Interpretacja indywidualna z dnia 30 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.696.2025.2.RST

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ustawy. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 2 grudnia 2025 r. przesłanym za pośrednictwem ePUAP. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką prawa brytyjskiego. Spółka należy do grupy VAT, zarejestrowanej dla celów VAT w Wielkiej Brytanii. Aktualnie, Wnioskodawca nie jest zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, niemniej planuje rejestrację dla celów VAT w przyszłości.

Wnioskodawca jest podmiotem należącym do grupy (...) (dalej: „Grupa”). Grupa ta działa w sektorze technologicznym oraz rozrywki interaktywnej, zaś jej działalność obejmuje m.in. produkcję elektroniki użytkowej oraz rozwój oprogramowania oraz rozwój i sprzedaż komponentów. W ramach tej działalności, Grupa produkuje, dystrybuuje oraz sprzedaje bezpośrednio do konsumentów (...) (dalej: Towary). Ponadto, Grupa prowadzi również działalność w zakresie sprzedaży usług cyfrowych, takich jak (...).

Wnioskodawca planuje rozpocząć dystrybucję Towarów z centrum logistyczno-magazynowego zlokalizowanego na terytorium Polski. Towary będą wysyłane z Polski bezpośrednio do klientów Wnioskodawcy - głównie osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, zlokalizowanych w wybranych krajach Unii Europejskiej (dalej: „Konsumenci EU”). Oznacza to, że realizowane przez Wnioskodawcę dostawy stanowić będą wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość (dalej: „WSTO”). Planowane jest, że Spółka rozliczać będzie przedmiotowe WSTO poprzez procedurę szczególną, o której mowa w Dziale XII, Rozdziale 6a ustawy o VAT (tj. Procedura unijna dotycząca niektórych dostaw towarów oraz świadczenia niektórych usług, dalej: „Procedura Unijna OSS”).

Aktualnie, Wnioskodawca nie planuje sprzedaży Towarów na rzecz konsumentów (ani innych klientów) zlokalizowanych na terytorium Polski (tj. nie planuje lokalnych dostaw Towarów). Natomiast, nie można wykluczyć, iż w przyszłości takie transakcje mogą mieć miejsce.

Wnioskodawca będzie nabywał hurtowo Towary od spółki należącej do Grupy (dalej: „Spółka Powiązana”) lub od podmiotów niepowiązanych oraz składował je w magazynie zlokalizowanym w Polsce. Transakcje te będą stanowiły dla Wnioskodawcy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (dalej: „WNT”) w Polsce. Nie jest również wykluczone, że okazjonalnie Wnioskodawca może również nabywać towary w celu ich odsprzedaży od sprzedawców zlokalizowanych na terytorium Polski (lokalny zakup towarów).

Wnioskodawca nie będzie posiadać własnego centrum logistyczno-magazynowego na terytorium Polski. Planowane jest natomiast, że Spółka będzie korzystała z usług logistycznych (dalej: „Usługa”) dostawcy, posiadającego magazyn na terytorium Polski (dalej: „Usługodawca”). Podstawą świadczenia powyższych usług będzie w szczególności umowa szczegółowa zawarta z Usługodawcą (dalej: „Umowa”), określająca warunki świadczenia usług logistycznych z wykorzystaniem magazynu zlokalizowanego w Polsce, zostanie podpisana przez Wnioskodawcę oraz Usługodawcę. Usługodawca będzie posiadał siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski oraz będzie zarejestrowany dla celów VAT.

Początkowo, planowane jest zawarcie Umowy na okres trzech lat. Możliwe jest jednak wydłużenie trwania okresu Umowy lub zawarcie kolejnych umów dotyczących świadczenia Usługi przez Usługodawcę w kolejnych latach.

W ramach świadczonej Usługi, na zlecenie Spółki, Usługodawca będzie wykonywał czynności faktyczne, mające na celu realizację zamówień na rzecz Konsumentów EU. W szczególności, jego działania mogą obejmować m.in.: odbiór i magazynowanie Towarów, bieżące kontrolowanie stanu magazynowego, kompletowanie i pakowanie zamówień Konsumentów UE, organizację wysyłki Towarów, jak również procesowanie ewentualnych zwrotów na rzecz Wnioskodawcy. Dodatkowo, w ramach obsługi zamówień, Usługodawca będzie mógł wykonywać przed wysyłką niewielkie prace, takie jak umieszczanie etykiet na kartonach wysyłkowych.

Planowane jest, że Towary należące do Wnioskodawcy znajdować się będą w magazynie na terytorium Polski nie dłużej niż przez okres trzech miesięcy. Zapas towarów będzie uzupełniany zgodnie z bieżącym zapotrzebowaniem, według uznania Spółki.

