Interpretacja indywidualna z dnia 8 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDWL.4011.154.2025.2.DK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 10 grudnia 2025 r. (wpływ 10 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą jako osoba fizyczna na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Profil działalności obejmuje świadczenie usług: doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i pozostałe doradztwo w zakresie zarządzania na rzecz przedsiębiorstw (PKD: 70.20.Z), wszelka pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana (PKD: 74.99.Z) oraz pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie indziej niesklasyfikowana (PKD: 93.29.B).

Obecnie wykonuje Pan działalność głównie w biurze stacjonarnym (lokal stanowiący Pana własność), którego czynsz dla Spółdzielni Mieszkaniowej (…), media oraz inne wydatki eksploatacyjne są ujmowane w kosztach uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej.

W okresie wiosennym / letnim planuje Pan wynajmować kampera od podmiotu trzeciego (firmy wynajmującej kampery i pojazdy). Umowa najmu będzie zawierana na dane Pańskiej działalności gospodarczej, a faktury dokumentujące najem będą wystawiane na dane firmy (NIP (…)). Kamper ma być wykorzystywany przez Pana jako mobilne biuro, w szczególności w celu:

-świadczenia usług on-line na rzecz klientów w tym kancelarii doradztwa podatkowo-prawnego (wideokonferencje, konsultacje, przygotowywanie opinii, analiza dokumentów),

-wykonywania pracy koncepcyjnej i merytorycznej związanej ze zleceniami klientów,

-bieżącego zarządzania działalnością gospodarczą (kontakt z klientami i kontrahentami, sporządzanie pism, analiz, prezentacji).

Kamper ma zastępować lub uzupełniać biuro stacjonarne w tym sensie, że będzie stanowił fizyczną przestrzeń roboczą (miejsce pracy) wyposażoną w:

-stanowisko pracy (miejsce do siedzenia ze stołem, sprzęt komputerowy w postaci Laptopa plus monitora),

-dostęp do Internetu,

-niezbędne warunki do wykonywania pracy umysłowej (oświetlenie, zasilanie, możliwość prowadzenia rozmów on-line w warunkach zapewniających poufność).

Możliwe jest, że w ograniczonym zakresie kamper będzie również wykorzystywany do celów prywatnych (przemieszczanie się, krótkotrwały pobyt poza miejscem zamieszkania), jednak zasadniczym celem jego wynajmu jest zapewnienie mobilnej przestrzeni biurowej oraz zwiększenie elastyczności świadczenia usług doradczych (możliwość pracy z różnych lokalizacji).

Wydatki ponoszone w związku z wynajmem kampera będą obejmowały w szczególności:

-czynsz najmu kampera (zgodnie z umową najmu – fakturą VAT),

-ewentualne dodatkowe opłaty eksploatacyjne wynikające z umowy (np. serwis, ubezpieczenie w części przerzuconej na najemcę),

-koszty związane z użytkowaniem kampera w czasie pełnienia funkcji mobilnego biura (np. opłaty za postój/parking na polu kempingowym, jeśli warunkuje to możliwość korzystania z infrastruktury niezbędnej do pracy, jak prąd, internet).

Prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów i rozlicza się z podatku dochodowego od osób fizycznych według formy opodatkowania: tj. podatku liniowego w wysokości 19%.

Pana zamiar jest taki, aby:

-dokumentować okresy oraz sposób wykorzystywania kampera na cele działalności gospodarczej,

-w razie mieszanych celów użycia (firmowe / prywatne) zastosować obiektywne kryterium ustalenia proporcji (np. zgodnie z ewidencją wykorzystania), a następnie zaliczać w koszty wyłącznie tę część wydatków, która odpowiada wykorzystaniu gospodarczemu.

W uzupełnieniu wniosku – w odpowiedzi na wezwanie – wskazał Pan poniższe informacje.

