Interpretacja indywidualna z dnia 9 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.890.2025.1.DP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą – X, której przedmiotem działalności jest (...). Działalność prowadzona jest w sposób ciągły, a jej przedmiotem jest m.in. obsługa (...) klientów z różnych miejscowości.

Z uwagi na charakter prowadzonej działalności często wykonuje Pani obowiązki zawodowe poza siedzibą biura, w szczególności odbywa liczne wyjazdy służbowe do klientów w celu odbioru dokumentacji (...), spotkań roboczych oraz uzgodnień dotyczących (...). W związku z tym niezbędne jest posiadanie samochodu osobowego, wykorzystywanego zarówno do celów służbowych, jak i – w niewielkim zakresie – prywatnych.

W lutym 2025 r. zawarła Pani umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego o wartości przekraczającej 150 000 zł brutto. Samochód ten jest pojazdem spalinowym, którego emisja CO₂ przekracza 50 g/km. Pojazd nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, gdyż jest używany na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Raty leasingowe, zgodnie z obowiązującym do końca 2025 r. art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „PDOFizU”), zalicza Pani do kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do limitu wartości 150 000 zł dla samochodów osobowych.

Od 1 stycznia 2026 r. na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269 ze zm.) wchodzą w życie nowe przepisy zmieniające m.in. art. 23 ust. 1 pkt 4 i pkt 47a PDOFizU (oraz odpowiednio art. 16 ust. 1 pkt 4 i pkt 49a PDOPrU). Przepisy te wprowadzają nowe limity zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z samochodami osobowymi, uzależnione od poziomu emisji CO₂:

·225 000 zł – dla samochodów elektrycznych i wodorowych,

·150 000 zł – dla samochodów spalinowych o emisji poniżej 50 g/km,

·100 000 zł – dla samochodów spalinowych o emisji równej lub wyższej niż 50 g/km.

Zgodnie z przepisami przejściowymi, dotychczasowe limity (tj. 150 000 zł) będą mogły być stosowane nadal do samochodów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2026 r. Ustawodawca nie wskazał jednak jednoznacznie, czy analogiczne zasady przejściowe obejmą również samochody wykorzystywane na podstawie umów leasingu operacyjnego, najmu lub dzierżawy, zawartych przed tą datą. Brak takich regulacji powoduje istotne wątpliwości interpretacyjne – zwłaszcza w kontekście zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W Pani ocenie brak objęcia przepisami przejściowymi umów leasingu operacyjnego prowadziłby do nierównego traktowania podatników, którzy zdecydowali się na finansowanie samochodu poprzez leasing zamiast zakupu bezpośredniego i wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, pomimo że faktyczne ekonomiczne wykorzystanie pojazdu w działalności gospodarczej jest analogiczne.

Pytanie

Czy w odniesieniu do zawartej w lutym 2025 r. umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego o wartości przekraczającej 150 000 zł, który jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, może Pani po 1 stycznia 2026 r. nadal zaliczać do kosztów uzyskania przychodów raty leasingowe z uwzględnieniem dotychczasowego limitu 150 000 zł, tj. według zasad obowiązujących do końca 2025 r.

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, do zawartej w lutym 2025 r. umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego o wartości przekraczającej 150 000 zł, wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, również po 1 stycznia 2026 r. należy stosować dotychczasowy limit 150 000 zł, wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązujący do końca 2025 r.

Zgodnie z przepisami przejściowymi ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269 ze zm.), dotychczasowe limity rozliczania kosztów podatkowych mają zastosowanie do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przed dniem 1 stycznia 2026 r. Ustawodawca nie odniósł się natomiast wprost do samochodów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie umów leasingu operacyjnego, najmu lub dzierżawy, które nie są ujmowane w tej ewidencji. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że brak jednoznacznego wskazania zasad dla pojazdów leasingowanych nie może być interpretowany na niekorzyść podatników, którzy przed 1 stycznia 2026 r. zawarli ważne i obowiązujące umowy leasingu operacyjnego.

