z miasta. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy są usługi programistyczne. Ze względu na specyfikę prowadzonej działalności Wnioskodawca był zmuszony poszukać potencjalnych klientów poza stałym miejscem zamieszkania. W ten sposób znalazł kontrahenta w B (woj. (...)). Wnioskodawca zawarł umowę o świadczenie usług. W ramach umowy Wnioskodawca jest zobowiązany do świadczenia usług programistycznych na rzecz Kontrahenta. Usługi te bardzo często wymagają osobistego stawiennictwa Wnioskodawcy w siedzibie Kontrahenta. Spotkania te odbywają się zarówno w godzinach porannych, jak i późnych godzinach popołudniowych.

Ze względu na charakter świadczonych usług praca programisty często wymaga osobistej współpracy z zespołem projektowym Kontrahenta, w tym udziału w spotkaniach roboczych, tzw. daily stand-upach, warsztatach projektowych, sesjach testowych oraz spotkaniach z klientami końcowymi. Tego rodzaju aktywności nie zawsze mogą być realizowane w formie zdalnej, zwłaszcza na etapie analizy wymagań, wdrażania rozwiązań czy testów integracyjnych systemów. Należy podkreślić, że wynajęte mieszkanie nie będzie służyło zaspokajaniu potrzeb osobistych Wnioskodawcy, lecz wyłącznie umożliwi Wnioskodawcy wykonywanie obowiązków zawodowych w sposób zgodny z oczekiwaniami Kontrahenta i standardami branży IT.

Z racji faktu, że miejsce zamieszkania i obecne miejsce świadczenia usług Wnioskodawcy dzieli około 230 km, codzienne dojazdy (nawet kilka razy w ciągu dnia – gdy wymaga tego Kontrahent) są uciążliwe i kosztowne, z tego powodu Wnioskodawca zamierza wynająć mieszkanie w B, w którym będzie przebywał w czasie wzmożonej aktywności zawodowej związanej z podjętą współpracą. W ten sposób będzie mógł zapewnić klientom dyspozycyjność w oczekiwanych przez nich porach, a także szybciej przemieszczać się do ich siedziby lub do innych miejscowości, w których odbywają się spotkania z udziałem klientów.

Dodać należy, że najem mieszkania wpłynie również na zwiększenie efektywności działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Czas poświęcony na dojazd będzie mógł wykorzystać na regenerację, świadczenie usług, czy kontakty z nowymi klientami i wykonywanie nowych zleceń.

Przedmiotowy lokal, który Wnioskodawca zamierza wynająć, jest lokalem mieszkalnym. Wnioskodawca nie będzie prowadzić w nim działalności gospodarczej, a jedynie użytkować go wyłącznie w celach mieszkaniowych w okresie opisanej aktywności zawodowej.

Przewidywane opłaty za mieszkanie, w tym czynsz i opłaty za media, odpowiadają średnim stawkom rynkowym na tym obszarze. Dojazd z A do B w dni robocze w godzinach szczytu zajmuje nawet 3,5 godziny, powrót podobnie. Zakładając, że Wnioskodawca w ciągu dnia choćby raz będzie musiał udać się do B, z uwagi na ad hoc zlecenie Kontrahenta, to można wskazać, że na dojazd poświęci aż 7 godzin. Powyższe oznacza, że najem mieszkania w B jest niezbędny w celu umożliwienia uzyskiwania przychodu z działalności gospodarczej oraz świadczenia usług odpowiadających oczekiwaniom Zleceniodawcy. Najem pozwala także zaoszczędzić czas oraz pieniądze potrzebne na podróże służbowe.

Należy dodać, że gdyby Zleceniodawcy Wnioskodawcy nie wymagali od niego pełnej dyspozycyjności w godzinach wczesnoporannych, czy późnopopołudniowych, a także udziału w spotkaniach, w których oni uczestniczą, to najem mieszkania nie byłby konieczny. Należy zaznaczyć, że powyższe będzie miało wpływ na utrzymanie źródła przychodu, a jednocześnie może wpłynąć na zdobycie nowych klientów na tym obszarze.

