Interpretacja indywidualna z dnia 5 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDWL.4011.155.2025.2.DK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 10 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 10 grudnia 2025 r. (wpływ 10 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której działa Pani w trzech obszarach:

-prowadzi Pani firmę szkoleniową,

-prowadzi Pani butik,

-działa Pani jako twórca internetowy.

Sprzedaż Pani produktów oraz usług odbywa się w dużej mierze za pośrednictwem mediów społecznościowych, takich jak (…). Aktywnie tworzy Pani treści promujące oferowane produkty i szkolenia, wykorzystując swój wizerunek jako kluczowy element promocji oraz budowania wiarygodności marki.

W ramach prowadzonej działalności ponosi Pani wydatki związane z utrzymaniem profesjonalnego wyglądu, takie jak:

-usługi fryzjerskie, kosmetyczne (w tym makijaż i manicure),

-zakup odzieży i obuwia wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania, sesje zdjęciowe, prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych).

Wydatki te mają bezpośredni związek z uzyskiwaniem przychodów, ponieważ wpływają na odbiór Pani osoby, rozpoznawalność marki oraz skuteczność działań sprzedażowych.

W uzupełnieniu wniosku – w odpowiedzi na wezwanie – wskazała Pani poniższe informacje.

a) Jaką formę opodatkowania z tytułu działalności gospodarczej Pani wybrała oraz jaki rodzaj dokumentacji podatkowej dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych Pani prowadzi?

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą. Wybrała Pani zasady ogólne (skala podatkowa 12%/32%) jako formę opodatkowania. Prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów (KPiR).

b) Czy odzież i obuwie, o których mowa we wniosku są opatrzone stałym logo Pani firmy w widocznym miejscu lub innym oznaczeniem, które jednoznacznie wskazuje, że prowadzi Pani określoną działalność?

Odzież i obuwie nie posiadają stałego logo ani innego oznaczenia firmy. Używa ich Pani wyłącznie w ramach prowadzonej działalności do:

-tworzenia stylizacji,

-prowadzenia warsztatów: sprzedażowych, przywódczych, wizerunkowych,

-wystąpień publicznych,

-sesji zdjęciowych i nagrań,

-promocji wizerunku osobistego i profesjonalnego.

Różne rodzaje obuwia, odzież i dodatki są niezbędne do różnych stylizacji, które wspierają budowanie wizerunku jako ekspertki i osoby profesjonalnej, wiarygodnej w oczach klientów. Zakupy te nie służą sprzedaży.

c) Czy zakupiona odzież i obuwie będą przez Panią wykorzystywane wyłącznie w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej?

Tak, będą wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w tym do stylizacji, warsztatów, wystąpień publicznych, sesji zdjęciowych i nagrań oraz promocji wizerunku osobistego.

d) Czy wydatki opisane we wniosku są odpowiednio dokumentowane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, w jaki sposób dokumentuje Pani te wydatki?

Wydatki są dokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Pani firmę.

W uzupełnieniu wniosku przedstawiła Pani poniższy opis stanu faktycznego.

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, działając w trzech obszarach:

-firma szkoleniowa,

-butik,

-działalność twórcy internetowego.

Sprzedaż produktów i usług odbywa się głównie za pośrednictwem mediów społecznościowych (…). Tworzy Pani treści promujące produkty i szkolenia, wykorzystując swój wizerunek jako element budowania wiarygodności marki. Tworzy Pani treści nie tylko promujące produkty z Pani butiku, ale również oferujące Pani własne warsztaty i szkolenia z zakresu: sprzedaży, przywództwa, wizerunku osobistego oraz wystąpień publicznych. W ramach prowadzonej działalności ponosi Pani wydatki związane z utrzymaniem profesjonalnego wyglądu, takie jak:

- usługi fryzjerskie i kosmetyczne (w tym makijaż i manicure),

- zakup odzieży i obuwia wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania, sesje zdjęciowe, prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych, warsztaty wizerunkowe, wystąpienia publiczne).