W ramach świadczonej Usługi, Towary należące do Wnioskodawcy magazynowane będą w ramach konkretnej powierzchni magazynowej, określonej w Umowie i wyznaczonej przez Usługodawcę. W szczególności, przestrzeń magazynowa będzie musiała spełniać standardy bezpieczeństwa oraz zabezpieczenia, określone przez Grupę lub Wnioskodawcę. Ewentualne zmiany w tym zakresie będą wymagały zgody Wnioskodawcy/Grupy. Równocześnie, zgodnie z Umową, przedstawiciele Wnioskodawcy nie będą mieli swobodnego dostępu do powierzchni magazynowej należącej do Usługodawcy. Jednocześnie, Wnioskodawca/Grupa będą uprawnieni do kontrolowania sposobu przechowywania towarów przez Usługodawcę. Będzie to możliwe dopiero po uprzednim zawiadomieniu Usługodawcy. Poza wskazaną przestrzenią magazynową, Usługodawca nie będzie udostępniał na rzecz Wnioskodawcy żadnej dodatkowej powierzchni lub pomieszczeń (np. o charakterze biurowym).

Systemy informatyczne Wnioskodawcy oraz Usługodawcy zostaną do pewnego stopnia zintegrowane w ramach realizowanej Usługi. Natomiast, będzie to miało na celu wyłącznie wsparcie procesu realizacji zamówień, zarządzanie stanami magazynowymi oraz uzgodnienia finansowe. Co istotne, Wnioskodawca nie będzie miał bezpośredniego dostępu do systemów Usługodawcy oraz Usługodawca nie będzie miał bezpośredniego dostępu do systemów Wnioskodawcy.

Co do zasady, Usługodawca będzie ponosił odpowiedzialność za ewentualne uszkodzenie lub zniszczenie towarów znajdujących się w magazynie. Z tego względu Usługodawca będzie posiadał ubezpieczenie, spełniające warunkami zdefiniowane przez Grupę jako konieczne do rozpoczęcia przedmiotowej współpracy.

Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski żadnych środków trwałych (w tym nieruchomości), ani innych towarów, z wyłączeniem Towarów znajdujących się w magazynie Usługodawcy. Ponadto, Wnioskodawca nie będzie posiadał na stałe w Polsce własnych pracowników. Nie można jednak wykluczyć, że incydentalnie pracownicy/współpracownicy Wnioskodawcy/spółek z Grupy będą przyjeżdżać do Polski w ramach wyjazdów służbowych.

Zasadniczo, weryfikacja prawidłowego wykonania Usługi przez Usługodawcę oraz stanów magazynowych dokonywana będzie na rzecz Wnioskodawcy, przez pracowników spółek należących do Grupy znajdujących się poza terytorium Polski. Należy podkreślić, że Wnioskodawca będzie sprawował umowną oraz faktyczną kontrolę nad jakością Usługi nabywanej od Usługodawcy wyłącznie w zakresie typowym dla relacji biznesowej pomiędzy odbiorcą i dostawcą usługi. Wnioskodawca nie będzie uprawniony do wydawania bezpośrednich poleceń pracownikom/ współpracownikom Usługodawcy, nie będzie kierować ich czynnościami, ani też stosować bezpośredniego nadzoru nad wykonywaniem przez nich prac.

Oprócz opisanych powyżej operacji, Wnioskodawca będzie świadczył (dystrybuował) usługi elektroniczne na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, zlokalizowanych na terytorium Polski (opodatkowanych VAT w Polsce i rozliczanych przez Spółkę poprzez tzw. nieunijną procedurę OSS, z innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej) oraz na rzecz polskich podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą.

Natomiast, w zakresie zakupów, oprócz WNT towarów przeznaczonych do odsprzedaży, nabywanych od Spółki Powiązanej lub podmiotów trzecich, nabycia opisanej powyżej Usługi oraz ewentualnego lokalnego nabycia towarów od podmiotów trzecich, zasadniczo Wnioskodawca nie będzie realizował innych zakupów w Polsce. Nie można natomiast wykluczyć, że w przyszłości może dojść do incydentalnego nabycia usług o charakterze pomocniczym (np. usługi w zakresie właściwego rozliczenia podatków, prawnych czy doradczych itp.).

Uzupełnienie wniosku

1.w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalności gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w Wielkiej Brytanii np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Spółka posiada magazyny, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne Spółka posiada w kraju siedziby itp.);

W kraju siedziby (tj. w Wielkiej Brytanii) Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą przede wszystkim na sprzedaży i dystrybucji usług cyfrowych (...) dla konsumentów. W przyszłości, Spółka będzie również sprzedawać i dystrybuować towary (...) wytwarzane przez Grupę (...) lub podmioty trzecie.

