Interpretacja indywidualna z dnia 15 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.602.2025.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 grudnia 2025 r. (wpływ tego samego dnia) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca – (…) Bank Spółdzielczy (dalej jako: BS) - jest bankiem spółdzielczym, który działa na podstawie zezwolenia w uparciu o przepisy ustawy Prawo Bankowe oraz ustawę o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających. Działalność bankowa obejmuje terytorium Polski.

(...) Bank Spółdzielczy w (…) (bank inicjujący), Bank Spółdzielczy w (…) oraz Bank Spółdzielczy w (…) (banki uczestniczące) utworzyły konsorcjum i udzieliły kredytu inwestycyjnego z przeznaczeniem na zakup (…) dla Spółki X, która rozpoczęła działalność w roku (...). Przedmiotem działalności Spółki X była produkcja i handel (…).

(...) Komisja Nadzoru Finansowego wyraziła zgodę na przejęcie przez BS dwóch uczestników konsorcjum tj. Banku Spółdzielczego w (…) oraz Banku Spółdzielczego w (…). BS wszedł we wszystkie prawa i obowiązki banków przejmowanych.

(...) Komisja Nadzoru Finansowego wyraziła zgodę na przejęcie przez (…) Bank Spółdzielczy (dalej jako: II BS) trzeciego z uczestników z konsorcjum tj. Banku Spółdzielczego w (…). II BS wszedł we wszystkie prawa i obowiązki Banku Spółdzielczego w (…).

Spółka X nie wywiązywała się z zawartej umowy kredytu inwestycyjnego tj. nie spłacała rat kredytu.

Działania windykacyjne były prowadzone przez Bank Spółdzielczy w (…), a następnie przez II Bank Spółdzielczy, zgodnie z postanowieniami umowy konsorcjum. W (...) umowa została wypowiedziana a kredyt w całości stał się wymagalny.

Postanowieniem z dnia (…) Sąd Rejonowy (…) otworzył postępowania sanacyjne dłużnika. W spisie wierzytelności została uwzględniona wierzytelność obu banków z tytułu ww. umowy kredytu przy czym jako wierzyciel został wskazany BS w (…) (bank inicjujący).

Pismem z dnia (…) BS w (…) (obecnie II BS) dokonał zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 297 Kodeksu Karnego (wyłudzenie kredytu) przez ówczesnego prezesa zarządu Spółki X. Śledztwo nadal toczy się w Prokuraturze Okręgowej w (…). II BS wystąpił z zapytaniem do Prokuratora Prokuratury Rejonowej w (…) o udzielnie informacji na temat ruchomości będących przedmiotem zabezpieczenia kredytu bankowego. W odpowiedzi Prokuratury uzyskano informację, że w toku śledztwa zabezpieczono maszyny przemysłowe użytkowane przez Spółkę X oraz inną spółkę powiązaną, wśród których nie ujawniono urządzeń wskazanych przez II BS. Ustalenia śledztwa wskazują, że urządzenia o specyfikacji wskazanej przez II BS, a na których ustanowiono zastaw rejestrowy będący zabezpieczeniem spłaty kredytu nie istniały, a ich dane i numery seryjne zostały wykreowane przez sprawców popełnionego m.in. na szkodę banku przestępstwa oszustwa jako element przyjętego i zorganizowanego mechanizmu wyłudzania środków finansowych od osób prywatnych, banków i innych podmiotów gospodarczych.

Postanowieniem z dnia (…) Sąd umorzył postępowanie sanacyjne. Na powyższe postanowienie zostało złożone zażalenie, które postanowieniem Sądu Okręgowego w (…) zostało oddalone.

W dniu (…) Sąd Rejonowy (…) wydał postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości (złożony przez innych wierzycieli) na podstawie art. 13 Prawa Upadłościowego - Sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów. Postanowienie stało się prawomocne z dniem (…).

Postanowieniem z dnia (…) komornik sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne wobec stwierdzenia bezskutecznej egzekucji, wszczęte na wniosek II BS na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyciągu z listy wierzytelności postępowania sanacyjnego dłużnika. W toku postepowania komornik pomimo szeregu podjętych czynności egzekucyjnych nie ujawnił majątku dłużnika, z którego można by skutecznie prowadzić egzekucję. Dłużnik posiada co prawda nieruchomość w (…) o wartości (minimalnej) (…) zł, ale która jest obciążona hipotekami na kwotę (…) zł. BS nie ma w swojej ocenie żadnych szans na zaspokojenie swojej wierzytelności.

