Interpretacja indywidualna z dnia 2 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.545.2025.2.IN

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnychw zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na podstawie faktur wystawionych poza systemem KSeF.

Treść wniosku jest następująca.

Opis zdarzenia przyszłego

X. S.A. (dalej jako: „Bank”, „Wnioskodawca”) ma siedzibę na terytorium Polski i prowadzi działalność bankową zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.), opodatkowaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości osiąganych dochodów.

Wnioskodawca jest również czynnym podatnikiem VAT. Przy czym świadczy głównie usługi objęte zwolnieniem z podatku VAT a w ograniczonym zakresie usługi efektywnie opodatkowane podatkiem VAT. W ramach prowadzonej działalności Bank nabywa towary i usługi od podmiotów trzecich (dalej: Kontrahenci), udokumentowane fakturą VAT, w odniesieniu do których Wnioskodawcy:

·przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego w całości lub

·przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego w części (w oparciu o współczynnik struktury sprzedaży) lub

·nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego (przy czym niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie dotyczy tych dokumentów).

Wnioskodawca chciałby zauważyć, że od 1 lutego 2026 r. wejdą w życie przepisy o obowiązkowym Krajowym Systemie e-Faktur (dalej: KSeF). Od tego momentu przeważająca część transakcji objęta będzie obowiązkiem wystawienia faktury ustrukturyzowanej. Bank jako nabywca towarów i usług nie może jednak wykluczyć sytuacji, w której wbrew obowiązującym przepisom otrzyma faktury wystawione poza KSeF – bez oznaczenia kodami QR, o których mowa w 106gb ust. 5 i 106nda ust. 6 ustawy o VAT. Mogą zdarzyć się sytuacje, w których Kontrahenci będą przekazywać faktury dotychczas znanymi kanałami (np. na adres siedziby lub adres e-mail Wnioskodawcy).

Pytania:

1.Czy Bank jako nabywca towarów i usług ma prawo do odliczenia podatku VAT wynikającego z faktury wystawionej poza KSeF nawet wtedy, gdy Kontrahent był zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej?

2.Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest pozytywna, czy dzień wpływu faktury poprzez tradycyjne kanały (np. na adres siedziby lub adres e-mail Wnioskodawcy) stanowi moment otrzymania faktury, o którym mowa w art. 86 ust. 10b ustawy o VAT?

3.Czy Bank może zaliczyć wydatek udokumentowany fakturą wystawioną poza KSeF do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nawet wtedy, gdy Kontrahent był zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej?

4.Czy Bank może – na podstawie faktury wystawionej poza KSeF – ustalić wartość początkową środka trwałego i wartości niematerialnych i prawnych nawet wtedy, gdy Kontrahent był zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej?

Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytania oznaczone we wniosku nr 3 i 4 w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie podatku od towarów i usług (pytanie nr 1 i 2) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

3.Bank może zaliczyć wydatek udokumentowany fakturą wystawioną poza KSeF do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nawet wtedy, gdy Kontrahent był zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej.

4.Bank może na podstawie faktury wystawionej poza KSeF ustalić wartość początkową środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych nawet wtedy, gdy Kontrahent był zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej.

Uzasadnienie

Wnioskodawca chciałby zauważyć, że od 1 lutego 2026 r. przepisy ustawy o VAT zostaną znowelizowane w związku z uchwaleniem następujących aktów prawnych:

• ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598),
• ustawy z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852),
• ustawy z dnia 5 sierpnia o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2025 r. poz. 1203).

Z uwagi na fakt, że wniosek o interpretację indywidualną dotyczy zdarzenia przyszłego, w dalszej części Wnioskodawca będzie przywoływał przepisy w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 lutego 2026 r.

Ad 3 i 4

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.

Uwzględniając powyższe przepisy oraz ugruntowaną praktykę orzeczniczą przyjmuje się, że kosztem uzyskania przychodów jest wydatek spełniający łącznie następujące warunki:

·został poniesiony przez podatnika,

·jest definitywny (rzeczywisty)

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16g ust. 1 za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:

1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;

1a) w razie częściowo odpłatnego nabycia, cenę ich nabycia powiększoną o wartość przychodu określonego w art. 12 ust. 5a;

2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia;

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Przez przepisy odrębne rozumie się ustawę z 29 września 1994 r. o rachunkowości (dalej: „ustawa o rachunkowości”). Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej "dowodami źródłowymi":

1)zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;

2)zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;

3)wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.