Na potrzeby prowadzenia powyższej działalności Spółka utrzymuje biuro wyłącznie w Wielkiej Brytanii, gdzie dysponuje niezbędnymi zasobami technicznymi wchodzącymi w skład infrastruktury tegoż biura (takimi jak komputery, sprzęt IT, meble biurowe itp.). Spółka nie zatrudnia jednak pracowników i w znacznym stopniu korzysta z zasobów ludzkich i technicznych Grupy. Należy podkreślić, że wszystkie te zasoby - własne jak i należące do Grupy (w szczególności zasoby ludzkie) - znajdują się poza terytorium Polski.

2.czy Spółka będzie posiadała bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby personalne Usługodawcy wykorzystywane do świadczenia Usług, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób będzie realizowana oraz czy kontrola ta będzie porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym;

Wnioskodawca będzie sprawować umowną i faktyczną kontrolę nad jakością Usługi nabywanej od Usługodawcy jedynie w zakresie typowym dla relacji biznesowej pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą.

Należy podkreślić, że Spółka nie będzie uprawniona do wydawania bezpośrednich poleceń pracownikom lub kontraktorom Usługodawcy, nie będzie kierować ich pracą ani sprawować nad nimi bezpośredniego nadzoru. Innymi słowy, Spółka nie będzie sprawowała kontroli, nadzoru, ani bezpośredniego wpływu na osoby zatrudnione u Usługodawcy, porównywalnych do kontroli jaką Spółka sprawuje wobec własnych pracowników lub współpracowników (własnego zaplecza personalnego).

3.czy Spółka będzie posiadała bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby techniczne/rzeczowe Usługodawcy wykorzystywane do świadczenia Usług, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób będzie realizowana oraz czy kontrola ta będzie porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/rzeczowym;

Towary należące do Spółki będą przechowywane w wyznaczonej powierzchni magazynowej udostępnionej przez Usługodawcę zgodnie z postanowieniami Umowy. Przestrzeń ta będzie musiała spełniać standardy bezpieczeństwa i zabezpieczenia, określone przez Spółkę lub Grupę. Wszelkie zmiany w tym zakresie będą wymagały zgody Wnioskodawcy i lub Grupy. Ponadto Wnioskodawca/ Grupa będą uprawnieni do przeprowadzania kontroli w zakresie spełnienia określonych standardów wyłącznie po uprzednim zawiadomieniu Usługodawcy.

Należy podkreślić, że zgodnie z umową, przedstawiciele Spółki nie będą mieli swobodnego dostępu do przestrzeni magazynowej należącej do Usługodawcy. Dostęp taki będzie możliwy wyłącznie po uprzednim zawiadomieniu. Tak jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, poza wskazaną powierzchnią magazynową Usługodawca nie udostępni Spółce żadnych dodatkowych pomieszczeń ani przestrzeni (np. tych o charakterze biurowym). Spółka nie będzie również miała wpływu na system służący do zarządzania magazynem, należący do Usługodawcy.

Podsumowując, Wnioskodawca będzie sprawować umowną i faktyczną kontrolę nad jakością Usługi nabywanej od Usługodawcy jedynie w zakresie typowym dla relacji biznesowej pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą. Spółka nie będzie posiadała kontroli, nadzoru lub bezpośredniego wpływu na zasobami technicznymi/rzeczowymi Usługodawcy, porównywalnych do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/rzeczowym.

4.gdzie, w jakim kraju (w Polsce czy w Wielkiej Brytanii) będą podejmowane istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski;

Kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce są (i będą) podejmowane w kraju jej siedziby, tj. w Wielkiej Brytanii. W szczególności, z uwagi na brak zasobów osobowych w Polsce, nie będą podejmowane w imieniu Spółki żadne decyzje na terytorium Polski.

5.czy Spółka będzie decydować o rozmieszczeniu Towarów, w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni w magazynie Usługodawcy, należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

Spółka nie ma możliwości decydowania o sposobie rozmieszczenia lub ułożenia Towarów w wyznaczonej dla niej części magazynu.

W ramach umowy z Usługodawcą uzgodniono jedynie określone warunki oraz sposób przechowywania towarów, których ten jest zobowiązany przestrzegać. Wnioskodawca posiada natomiast typowe, spotykane w zwyczajnych relacjach handlowych, uprawnienie do weryfikacji prawidłowego wykonania umowy, np. poprzez okresowe wizyty w magazynie, po uprzednim zawiadomieniu oraz określenie obowiązujących standardów bezpieczeństwa.