Dzięki temu rozwiązaniu Wnioskodawca może zachować ciągłość świadczenia usług, uniknąć opóźnień w realizacji projektów oraz zwiększyć swoją konkurencyjność na rynku usług programistycznych.

Pytanie

Czy wydatki z tytułu najmu mieszkania stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki z tytułu najmu mieszkania w B stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z ustawową definicją kosztu uzyskania przychodu wskazaną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

–został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

–jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

–pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

–poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

–został właściwie udokumentowany,

–nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Na podstawie powyższego Wnioskodawca stwierdza, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie w celu osiągnięcia przychodów zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Należy zauważyć, że przez sformułowanie w celu należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot celowości. Przy czym możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który racjonalnie oceniając mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.

Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.

Dokonując oceny charakteru ponoszonego przez Wnioskodawcę wydatku należy rozstrzygnąć, czy spełnia ono kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy.

Według Wnioskodawcy wydatki te spełniają definicję art. 22 ust. 1 oraz jego kryteria, gdyż wpływają bezpośrednio na osiąganie przychodów i zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. To zaś Wnioskodawca będzie mógł zapewnić wyłącznie poprzez ponoszenie niezbędnych kosztów, które przyczyniają się bezpośrednio do odpowiedniego świadczenia usług.

Wnioskodawca w celu świadczenia usług dla Kontrahenta musiał zmienić miejsce zamieszkania, ponieważ codziennie dojazdy byłyby niemożliwe. Ze względu na dużą odległość dzielącą Go od siedziby firmy czasochłonne byłyby codzienne podróże, które zaburzałyby organizację czasu pracy. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca potrzebuje do tego celu wynająć mieszkanie w B, ponieważ miejsce Jego zamieszkania jest w znacznej odległości od siedziby Kontrahenta. Wnioskodawca musi ponieść te wydatki w celu uzyskania przychodu. Wydatki te nie mają charakteru wydatków osobistych.

Opłaty wynajmu są przybliżone do opłat za podobne mieszkania znajdujące się w okolicy. Wnioskodawca, wynajmując mieszkanie, oszczędza na codziennych dojazdach do Kontrahenta i może poświęcić więcej czasu na efektywną pracę. Dzięki wynajmowaniu Wnioskodawca nie musi wracać do swojego miejsca zamieszkania. To wszystko wpływa na wydajność Jego pracy. Koszty wynajmu będą udokumentowane. Wynajem mieszkania bezpośrednio wpływa na wydajność pracy, Wnioskodawca ma możliwość terminowego dojazdu do klienta oraz zwiększenie wydajności pracy. Oszczędza bardzo dużo czasu na codziennych dojazdach, co przekłada się na możliwość dłuższej i bardziej efektywnej pracy, w wyniku czego w dłuższym okresie czasu przychód z prowadzonej działalności będzie znacznie wyższy.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w następujących interpretacjach indywidualnych:

–interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 czerwca 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.334.2023.2.HJ, w której Dyrektor KIS uznał, iż:

Reasumując, o ile powodem wynajęcia mieszkania było nawiązanie współpracy z podmiotem gospodarczym, na rzecz którego świadczy Pan usługi, a którego siedziba znajduje się poza miejscowością, w której Pan zamieszkuje i na stałe przebywa, to wydatki poniesione z tego tytułu, jako niemające charakteru wydatków osobistych, spełniające przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

–interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 26 października 2022 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.516.2022.1.MK, w której Dyrektor KIS uznał, iż:

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, o ile powodem wynajęcia mieszkania było nawiązanie współpracy z podmiotem gospodarczym, na rzecz którego Wnioskodawczyni świadczy usługi, a którego siedziba znajduje się poza miejscowością, w której Wnioskodawczyni zamieszkuje i na stałe przebywa, to wydatki poniesione z tego tytułu, jako niemające charakteru wydatków osobistych, spełniające przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

–interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 22 lutego 2022 r., 0115-KDIT1.4011.881.2021.1.MR, w której Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym:

W Pani ocenie koszty związane z wynajęciem mieszkania w B. są uzasadnionym i racjonalnym wydatkiem związanym z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą poniesionym w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu i jako takie stanowią na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodów.

–interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 21 października 2021 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.699.2021.2.ISL, w której Dyrektor KIS uznał, iż:

Reasumując, jeżeli ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na najem mieszkania położonego w miejscowości poza miejscem jego zamieszkania będą spełniać wszystkie wymienione powyżej warunki, to będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie obowiązek wykazania związku ponoszonych kosztów najmu z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie będzie mieć wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów) obciąża Wnioskodawcę.

–interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3 czerwca 2020 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.258.2020.1.MC, w której Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym:

Zdaniem Wnioskodawcy ponoszone wydatki związane z najmem lokalu stanowią na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U.2018.1509 ze zm.; dalej również jako UoPIT) koszty uzyskania przychodów.

–interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 1 marca 2024 r. 0112-KDIL2-2.4011.161.2024.1.MW, w której Dyrektor KIS uznał, iż:

Odnosząc powyższe do Pana sprawy, skoro wynajem mieszkania jest niezbędny w celu uzyskiwania przychodów z działalności gospodarczej, to wydatki poniesione z tego tytułu, jako niemające charakteru wydatków osobistych, spełniają przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

–interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 24 czerwca 2024 r. 0115-KDIT1.4011.327.2024.1.DB, w której Dyrektor KIS uznał, iż:

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, skoro powodem wynajęcia przez Pana mieszkania było nawiązanie współpracy z podmiotem, na rzecz którego świadczy Pan usługi (...), a którego siedziba znajduje się poza miejscowością, w której Pan zamieszkuje i na stałe przebywa, to wydatki poniesione z tego tytułu, spełniające przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiony w stanie faktycznym wydatek przez Niego poniesiony może stanowić koszt uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 163 ze zm.) kosztami uzyskania przychodu są:

koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

•został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

•jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

•pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

•poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

•został właściwie udokumentowany,

•nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Przy czym możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który – racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.

Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.

Przy ocenie charakteru ponoszonego przez Pana wydatku należy rozstrzygnąć, czy wydatek ten spełnia kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie sam fakt nieobjęcia ustawowym wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt podatkowy.

Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 22 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej celu poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.

Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy jednak mieć na uwadze, że prawidłowość kwalifikacji kosztów podlega ocenie organów podatkowych.

Mając na uwadze cytowane uprzednio przepisy prawa oraz opis zdarzenia, skoro powodem wynajęcia przez Pana mieszkania jest nawiązanie współpracy z podmiotem gospodarczym, dla którego świadczy Pan usługi, a którego siedziba znajduje się poza miejscowością, w której Pan mieszka i na stałe przebywa, to wydatki poniesione z tego tytułu – które nie mają charakteru wydatków osobistych – spełniają przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą stanowić Pana koszty uzyskania przychodu.

Należy jednak zwrócić uwagę na konieczność właściwego udokumentowania opisanych w zdarzeniu wydatków. Zaznaczyć należy, że zgromadzone przez Pana dowody nie mogą się ograniczać wyłącznie do dowodów wystawionych przez właściciela wynajmowanego mieszkania stwierdzających jedynie wysokość poniesionych przez Pana wydatków z tytułu jego wynajmu. Niezbędne jest bowiem posiadanie dowodów świadczących o wykonanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach, które wymagają pobytu w B. Dowody te powinny – w sposób bezsporny – umożliwić ustalenie związku przyczynowego poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzać racjonalność poniesionych wydatków.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.