1)Umowę najmu kampera planuje Pan zawrzeć w dniu 15 lub 16 maja 2026 r., na okres od 16 maja 2026 r. do 23 maja 2026 r. (wynajem krótkoterminowy).

2)Wskazany we wniosku kamper będzie pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o DMC do 3,5 tony oraz konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Nie będzie:

-pojazdem z jednym rzędem siedzeń oddzielonym ścianą/przegrodą (wielozadaniowy/van lub z otwartą częścią ładunkową);

-pojazdem z kabiną kierowcy z jednym rzędem siedzeń i oddzielnym nadwoziem do przewozu ładunków;

-pojazdem specjalnym (agregat, koparka, żuraw itp.);

-pojazdem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o VAT.

3)Kamper nie będzie pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności ani pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy.

4)Kamper będzie pojazdem z silnikiem spalinowym. Jeżeli zostanie uznany za samochód osobowy, emisja CO₂ (wg danych CEP, o których mowa w art. 80a Prawa o ruchu drogowym) należy do kategorii ≥ 50 g/km; jednocześnie wartość pojazdu przewyższa 100 000 zł.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wydatki na wynajem kampera (oraz związane z nim wydatki eksploatacyjne, o ile pozostają w związku z pełnieniem funkcji mobilnego biura) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w części odpowiadającej wykorzystaniu kampera na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, w opisanym zdarzeniu przyszłym wydatki na wynajem kampera oraz związane z nim wydatki eksploatacyjne mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w części odpowiadającej faktycznemu wykorzystaniu kampera na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu:

-osiągnięcia przychodów,

-zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

-z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Wydatków na wynajem kampera nie wymieniono w katalogu wyłączeń określonych w art. 23 ustawy o PIT. O tym, czy wydatek może stanowić koszt uzyskania przychodu, decydują:

-istnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a możliwością uzyskania przychodu lub zachowania/zabezpieczenia źródła przychodu,

-brak charakteru osobistego (prywatnego) wydatku,

-brak kwalifikacji wydatku jako reprezentacja,

-należyte udokumentowanie.

W opisanym zdarzeniu przyszłym kamper pełni funkcję mobilnego biura, które:

-służyć ma wykonywaniu czynności faktycznych i prawnych związanych ze świadczeniem usług doradczych (sporządzanie opinii, pism, prowadzenie doradztwa on-line),

-stanowi miejsce pracy podobne funkcjonalnie do biura stacjonarnego czy biura coworkingowego,

-ma za zadanie zwiększyć dostępność i elastyczność świadczenia usług, a więc pośrednio przyczynia się do osiągania przychodów i zabezpieczenia źródła przychodów.

Posiadanie więcej niż jednego miejsca wykonywania działalności (biuro stacjonarne i biuro mobilne) nie jest co do zasady wyłączone przez przepisy podatkowe, o ile każde z tych miejsc jest faktycznie wykorzystywane do działalności gospodarczej i nie pełni funkcji o charakterze wyłącznie osobistym lub reprezentacyjnym.

Koszt najmu kampera nie ma charakteru reprezentacyjnego, jeżeli:

-jego głównym celem jest zapewnienie miejsca do pracy i świadczenia usług,

-nie służy on przede wszystkim okazałemu przyjmowaniu kontrahentów ani kreowaniu wizerunku w sposób wykraczający poza zwykłą potrzebę prowadzenia działalności.

Jeżeli kamper będzie wykorzystywany zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i prywatnych, to:

-zgodnie z ogólną zasadą, do kosztów uzyskania przychodu mogą być zaliczone tylko te wydatki, które dotyczą działalności,

-w takiej sytuacji zasadne jest wyodrębnienie i uwzględnienie jedynie tej części wydatków, która odpowiada wykorzystaniu kampera do celów firmowych (np. w oparciu o prowadzone zestawienie dni/okresów użytkowania, czy inny obiektywny klucz podziału).