6.wszelkie inne informacje niezbędne z punktu widzenia przepisów, których interpretacji Państwo oczekują w związku z przeformułowaniem pytania w sposób inny niż zaproponowany przez organ.

Spółka podkreśla, że będzie nabywać od polskich dostawców usługi opodatkowane zgodnie z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, w szczególności usługi o charakterze pomocniczym.

Pytanie (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)

Czy Wnioskodawca będzie posiadał „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze”), a tym samym, czy Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT z takich faktur, dokumentujących nabycie usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT?

Państwa (stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Spółki, Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego i art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w związku z działalnością przedstawioną w zdarzeniu przyszłym.

W konsekwencji, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT z faktur dokumentujących nabycie od polskich dostawców usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Brak prawa do odliczenia wynika w szczególności z brzmienia art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, wyłączająca prawo do odliczenia VAT w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu.

Regulacje krajowe

Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Przepisy ustawy o VAT odwołują się do stałego miejsca działalności gospodarczej m.in. przy określeniu miejsca świadczenia usług. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, co do zasady miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z pewnymi zastrzeżeniami.

Natomiast, zgodnie z ust. 2 powołanego wyżej przepisu, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

Należy wskazać, że zarówno dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 2006.347 z dnia 11 grudnia 2006 r. ze zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”), jak i polskie ustawodawstwo nie definiują pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej''. Pojęcie to zostało zdefiniowane w Rozporządzeniu Wykonawczym. Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie wykonawcze”).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia wykonawczego - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Co istotne, w art. 11 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego wskazane zostało, że fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Orzecznictwo TSUE i sądów administracyjnych oraz linia interpretacyjna polskich organów podatkowych

Podkreślenia wymaga, że kluczowe znaczenie dla ukształtowania się rozumienia omawianego pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności" miało orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (aktualnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dalej: „TSUE” lub „Trybunał”). Z uwagi na to, że przyjęta w art. 11 Rozporządzenia wykonawczego definicja legalna stałego miejsca prowadzenia działalności w znaczącej mierze bazuje na dotychczasowej praktyce TSUE, dorobek Trybunału w tym zakresie nadal pozostaje aktualny.

Powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w każdym przypadku będzie rezultatem działalności gospodarczej podatnika. Uznanie, iż powstało przedmiotowe stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wiąże się nierozerwalnie, zdaniem TSUE, z łącznym spełnieniem poniższych kryteriów odnoszących się do prowadzonej działalności gospodarczej, tj.:

• określonego poziomu stałości prowadzenia działalności gospodarczej wyrażonego jako zamiar podatnika do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny; oraz
• obecności zasobów ludzkich i zasobów technicznych koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej w ramach jednostki gospodarczej w postaci np. pracowników podatnika, a także infrastruktury technicznej koniecznej do prowadzenia tej działalności; oraz
• prowadzenia działalności, w szczególności zawierania umów i podejmowania decyzji zarządczych w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej prowadzonej przez dany podmiot (tj. z ponoszeniem ryzyka ekonomicznego).

Jak wskazano, powyższe kryteria powinny występować łącznie. Konieczność łącznego spełnienia ww. warunków do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynika bezsprzecznie z budowy gramatycznej cytowanej definicji z Rozporządzenia wykonawczego, jak i dotychczasowego orzecznictwa TSUE.

W wydanym 16 października 2014 r. wyroku w sprawie C-605/12 (Welmory Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) TSUE podkreślił, że aby spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności „powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...).”

Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:

• C-73/06, Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
• C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
• C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
• C-190/95, ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam.

Do kwestii posiadania przez podatników stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie odnosił się również Naczelny Sąd Administracyjny. Przykładowo, w wyroku NSA z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. I FSK 1679/20, wydanym w zbliżonym stanie faktycznym do przedstawionego w niniejszym wniosku i dotyczącym podmiotu zagranicznego nabywającego w Polsce usługi logistyczne, Sąd wskazał, że: „nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (rozporządzenia nr 282/2011 - przypis) w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej - skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (pkt 54).

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie uznał w zaskarżonym wyroku, że skarżąca nabywając usługi magazynowania i obsługi towarów nie utworzyła w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie posiadała faktycznego władztwa nad zapleczem personalnym i technicznym. Jak już powyżej zaznaczono, ekonomiczne wykorzystanie ludzi i zasobów technicznych nie jest równoznaczne z dostępnością dla strony tego zaplecza w znaczeniu pozwalającym na uznanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 506/20, zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na uzyskanie określonej korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności gospodarczej. A sam fakt nabywania usług na terytorium Polski nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce”.

Podobne rozstrzygnięcie zostało zaprezentowane również m.in.:

• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18;
• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19;
• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. I FSK 1194/20.