Zgodnie z zasadą praw nabytych oraz zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji RP), podatnik, który w chwili zawierania umowy leasingu kierował się obowiązującymi przepisami i pod ich reżimem podjął określone zobowiązania finansowe, powinien mieć możliwość kontynuowania rozliczeń na zasadach obowiązujących w momencie zawarcia tej umowy. W przeciwnym razie dochodziłoby do niedopuszczalnego działania prawa wstecz (retroakcji) oraz do naruszenia stabilności i przewidywalności systemu podatkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wykorzystywaniem opisanego w zdarzeniu samochodu osobowego a osiągniętym przychodem spoczywa na Pani.

W myśl art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.

Przepis art. 23b ust. 2 wskazanej ustawy określa, że:

Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:

1)art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

2)przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,

3)art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178)

– do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f˗23h.

Wobec tego, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 cytowanej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki związane z przedmiotem umowy leasingu.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a)225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b)150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. weszły w życie przepisy zmieniające m.in. art. 23 ust. 1 pkt 4 i pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO₂równej lub wyższej niż 50 g na kilometr.

Wobec tego zgodnie ze zmienionymi przepisami, tj.:

Z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a)225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b)150 000 zł - jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,

c)100 000 zł - jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

oraz z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Natomiast z treści art. 30 ustawy o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że:

Do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podatnika przed dniem wejścia w życie art. 23 ust. 1 pkt 4 i 47a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i art. 16 ust. 1 pkt 4 i 49a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 3 i art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.

Cytowany uprzednio art. 30 ustawy nowelizującej odnosi się do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r. Oznacza to, że dla takich pojazdów stosuje się nowe limity amortyzacyjne określone w ustawie nowelizującej. Natomiast ci podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stosują dotychczasowe zasady (dotychczasowe limity).

W odniesieniu do pojazdów niespełniających nowych warunków emisyjnych zapewniono możliwość stosowania dotychczasowych limitów, ale tylko wówczas, gdy pojazdy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika do końca 2025 r. Samochody osobowe używane w prowadzonej działalności na podstawie umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, nie są ujmowane w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika. Z tego względu do samochodów osobowych używanych w prowadzonej działalności na podstawie takich umów, od 1 stycznia 2026 r., będą miały zastosowanie nowe limity, w tym niższy limit w wysokości 100 000 zł, nawet jeżeli takie umowy zostały zawarte przed tym dniem.

Ma Pani wątpliwości czy w odniesieniu do zawartej w lutym 2025 r. umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego, o wartości przekraczającej 150 000 zł, wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, może Pani po 1 stycznia 2026 r. nadal zaliczać do kosztów uzyskania przychodów raty leasingowe z uwzględnieniem dotychczasowego limitu 150 000 zł, tj. według zasad obowiązujących do końca 2025 r.

Odnosząc się do Pani wątpliwości wskazuję, że z art. 30 ustawyo zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że nowe limity określone w ustawie nowelizującej stosuje się do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r. Natomiast podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stosują dotychczasowe zasady (dotychczasowe limity).

Należy jednak zwrócić uwagę, że uchwalając ustawę z 2 grudnia 2021 r. ustawodawca przewidział wyjątkowo długie vacatio legis (4 lata) na wejście w życie zmian w zakresie podatków dochodowych (PIT i CIT). Projektodawca wyraźnie przy tym nakreślił w uzasadnieniu, jakich skutków oczekuje w tak długim okresie.

Z uzasadnienie do ustawy zmieniającej druk sejmowy nr 1633 wynika, że:

Projektowane rozwiązania mają na celu określenie zasad korzystniejszej amortyzacji dla pojazdów niskoemisyjnych. Przewiduje się uzależnienie wysokości limitu amortyzacji od wielkości emisji przez pojazd dwutlenku węgla CO₂. Zaproponowane rozwiązania są korzystniejsze dla pojazdów które charakteryzują się niską emisją CO₂ – poniżej 50 g/km.

Projektowane przepisy wprowadzają nowe rozwiązania dotyczące limitu amortyzacji pojazdów spalinowych oraz niskoemisyjnych, które mogą być odliczane w kosztach uzyskania przychodu przez płatników podatków CIT oraz PIT (prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą).