BS dokonał w (…) operacji przeniesienia przedmiotowej wierzytelności kredytowej, wraz z utworzoną na nią rezerwą celową do ewidencji pozabilansowej. Czynność ta była operacją techniczną i wymagała uprzedniego przeniesienia tej należności kredytowej z bilansu (zgodnie z zasadą dwustronnego zapisu) i wprowadzenie należności oraz wyliczonej na moment odpisania rezerwy celowej do ewidencji pozabilansowej. Tego typu wierzytelności kredytowe ujęte w ewidencji pozabilansowej BS nie zmieniają swojej sytuacji prawnej i faktycznej, tj. są dalej obsługiwane w zakresie prowadzenia działań windykacyjnych.

W związku z faktem, że BS wyczerpał możliwości dochodzenia roszczeń, których podstawą jest umowa konsorcjum, a której stroną stał się po przejęciu Banku Spółdzielczego w (…) oraz Banku Spółdzielczego w (…), postanowił odpisać definitywnie te wierzytelności spoza bilansu. Przedmiotowa wierzytelność nie jest przedawniona. BS nie postanowił o jej umorzeniu na zasadach ogólnych wynikających z art. 508 Kodeksu Cywilnego.

BS spełnił przesłanki udokumentowania nieściągalności wierzytelności, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako: ustawa CIT), w związku z tym zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę niespłaconego kapitału udzielonego kredytu, odpowiadającemu udziałowi przejętych banków spółdzielczych w konsorcjum.

BS posiada postanowienie o nieściągalności, uznane przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego (art. 16 ust. 2 pkt 1).

Dodatkowo, BS posiada postanowienie sądu o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości zgodnie z którym majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów (art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. a).

W wezwaniu do uzupełnienia wniosku poprosiliśmy Państwa o wskazanie:

Czy i kiedy wierzytelność o której mowa we wniosku została odpisana jako nieściągalna?

W odpowiedzi na powyższe wskazali Państwo, że:

Wierzytelność, o której mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej została odpisana z ksiąg Banku w dniu (…) na podstawie decyzji Zarządu Banku z dnia (…).

Pytanie

Czy Bank w opisanym stanie faktycznym miał prawo do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodów wierzytelności w momencie odpisania jej z ksiąg Banku w oparciu o treść art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, BS miał prawo do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodów wierzytelności w momencie odpisania jej z ksiąg Banku w oparciu o treść art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy CIT.

Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy CIT, nie stanowią kosztu uzyskania przychodów wierzytelności odpisane jako nieściągalne, z wyjątkiem wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw.

Natomiast art. 16 ust. 2 ustawy CIT stanowi, że za wierzytelności o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy CIT, uznaje się wierzytelności których nieściągalność została udokumentowana:

1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

2) postanowieniem sądu o:

a)oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub

b)umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w lit. a, lub c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo

c)protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Mając na uwadze powyżej wskazane przepisy, aby wierzytelność została uznana za koszt podatkowy muszą zostać spełnione łącznie 2 warunki tj.:

1)musi dojść do dokonania księgowej operacji definitywnego odpisania wierzytelności oraz,

2)wierzytelność musi zostać uznana za nieściągalną, co podatnik powinien odpowiednio udokumentować.

Wnioskodawca wskazuje, że w przedmiotowej sprawie oba warunki zostały spełnione.

Komornik nie ujawnił majątku, z którego mogłaby być prowadzona egzekucja.

W interpretacji z 9 października 2023 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.478.2023.1.JKU) organ wskazał, iż „Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „postanowienia o nieściągalności”, również akty prawne regulujące kwestię egzekucji wierzytelności nie posługują się takim pojęciem. Przyjąć jednak należy, że przez postanowienie o nieściągalności należy rozumieć postanowienie, z którego treści jednoznacznie wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być egzekwowana wierzytelność.

Postanowienie o nieściągalności nie może być też co do zasady utożsamiane z postanowieniem o umorzeniu egzekucji. Pomimo, że w sentencji postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne nie pojawia się termin „postanowienie o nieściągalności”, to jednak treść tych postanowień nie powinna budzić wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia majątku, z którego może być zaspokojona egzekwowana wierzytelność”.

Niezależnie od powyższego, BS jest również w posiadaniu postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13 Prawa Upadłościowego. Zgodnie z treścią tego przepisu „Sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów”.

Postanowienie to wymienione jest wprost w art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy CIT.