Stanowisko Trybunału oraz sądów administracyjnych znajduje również potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. Organy podatkowe niejednokrotnie powoływały się na wskazane wcześniej kryteria, wypracowane przez orzecznictwo TSUE, które zostały następnie odzwierciedlone w przepisach Rozporządzenia wykonawczego. Przykładowo m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („DKIS”):

• z dnia 22 maja 2019 r., sygn. 0115-KDIT1-2.4012.125.2019.2.RS, w której DKIS potwierdził, że: „Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.”
• z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.69.2023.1.RST, w której DKIS uznał, że: „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym”.
• z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.678.2024.2.JO, zgodnie z którą DKIS skonstatował, że: „Należy zauważyć, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie spełnione zostaną warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Wskazać również należy, że kryterium posiadania własnego zaplecza personalnego oraz technicznego może być spełnione także w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.”

Podsumowując, w powyższych wyrokach TSUE i polskich sądów administracyjnych, a także w interpretacjach indywidualnych wydanych przez polskie organy podatkowe podkreśla się, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności kluczowe znaczenie ma, czy ta działalność posiada stały charakter. W tym zakresie konieczne jest jednoczesne istnienie infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego.

Planowana działalność Wnioskodawcy w Polsce

W celu stwierdzenia czy działalność Wnioskodawcy w Polsce opisana w zdarzeniu przyszłym będzie skutkować powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, należy dokonać analizy, czy spełnione zostaną łącznie wszystkie wymienione powyżej warunki posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tj. obecność personelu i infrastruktury technicznej na terytorium Polski, stałość działalności Wnioskodawcy, oraz niezależność w wykonywanych czynnościach.

Zasoby personalne

W odniesieniu do kryterium zaplecza personalnego, Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce na stałe własnych pracowników. Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, nie można jednak wykluczyć, że incydentalnie pracownicy/współpracownicy Wnioskodawcy/spółek z Grupy będą przyjeżdżać do Polski w ramach wyjazdów służbowych.

Zasadniczo jednak, Wnioskodawca będzie jedynie korzystał z efektów pracy pracowników Usługodawcy. Wnioskodawca nie będzie stroną umów o pracę (umów zlecenia, umów o dzieło ani żadnych innych umów pracowniczych o podobnym charakterze) z personelem Usługodawcy i tym samym Wnioskodawca, co do zasady, nie będzie upoważniony do określenia zakresu obowiązków pracowników Usługodawcy, czy też do rozdzielania im zadań, ani też egzekwowania ich prawidłowego wykonania - tj. nie będą przysługiwać mu uprawnienia pozwalające na dysponowanie personelem Usługodawcy. Co więcej, Wnioskodawca prowadzi (i będzie prowadził) swoją działalność (podejmuje decyzje o charakterze zarządczym) spoza terytorium Polski, gdzie na stałe przebywają członkowie zarządu Wnioskodawcy oraz jego kluczowi pracownicy.

Biorąc pod uwagę powyższe, bezsprzecznie należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium kraju wystarczającego zaplecza personalnego umożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce w sposób niezależny i autonomiczny.

Zasoby techniczne

Odnosząc się do kryterium posiadania zaplecza technicznego, należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium Polski żadnych budynków, własnych magazynów, infrastruktury technicznej itp., która mogłaby stanowić jego zaplecze techniczne, umożliwiające stałe prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.

Wnioskodawcy nie będzie przysługiwał żaden tytuł prawny (własność, najem, leasing) do żadnego z wymienionych powyżej rodzajów infrastruktury w Polsce - w tym w szczególności do magazynu należącego do Usługodawcy, w którym będą przechowywane Towary.

Ponadto, Wnioskodawca nie będzie dysponował w kraju jakimikolwiek zasobami technicznymi (maszynami, sprzętem komputerowym, wyposażeniem), niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej.

Przedstawiciele Wnioskodawcy nie będą mieli swobodnego dostępu do powierzchni magazynowej należącej do Usługodawcy (przedstawiciele Wnioskodawcy/Grupy będą jedynie uprawnieni do kontrolowania sposobu przechowywania towarów przez Usługodawcę). Natomiast, będzie to możliwe wyłącznie po uprzednim zawiadomieniu Wnioskodawcy. Oznacza to, że Wnioskodawca nie będzie miał swobodnego dostępu do infrastruktury Usługodawcy. Wnioskodawca nie będzie zatem posiadał ani formalnego, ani faktycznego władztwa nad infrastrukturą, czy też zapleczem technicznym (magazynem) Usługodawcy.