Jednocześnie, w art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości, zawarto wyliczenie minimalnego zakresu danych, których ujęcie w dowodzie księgowym jest niezbędne. Dokument spełniający wskazane powyżej warunki, stanowił będzie nie tylko dowód księgowy uprawniający do wprowadzenia go do ksiąg rachunkowych, ale także będzie stosownym dokumentem dla celów podatkowych.

Przyjmuje się, że dowody księgowe powinny być rzetelne (zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej), kompletne (zawierające minimalne dane) oraz wolne od błędów rachunkowych. Jednocześnie na gruncie prawa podatkowego nie ma przeszkód, aby udowodnić poniesienie wydatku w inny sposób, np. poprzez inne dokumenty czy też zeznania świadków. Wynika to m.in. z art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że na gruncie CIT możliwość rozpoznania wydatku jako koszt uzyskania przychodów nie jest warunkowana faktem otrzymania faktury ustrukturyzowanej nawet wtedy, gdy sprzedawca był do tego zobligowany na podstawie ustawy o VAT. W związku z tym taka faktura może stanowić podstawę do rozpoznania wydatku jako koszt uzyskania przychodu oraz ustalenia wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Odpowiedź na pytanie nr 3

Istotą Państwa wątpliwości jest kwestia przyjęcia, że Bank może zaliczyć wydatek udokumentowany fakturą wystawioną poza KSEF do kosztów uzyskania przychodów, nawet wtedy gdy Kontrahent był zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej.

W odniesieniu do Państwa wątpliwości wskazać należy na treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), zgodnie z którym:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

‒został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

‒jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

‒pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

‒poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

‒został właściwie udokumentowany,

‒nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu. Jednocześnie, wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Jak wynika z opisanego zdarzenia przyszłego, prowadzą Państwo działalność bankową. W ramach prowadzonej działalności Bank nabywa towary i usługi od Kontrahentów, udokumentowane fakturą VAT, w odniesieniu do których Banku:

·przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego w całości lub

·przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego w części (w oparciu o współczynnik struktury sprzedaży) lub

·nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego.

Bank jako nabywca towarów i usług nie może jednak wykluczyć sytuacji, w której wbrew obowiązującym przepisom otrzyma faktury wystawione poza KSeF – bez oznaczenia kodami QR, o których mowa w 106gb ust. 5 i 106nda ust. 6 ustawy o VAT. Mogą zdarzyć się sytuacje, w których Kontrahenci będą przekazywać faktury.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy zauważyć, że w ustawie o CIT nie przewidziano nowelizacji uwzględniających wejście w życie Krajowego Systemu e-Faktur. W szczególności nie uzależniono możliwości zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów od spełnienia obowiązku wystawienia faktury dokumentującej ten wydatek przy użyciu KSeF.

Nowelizacja taka miała miejsce w zakresie podatku od towarów i usług, gdzie ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie Krajowego Systemu e- faktur (dalej; „KSeF”), które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Zgodnie z obowiązującym od 1 lutego 2026 r. art. 106ga ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (DZ. U. z 2025 r. poz. 755 ze zm., dalej „ustawa o VAT):

Należy jednak podkreślić, że przedmiotem wniosku są wydatki wynikające z Faktur Zakupowych wystawionych przez Kontrahentów i udostępnionych Wnioskodawcy poza KSeF, ale w postaci:

a)papierowej,

b)elektronicznej.

Podkreślenia wymaga fakt, że od 1 lutego 2026 r. wchodzi w życie obowiązek korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), który całkowicie zmieni sposób wystawiania i obiegu faktur w Polsce. Krajowy System e-Faktur (KSeF) zapewni szybkie, bezpieczne i prawidłowe dostarczenie faktury do nabywcy. Umożliwi to pewny dostęp do dokumentu i wiarygodne potwierdzenie transakcji. Dzięki temu podatnicy zyskają większą pewność, że faktura została wystawiona przez podmiot uprawniony, co zwiększy bezpieczeństwo obrotu gospodarczego.

Korzystanie z faktur poza KSeF powinno być wyjątkiem i ograniczać się jedynie do sytuacji przewidzianych w ustawie o VAT i przepisach wykonawczych Jeśli jednak podatnik otrzyma fakturę wystawioną poza systemem, będzie mógł odliczyć VAT, jeżeli spełnione są pozostałe, materialne przesłanki prawa do odliczenia. W ustawie o VAT obowiązują zasady determinujące prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.