W świetle powyższego, spełnione są przesłanki do uznania wydatków na wynajem kampera za koszty uzyskania przychodu:

-wydatek pozostaje w funkcjonalnym i racjonalnym związku z prowadzoną działalnością,

-służy osiąganiu przychodów oraz zabezpieczeniu źródła przychodów poprzez zapewnienie warunków do świadczenia usług,

-nie stanowi wydatku osobistego ani reprezentacyjnego, o ile będzie wykorzystywany zgodnie z opisanym przeznaczeniem,

-może zostać odpowiednio udokumentowany (umowa najmu, faktury wystawione na dane firmy, ewidencja sposobu wykorzystania pojazdu).

W związku z tym uważa Pan, że opisane wydatki, w części dotyczącej wykorzystania kampera w działalności gospodarczej, powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

-został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-został właściwie udokumentowany,

-nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

W związku z tym stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Z tego wynika, że podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46 ww. ustawy:

Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47 omawianej ustawy:

Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych.

W Pana sprawie kluczowe jest ustalenie, czy wykorzystywany w Pana działalności pojazd jest samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. Obecnie wykonuje Pan działalność głównie w biurze stacjonarnym. W okresie wiosennym / letnim planuje Pan wynajmować kampera od podmiotu trzeciego. Kamper ma być wykorzystywany przez Pana jako mobilne biuro. Kamper ma zastępować lub uzupełniać biuro stacjonarne. Możliwe jest, że w ograniczonym zakresie kamper będzie również wykorzystywany do celów prywatnych, jednak zasadniczym celem jego wynajmu jest zapewnienie mobilnej przestrzeni biurowej oraz zwiększenie elastyczności świadczenia usług doradczych. Wskazany we wniosku kamper będzie pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o DMC do 3,5 tony oraz konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Kamper będzie pojazdem z silnikiem spalinowym.

W świetle przedstawionego opisu zdarzenia oraz analizy przepisów wskazuję, że pojazd, o którym mowa we wniosku, będzie stanowić samochód osobowy zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślenia wymaga, że art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym charakterze. Limit ten koresponduje z limitem stosowanym przy dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych od nabytego samochodu i ustalany jest proporcją wartości samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu, najmu (itp.) i kwoty:

a)150 000 zł – jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,

b)100 000 zł – jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

Zatem nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umów najmu w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł lub 100 000 zł (uzależniona od rodzaju samochodu) pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

W Pana sytuacji wskazana kwota będzie wynosić 100 000 zł, ponieważ z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że kamper będzie pojazdem z silnikiem spalinowym, a emisja CO₂ należy do kategorii ≥ 50 g/km.

Wobec tego, mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że opłaty wynikające z umowy najmu podlegają ograniczeniu określonemu w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto będzie Pan zobowiązany do stosowania ograniczeń wynikających z art. 23 ust. 1 pkt 46a i 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na to, że wskazany we wniosku kamper będzie stanowić samochód osobowy w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem kampera, w sytuacji gdy pojazd nie będzie wykorzystywany wyłącznie w celach działalności gospodarczej, będzie Pan zobowiązany do stosowania ograniczeń wynikających z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z wyżej powołanym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodu 25% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania samochodu osobowego (wydatków eksploatacyjnych) wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika (do celów mieszanych). Kosztem uzyskania przychodu jest wówczas 75% ww. wydatków.

Reasumując: może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opłaty związane z umową najmu kampera z zastosowaniem limitu 100 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a w związku z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki w wysokości 75% kwoty wydatków związanych z korzystaniem z tego pojazdu (wydatków eksploatacyjnych).

Wysokość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu umowy najmu kampera i wydatków eksploatacyjnych związanych z jego użytkowaniem będzie uzależniona od proporcji wynikającej z art. 23 ust. 1 pkt 47a w związku z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz procentów wynikających z art. 23 ust. 1 pkt 46a ww. ustawy, a nie jak wskazał Pan we własnym stanowisku w części odpowiadającej faktycznemu wykorzystaniu kampera na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.