Biorąc pod powagę powyższe, należy uznać tym samym, że Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium Polski wystarczającego zaplecza technicznego dla wypełnienia omawianej przesłanki w zakresie stałego miejsca działalności gospodarczej w Polsce.

Stałość i niezależność prowadzonej działalności gospodarczej

Odnosząc się natomiast do kryterium stałości i niezależności prowadzonej działalności, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje również konieczność zaangażowania określonego zaplecza personalnego i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest tymczasowa.

Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. Powstała struktura musi być wyposażona zatem w zdolność do samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.

W tym kontekście należy zaznaczyć, że w ocenie Wnioskodawcy jego planowana działalność w Polsce, prowadzona w ramach wykonywania działalności gospodarczej, nie będzie miała charakteru stałości. Jak już wykazano, Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce odpowiedniego zaplecza technicznego i personalnego, pozwalającego na prowadzenie stałej działalności gospodarczej. Co oznacza, że tym bardziej, Wnioskodawca nie będzie posiadał takiej struktury w sposób stały lub niezależny.

Wskazać należy, że Wnioskodawca zamierza zawrzeć z Usługodawcą umowę w zakresie świadczenia Usług na czas określony (3 lata). Ponadto jak zostało to wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, co do zasady, żaden z pracowników Wnioskodawcy nie będzie na stałe obecny w Polsce. W szczególności, nie znajdą się w Polsce osoby lub organy uprawnione przez Wnioskodawcę do podejmowania wiążących decyzji o charakterze zarządczym, dotyczących działalności Wnioskodawcy, w tym na przykład do zawierania umów. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym związane z realizacją podstawowej działalności Wnioskodawcy są i będą bowiem dokonywane spoza terytorium Polski. W takim przypadku działalność Wnioskodawcy w Polsce nie będzie miała przymiotu stałości lub niezależności, a zatem - w ocenie Wnioskodawcy - nie może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu Rozporządzenia wykonawczego.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie można przyjąć, iż jego obecność w Polsce będzie charakteryzować się stałością i zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej z tego miejsca. Podobnie, działalność Wnioskodawcy w Polsce nie będzie mieć charakteru niezależności. A zatem kolejne warunki powstania stałego miejsca działalności gospodarczej nie są spełnione.

Mając na uwadze powyższe rozważania, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie on posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce.

Do podobnych konkluzji doszły organy podatkowe m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 11 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.697.2024.2.JO, w której DKIS uznał, że: „Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Jak wynika z wniosku w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka sprzedaje Części i akcesoria polskiej spółce powiązanej („Dystrybutor”), działającej jako importer (...) w ramach sieci sprzedaży Spółki. Ponadto Spółka zawarła z Usługodawcą umowę na świadczenie na jej rzecz usług logistyczno-magazynowych w oparciu o centrum logistyczno- magazynowe („Magazyn”).

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak wynika z wniosku Spółka nie jest i nie będzie właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) ani urządzeń (np. własnej linii produkcyjnej) w Polsce. Spółka nie dysponuje i nie będzie dysponowała powierzchniami biurowymi/magazynowymi położonymi w Polsce, ani nie wykazuje i nie będzie wykazywała żadnej innej formy fizycznej obecności na terytorium kraju. Również, Spółka nie jest i nie będzie właścicielem maszyn narzędzi ani sprzętu, które znajdują się w Magazynie. Jednocześnie Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniać w Polsce pracowników upoważnionych do podejmowania decyzji odnoszących się do działań biznesowych Spółki, np. związanych z negocjowaniem umów czy dokonywaniem czynności sprzedażowych. Jednakże, upoważnieni pracownicy Spółki będą uprawnieni wyłącznie do przeprowadzania audytów działalności Usługodawcy i kontroli Magazynu. Ponadto administracja i zarządzanie zwrotami oraz reklamacjami towarów odbywa się w systemie IT A., produkty podlegające zwrotowi lub reklamacji są odsyłane do Szwecji w celu inspekcji, gdzie są przyjmowane, a następnie rozpatrywane pod kątem zasadności reklamacji bądź zwrotu. Zatem Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.” Do podobnych konkluzji organy podatkowe (DKIS) doszły m.in. w:

• interpretacji indywidualnej z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.115.2019.1.JS;
• interpretacji indywidualnej z dnia 22 lipca 2019 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.191.2019.3.MC;
• interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.635.2019.2.PG;
• interpretacja indywidualnej z dnia 13 marca 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.814.2019.2.MC;
• interpretacji Indywidualnej z dnia 21 grudnia 2020 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.562.2020.1.JS.