(…)

Zaproponowane rozwiązanie wprowadza zachętę dla przedsiębiorców do sukcesywnej wymiany flot pojazdów spalinowych na pojazdy niskoemisyjne. Przepisy wprowadzają czytelne, długofalowe rozwiązanie, które gwarantuje pewność prawną i ułatwia zarządzanie flotami przez przedsiębiorców.

Jednocześnie, daje im czas na dostosowanie procesu przechodzenia na transport niskoemisyjny, do swoich strategii prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowo, preferencyjny sposób traktowania pojazdów niskoemisyjnych ma na celu zrównoważenie ich wyższej ceny w stosunku do pojazdów spalinowych. Działania te przyczynią się do szybszego tempa rozwoju nisko emisyjnego transportu. Pojazdy te staną się realną alternatywą pod względem finansowym do wyposażonych w silniki spalinowe.

Pogorszenie sytuacji podatkowej określonej grupy podatników zostało w tym przypadku wykorzystane jako instrument motywujący przedsiębiorców do podejmowania decyzji sprzyjających realizacji istotnego społecznie celu, jakim jest ochrona środowiska. Ustawodawca uznał przy tym, że czteroletni okres przejściowy stanowi wystarczający czas na dostosowanie sposobu prowadzenia działalności do nowych warunków podatkowych.

Jednocześnie przewidziano wyjątek, o którym mowa w art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r., umożliwiający dalsze stosowanie dotychczasowych zasad przez podatników, którzy przed 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazdy do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W ten sposób ustawodawca precyzyjnie określił kryterium pozwalające na stosowanie przepisów obowiązujących w chwili nabycia pojazdu – zarówno w przypadku nabycia na własność, jak i na podstawie umów prowadzących do przeniesienia własności, które dla celów podatkowych traktowane są jak nabycie.

Brak analogicznego przepisu dotyczącego umów leasingu operacyjnego, najmu i podobnych umów nie może być interpretowany jako błąd legislacyjny ani przejaw dyskryminacji wobec części podatników. Ocena treści normy prawnej powinna bowiem w pierwszej kolejności opierać się na wykładni językowej. Jeżeli brzmienie przepisu jest jednoznaczne – a w omawianym przypadku tak właśnie jest – należy przyjąć znaczenie wynikające wprost z jego treści, zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda (to, co jasne, nie wymaga interpretacji). Zasada ta, szeroko omawiana w doktrynie i orzecznictwie, podkreśla, że jasnych przepisów nie należy poddawać wykładni, aby nie prowadzić do ich nieuzasadnionego rozszerzania ani korygowania domniemanych luk.

W świetle tej zasady oraz wymogu redagowania tekstów prawnych zgodnie ze standardami należytej legislacji, należy uznać, że ustawodawca w sposób świadomy i precyzyjny określił zakres wyjątku, nie pozostawiając pola do odmiennej interpretacji.

W konsekwencji, z treści art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r. nie można wyprowadzać skutków, których przepis ten nie przewiduje. Zatem, skoro samochód osobowy wykorzystywany jest w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego i nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, to od 1 stycznia 2026 r. mają do Pani zastosowanie nowe limity – niezależnie od tego, że umowa leasingu została zawarta jeszcze przed tą datą, tj. w lutym 2025 r.

W związku z tym nie sposób zgodzić się z Pani stanowiskiem, zgodnie z którym opłaty leasingowe wynikające z umowy zawartej w lutym 2025 r., ponoszone w 2026 r. i w kolejnych latach podatkowych, powinny być rozliczane w kosztach uzyskania przychodów według zasad obowiązujących w momencie zawarcia umowy, tj. z limitem 150 000 zł.

Wobec tego, przedstawione przez Panią stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

·Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

·Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym i zdarzeniem podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

·Stosując zasadę demokratycznego państwa wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych byłem zobowiązany w opisanej sytuacji wydać takie (jak wydano), a nie inne rozstrzygnięcie. Odmienne postępowanie byłoby sprzeczne z powołaną przez Pana zasadą.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.