W takiej sytuacji kluczowe jest zachowanie należytej staranności – podatnik powinien zweryfikować, dlaczego faktura została wystawiona poza KSeF oraz czy kontrahent działa zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ramach dobrych praktyk zasadne jest uzyskanie dokumentu w KSeF, uwzględniając to, że faktura otrzymana wyłącznie w tym systemie potwierdza prawidłowość postępowania od strony sprzedawcy.

W indywidualnych przypadkach, jeżeli wystąpią sytuacje, w których działanie wystawcy takiej faktury okaże się nieuczciwe, nabywca powinien zachować szczególną ostrożność przy współpracy z takim kontrahentem, w tym np. weryfikować zasadność wystawienie faktury poza KSeF.

Każdorazowo, nabywca powinien mieć na uwadze ewentualne negatywne konsekwencje, które mogą zaistnieć w związku ze współpracą ze sprzedawcami, którzy nie stosują się do zobowiązujących przepisów w zakresie VAT.

Nabywca powinien więc zwracać uwagę na okoliczności współpracy z takim kontrahentem, w tym, czy kontrahent, który notorycznie wystawia faktury poza KSeF (mimo ciążącego na nim obowiązku oraz w dobie udostępnionych przez resort finansów aplikacji do wystawiania faktur w KSeF rzetelnie dokumentuje dokonane transakcje.

W zakresie podatku dochodowego faktura – niezależnie od formy – stanowi podstawowy dowód potwierdzający poniesienie kosztu, który może być uznany za koszt uzyskania przychodu, o ile został on poniesiony w celu osiągnięcia lub zabezpieczenia przychodów.

Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe między określonymi podmiotami.

Podsumowując, w związku z tym, że:

-wprowadzenie KSeF nie spowodowało/nie spowoduje zmian w ustawie o CIT,

-jak wynika z opisanej przez Państwa sprawy faktury zakupowe wystawione przez Kontrahentów i udostępnione Państwu poza KSeF będą spełniały wymogi dla faktury w postaci papierowej lub faktury elektronicznej, tj. będą zawierały wszystkie elementy wymagane dla tych dokumentów oraz

-wszystkie przesłanki warunkujące uznanie poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu – na gruncie ustawy o CIT – zostaną spełnione,

to będą Państwo uprawnieni do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków spełniających definicję kosztów uzyskania przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, które zostaną udokumentowane Fakturami wystawionymi na rzecz Spółki przez Kontrahentów, również w przypadku, gdy − wbrew obowiązkowi − Faktura zostanie wystawiona bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że Bank będzie miał możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatku udokumentowanego fakturą wystawioną poza KSeF nawet wtedy, gdy Kontrahent był zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 należało uznać za prawidłowe.

Odpowiedź na pytanie nr 4

Powzięli Państwo również wątpliwości w zakresie przyjęcia, że Bank może na podstawie faktury wystawionej poza KSeF ustalić wartość początkową środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych nawet wtedy, gdy Kontrahent był zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej.

Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zostały unormowane w art. 16g ustawy o CIT.

Wskazać należy na treść art. 16g ust. 1 pkt 1 – 2 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Natomiast stosownie do art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:

W myśl art. 16g ust. 4 ww. ustawy:

Decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących koszt wytworzenia/cenę nabycia środka trwałego ma możliwość powiązania danego wydatku z konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym, czyli wytwarzanym/nabytym środkiem trwałym. Wydatek taki może być poniesiony we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, jak i późniejszym, bez których nie doszłoby do wytworzenia/nabycia środka trwałego. Wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem/nabyciem środka trwałego mają wpływ na jego koszt wytworzenia/cenę nabycia. Koszt ten zarazem stanowi element wartości początkowej, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (wyjątek stanowią tu grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które zgodnie z art. 16c pkt 1 ustawy o CIT amortyzacji nie podlegają).

W świetle wyżej wymienionych przepisów prawa podatkowego oraz przedstawionego opisu sprawy stwierdzić należy, że Bank będzie uprawniony do ustalenia wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych również na podstawie faktury wystawionej poza KSeF, nawet gdy Kontrahent był zobowiązany do ustalenia faktury ustrukturyzowanej. Samo wprowadzenie KSeF nie spowodowało/nie spowoduje zmian w ustawie o CIT.

Niemniej jednak Bank musi spełniać wszystkie przesłanki warunkujące uznanie poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu – na gruncie ustawy o CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.