Co więcej, podobne stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. I FSK 1194/20, który orzekając w podobnym stanie faktycznym stwierdził, że: „W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie uznał w zaskarżonym wyroku, że skarżąca nabywając usługi magazynowania i obsługi towarów nie utworzyła w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie posiadała faktycznego władztwa nad zapleczem personalnym i technicznym. Jak już powyżej zaznaczono, ekonomiczne wykorzystanie ludzi i zasobów technicznych nie jest równoznaczne z dostępnością dla strony tego zaplecza w znaczeniu pozwalającym na uznanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 506/20, zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na uzyskanie określonej korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności gospodarczej.”

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z działalnością przedstawioną w zdarzeniu przyszłym, Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego i art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

Stanowisko Spółki znajduje również potwierdzenie w powołanym wyżej orzecznictwie sądów krajowych oraz w przytoczonych wyżej interpretacjach indywidualnych.

Przepisy Ustawy o VAT zawierają szczegółowe regulacje określające miejsce świadczenia usług dla potrzeb podatku VAT.

Zgodnie z zasadą ogólną, dotyczącą miejsca świadczenia usług wskazaną w przepisach art. 28b ust. 1 Ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług na rzecz podatników, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z treścią art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.: „Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n”.

Ponadto, zgodnie z ust. 2 tego artykułu: „w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.

Mając na uwadze przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego fakty oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego, usługi (opodatkowane według podstawowej reguły, zgodnie z art. 28b ustawy o VAT), które Wnioskodawca może nabywać w Polsce, nie będą świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w Polsce, gdyż - jak zostało wskazane we Wniosku - Wnioskodawca nie będzie takiego miejsca na terytorium Polski posiadać.

Tym samym, miejscem opodatkowania tych usług będzie Wielka Brytania, tj. usługi te będą opodatkowane poza terytorium Polski.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

• nabycia towarów i usług,
• dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 Ustawy o VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Takie ograniczenie zostało wskazane w szczególności w art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT - zgodnie z którym, transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca jest podmiotem prawa brytyjskiego z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik podatku od wartości dodanej w państwie siedziby (Wielka Brytania). Ponadto, co zostało już wykazane, Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb podatku VAT.

Zatem miejscem opodatkowania VAT usług nabywanych od kontrahentów mających siedzibę na terytorium Polski - zgodnie z art. 28b ustawy o VAT - będzie miejsce siedziby działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. terytorium Wielkiej Brytanii. W związku z tym, usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu VAT w Polsce.

W konsekwencji zdaniem Wnioskodawcy w przypadku otrzymania przez Wnioskodawcę faktury VAT zawierającej polski podatek VAT dokumentującej Usługi Pomocnicze, nabywane od polskich usługodawców, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego z takich faktur na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, gdyż usługi te nie będą podlegać opodatkowaniu w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Jednocześnie zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:

Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zauważyć również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Zatem w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem należącym do Grupy (...). Grupa ta działa w sektorze technologicznym oraz rozrywki interaktywnej, zaś jej działalność obejmuje m.in. produkcję elektroniki użytkowej, rozwój oprogramowania oraz rozwój i sprzedaż komponentów. W ramach tej działalności, Grupa produkuje, dystrybuuje oraz sprzedaje bezpośrednio do konsumentów (...) (Towary). Ponadto, Grupa prowadzi również działalność w zakresie sprzedaży usług cyfrowych, takich jak (...). Wnioskodawca planuje rozpocząć dystrybucję Towarów z centrum logistyczno-magazynowego zlokalizowanego na terytorium Polski. Towary będą wysyłane z Polski bezpośrednio do klientów Wnioskodawcy - głównie osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, zlokalizowanych w wybranych krajach Unii Europejskiej („Konsumenci EU”). Aktualnie, Wnioskodawca nie planuje sprzedaży Towarów na rzecz konsumentów (ani innych klientów) zlokalizowanych na terytorium Polski. Wnioskodawca będzie nabywał hurtowo Towary od Spółki Powiązanej lub od podmiotów niepowiązanych oraz składował je w magazynie zlokalizowanym w Polsce. Nie jest również wykluczone, że okazjonalnie Wnioskodawca może również nabywać towary w celu ich odsprzedaży od sprzedawców zlokalizowanych na terytorium Polski (lokalny zakup towarów). Spółka w celu realizacji działalności na terytorium Polski będzie korzystała z usług logistycznych („Usługa”) dostawcy, posiadającego magazyn na terytorium Polski („Usługodawca”). Ponadto Wnioskodawca będzie świadczył (dystrybuował) usługi elektroniczne na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, zlokalizowanych na terytorium Polski oraz na rzecz polskich podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy Spółka będzie posiadała „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze”), a tym samym, czy będzie jej przysługiwać prawo do odliczenia VAT z takich faktur, dokumentujących nabycie usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