Wydatki te są ponoszone wyłącznie w celach zawodowych, udokumentowane fakturami wystawionymi na firmę i służą promocji, reklamie oraz budowaniu marki.

Pytanie

Czy wydatki ponoszone na:

- usługi fryzjerskie, kosmetyczne, manicure,

- zakup odzieży i obuwia wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania, zdjęcia, szkolenia, prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych), mogą stanowić koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, wydatki te mają bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i osiąganiem przychodów. Wizerunek oraz wygląd są integralną częścią Pani działalności promocyjnej i sprzedażowej, a ich utrzymanie jest niezbędne dla zachowania oraz zwiększenia źródła przychodów.

W dzisiejszych realiach rynkowych, szczególnie w branży opartej na działalności w mediach społecznościowych, wizerunek przedsiębiorcy jest jednym z kluczowych elementów budowania marki, pozyskiwania klientów i zwiększania sprzedaży. Odbiorcy kupują nie tylko produkt czy usługę, ale również zaufanie do osoby, która je reprezentuje. Profesjonalny wygląd i spójna estetyka wizualna wpływają na wiarygodność marki, budują rozpoznawalność oraz skłaniają potencjalnych klientów do zakupu oferowanych przez Panią produktów i usług.

Dbałość o wygląd w Pani działalności nie ma charakteru osobistego, lecz zawodowy – jest częścią strategii marketingowej, służącej zwiększeniu skuteczności działań promocyjnych i sprzedażowych. Utrzymanie profesjonalnego wizerunku w mediach społecznościowych (poprzez usługi fryzjerskie, kosmetyczne, stylizacyjne oraz zakup odpowiedniej odzieży i obuwia do nagrań, sesji zdjęciowych i materiałów promocyjnych) przekłada się bezpośrednio na większe zaangażowanie odbiorców, wzrost liczby klientów i tym samym – wzrost przychodów firmy.

Wydatki te są ponoszone wyłącznie w celach zawodowych, udokumentowane fakturami wystawionymi na firmę, i służą promocji, reklamie oraz budowaniu marki. W związku z tym uważa Pani, że opisane wydatki mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wydatki ponoszone na utrzymanie profesjonalnego wizerunku w opisanej działalności nie mają charakteru osobistego, lecz są związane z działalnością gospodarczą, której kluczowym elementem jest prezentacja i promocja wizerunku przedsiębiorcy. Mają zatem bezpośredni związek z uzyskiwaniem przychodów, ponieważ wpływają na skuteczność działań marketingowych i sprzedażowych, zwiększając rozpoznawalność marki oraz zaufanie klientów.

W uzupełnieniu wniosku przedstawiła Pani poniższe własne stanowisko.

Wydatki ponoszone na utrzymanie profesjonalnego wizerunku obejmują:

- usługi fryzjerskie i kosmetyczne (w tym makijaż i manicure),

- zakup odzieży, obuwia i dodatków wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania, sesje zdjęciowe, prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych, warsztaty wizerunkowe, wystąpienia publiczne).

Odzież i obuwie nie posiadają stałego logo ani innego oznaczenia firmy. Zakupy te są ponoszone wyłącznie w ramach działalności gospodarczej i dokumentowane fakturami VAT wystawionymi na firmę.

Profesjonalny wygląd oraz różnorodne stylizacje wykorzystywane są w działaniach promocyjnych, takich jak:

-tworzenie treści marketingowych w mediach społecznościowych,

-sesje zdjęciowe i nagrania wideo,

-prowadzenie, szkoleń, warsztatów wizerunkowych,

-wystąpienia publiczne.

Wydatki te są ponoszone w celu realizacji działań związanych z promocją marki, wizerunkiem osobistym i profesjonalnym oraz pozyskiwaniem klientów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia określonego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

- pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

- nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

- być właściwie udokumentowany.

Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.

Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów, czy usług.

Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).

Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego przedmiotu gospodarczego.

Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach, działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach, bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia do nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z 10 listopada 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 1030/98, Lex nr 46935).

Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów z przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.

Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie - z punktu widzenia podatnika - posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy - po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji - uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.

Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.

Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (patrz wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15).

Zauważyć należy, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji, wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi Pani firmę szkoleniową i prowadzi butik, oraz działa Pani jako twórca internetowy. Sprzedaż Pani produktów oraz usług odbywa się w dużej mierze za pośrednictwem mediów społecznościowych, takich jak (…). Aktywnie tworzy Pani treści promujące oferowane produkty i szkolenia, wykorzystując swój wizerunek jako kluczowy element promocji oraz budowania wiarygodności marki.

W ramach prowadzonej działalności ponosi Pani wydatki związane z utrzymaniem profesjonalnego wyglądu, takie jak: usługi fryzjerskie, kosmetyczne, zakup odzieży i obuwia wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania, sesje zdjęciowe, prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych). Odzież i obuwie nie posiadają stałego logo ani innego oznaczenia firmy.

Wskazać należy, że zakupy odzieży, czy też obuwia dla potrzeb wykonywanej działalności gospodarczej należy oceniać na tle przepisów prawa pracy lub innych przepisów branżowych. Generalnie - co należy podkreślić - zakupy tego rodzaju stanowią wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym. Niezależnie bowiem od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowane do własnych wymagań odzież i obuwie. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.

Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać np. z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, a rzeczy te utraciły charakter osobisty (np. z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji, bądź zawodów, czy np. poprzez trwałe opatrzenie zakupionych ubiorów cechami charakterystycznymi, np. logo).

Podkreślenia wymaga, że schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały też wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp.

Niewątpliwie w wykonywanej przez Panią działalności gospodarczej dbałość o wizerunek zewnętrzny jest istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych. Poprawa wizerunku dzięki odpowiedniej odzieży i obuwiu, nie może stanowić przesłanki pozwalającej uznać przedmiotowe wydatki za koszty uzyskania przychodu.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawa wskazać należy, że wydatki na zakup odzieży i obuwia, które nie są opatrzona w logo - nie wyklucza możliwości wykorzystania ww. wydatków w celach prywatnych, zatem z tej też przyczyny zakup odzieży i obuwia stanowi o spełnieniu zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.

Z opisu sprawy wynika również, że ponosi Pani wydatki na zakup usług fryzjerskich i kosmetycznych.

Odnośnie do tych wydatków zauważam, że stanowią one co do zasady wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym. Niezależnie bowiem od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba może nabywać dostosowane do własnych wymagań usługi np. kosmetyczki, fryzjera itp. Z tej też przyczyny zakup tych usług stanowi co do zasady spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Zwracam uwagę na fakt, że koszty powinny być poniesione „w celu uzyskania przychodów”, a nie np. „w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą”.

Zatem ponoszone przez Panią wydatki na wizyty u fryzjera i kosmetyczki nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślić należy, że wydatki związane z utrzymaniem odpowiedniego wizerunku są wydatkami o charakterze osobistym i nie mogą stanowić kosztu w prowadzonej działalności gospodarczej.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, co z kolei będzie zachętą do podjęcia współpracy, zakupów jego produktów czy usług. Zatem, reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego.

Jak wskazała Pani w opisie sprawy w ramach prowadzonej działalności ponosi Pani wydatki związane z utrzymaniem profesjonalnego wyglądu, takie jak: usługi fryzjerskie, kosmetyczne, zakup odzieży i obuwia.

Z opisu sprawy można wyciągnąć wniosek, że głównym celem ich ponoszenia jest stworzenie pewnego wizerunku i prezencji, profesjonalnego wyglądu, co wyłącza możliwość zaliczenia do ich do kosztów uzyskania przychodów.

Zatem, wydatki ponoszone na usługi fryzjerskie i kosmetyczne, manicure oraz zakup odzieży i obuwia nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.