Natomiast w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. Limited nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca planuje rozpocząć dystrybucję Towarów z centrum logistyczno-magazynowego zlokalizowanego na terytorium Polski. Towary będą wysyłane z Polski bezpośrednio do klientów Wnioskodawcy - głównie osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, zlokalizowanych w wybranych krajach Unii Europejskiej („Konsumenci EU”). Aktualnie, Wnioskodawca nie planuje sprzedaży Towarów na rzecz konsumentów (ani innych klientów) zlokalizowanych na terytorium Polski. Wnioskodawca będzie nabywał hurtowo Towary od Spółki Powiązanej lub od podmiotów niepowiązanych oraz składował je w magazynie zlokalizowanym w Polsce. W celu realizacji działalności na terytorium Polski Spółka będzie korzystała z usług logistycznych („Usługa”) dostawcy, posiadającego magazyn w Polsce („Usługodawca”). Ponadto Wnioskodawca będzie świadczył (dystrybuował) usługi elektroniczne na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, zlokalizowanych na terytorium Polski oraz na rzecz polskich podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski żadnych środków trwałych (w tym nieruchomości), ani innych towarów, z wyłączeniem Towarów znajdujących się w magazynie Usługodawcy. Ponadto, Spółka nie będzie posiadała na stałe w Polsce własnych pracowników. Nie można jednak wykluczyć, że incydentalnie pracownicy/współpracownicy Wnioskodawcy/spółek z Grupy będą przyjeżdżać do Polski w ramach wyjazdów służbowych. Zatem jak wynika z powyższego pracownicy Spółki będą incydentalnie przyjeżdżać do Polski, nie będzie to jednak stały pobyt. Natomiast fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju. Przebywający tymczasowo w ramach wyjazdów służbowych pracownicy Spółki nie będą w stanie prowadzić w Polsce samodzielnie działalności gospodarczej. Zatem, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika jednak, że Spółka nie będzie uprawniona do wydawania bezpośrednich poleceń pracownikom lub kontraktorom Usługodawcy, nie będzie kierować ich pracą ani sprawować nad nimi bezpośredniego nadzoru. Ponadto przedstawiciele Wnioskodawcy nie będą mieli swobodnego dostępu do powierzchni magazynowej należącej do Usługodawcy. Jednocześnie, Spółka nie będzie również miała wpływu na system służący do zarządzania magazynem, należący do Usługodawcy. Jednocześnie jak Państwo wskazali Spółka będzie sprawować umowną i faktyczną kontrolę nad jakością Usługi nabywanej od Usługodawcy jedynie w zakresie typowym dla relacji biznesowej pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą. Należy wskazać, że zupełnie naturalne w realiach rynkowych jest to, że zamawiający chciałby otrzymać świadczenie zgodnie ze swoimi oczekiwaniami i w tym celu dostarcza wykonawcy odpowiednie wytyczne i dokonuje kontroli jego realizacji. W żadnej mierze realizacja świadczeń przez usługodawców i nadzór nad ich wykonaniem nie może przesądzać o posiadaniu jakiejkolwiek bezpośredniej kontroli nad nimi. Zatem relacja pomiędzy Spółką a Usługodawcą stanowi standardową współpracę gospodarczą, w której odbiorca tj. Spółka określa jak świadczenie powinno zostać wykonane i jakie są jego oczekiwania co do jakości świadczenia. Współpraca ta opiera się zatem na standardowych relacjach rynkowych. Podsumowując Spółka nie będzie posiadała kontroli, nadzoru lub bezpośredniego wpływu na zasoby personalne i techniczne/rzeczowe Usługodawcy, porównywalnego do kontroli jaką Spółka sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce żadnych zasobów technicznych i nieruchomości oraz nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce są (i będą) podejmowane w kraju jej siedziby, tj. w Wielkiej Brytanii. Zatem, skoro Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji należy stwierdzić, że Usługodawca będzie świadczył na rzecz Spółki Usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych polskiego Usługodawcy byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia Usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. Limited nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Natomiast odnosząc się do pozostałych Państwa wątpliwości wskazać należy, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii i jak powyżej ustaliłem nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Zatem nabywane przez Spółkę usługi do których zastosowanie ma art. 28b ustawy nie będą opodatkowane w Polsce. Nabywane przez Spółkę usługi będą opodatkowane stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy w kraju siedziby Spółki tj. w Wielkiej Brytanii. W konsekwencji w sytuacji otrzymania przez Spółkę faktur, dokumentujących nabycie w szczególności usług o charakterze pomocniczym zawierających polski podatek VAT Spółka na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego ponieważ transakcje te nie będą objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce.

W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.