Należy również zaznaczyć, że prowadzone postępowanie karne w sprawie zorganizowanego mechanizmu wyłudzania środków finansowych nie dotyczy ważności i zgodności z prawem zawarcia umowy kredytu. Jej treść nie została zakwestionowana a procedury obowiązujące w przejętych bankach zostały dochowane. Kierując się poglądami sądów, można wskazać, że „Sam (…) fakt, iż kredyt został wyłudzony (…) nie powoduje jego nieważności. Przestępcze działanie (…) miało jedynie wpływ na podstawę jego udzielenia – kredyt ten nie powinien bowiem zostać udzielony pozwanej, gdyż ta nie miała zdolności kredytowej. Podanie bankowi nieprawdziwych danych do oceny zdolności kredytowej pozwanej nie zmienia jednak faktu, iż kredyt ten został udzielony i jest w mocy, w związku z czym powinien zostać spłacony” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 2 czerwca 2021 r., sygn. I AGa 65/20).

Reasumując, w przedmiotowej sprawie BS spełnił warunki zaliczenia odpisanego kapitału jako koszt uzyskania przychodu. Nie zachodzą również żadne inne okoliczności pozbawiające BS uznania odpisanej wierzytelności za koszt uzyskania przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Należy przy tym zauważyć, że art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera nie tylko katalog wyłączeń niektórych wydatków z kosztów uzyskania przychodów, ale pewne jego punkty stanowią, niezależnie od art. 15 ust. 1 tej ustawy, pozytywną podstawę zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, po spełnieniu wymienionych tam warunków.

I tak, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a i b ustawy o CIT:

Warunkiem zaliczenia ww. wierzytelności do kosztów podatkowych jest odpowiednie udokumentowanie ich nieściągalności, o czym stanowi art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.

Zgodnie z tym przepisem:

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że termin do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów ograniczony jest przepisem art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy CIT, zgodnie z którym:

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania, stwierdzić należy, że ustawodawca uzależnił możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów określonej wierzytelności od spełnienia konkretnych warunków. Co do zasady bowiem wierzytelności odpisane jako nieściągalne nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Bank w opisanym stanie faktycznym miał prawo do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodów wierzytelności w momencie odpisania jej z ksiąg Banku w oparciu o treść art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT.

Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo odpisów aktualizujących wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów - w przypadku gdy te kredyty (pożyczki) udzielone zostały przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania.

Warunkiem zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów jest ich nieprzedawnienie. Ponadto wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być udokumentowanie w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.

Zatem zaliczenie nieściągalnych wierzytelności do kosztów podatkowych, może mieć miejsce przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:

-dokonania rachunkowego odpisania wierzytelności jako nieściągalnej w księgach rachunkowych,

-udokumentowania nieściągalności wierzytelności w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.

Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi z warunków.

Jak wynika z § 34 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 października 2010 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości banków (Dz.U. z 2013 r., poz. 329), Bank może odpisać należność stanowiącą ekspozycję kredytową, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 2 pkt 8 lit. c ustawy, w ciężar utworzonej na nią rezerwy celowej i przenieść do ewidencji pozabilansowej do czasu jej umorzenia, przedawnienia lub spłaty w przypadku, gdy pozostaje zaklasyfikowana do należności „straconych” przez okres co najmniej roku oraz utworzona na nią rezerwa celowa równa jest kwocie należności pozostającej do spłaty, czyli że wartość netto należności jest równa zero. Wraz z przeniesieniem należności do ewidencji pozabilansowej bank przenosi również odpowiadającą jej rezerwę celową.

Przepisy prawa podatkowego nie wskazują, w jaki sposób technicznie ma nastąpić przeniesienie wierzytelności z ewidencji bilansowej do ewidencji pozabilansowej. Przeprowadzenie czynności operacyjnej przeniesienia wierzytelności kredytowej wraz z utworzoną na nią rezerwą do ewidencji pozabilansowej, wymaga uprzedniego odpisania tej należności na poziomie bilansu. Przeniesienie wierzytelności z tytułu kredytu wraz z rezerwą z ewidencji bilansowej do ewidencji pozabilansowej nie wpływa na podstawę opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ nie stanowi odpisania wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT.

W rozpatrywanej sprawie w związku z faktem, że BS wyczerpał możliwości dochodzenia roszczeń, których podstawą jest umowa konsorcjum, postanowił odpisać definitywnie wierzytelności, o których mowa we wniosku spoza bilansu. BS dokonał w (…) operacji przeniesienia przedmiotowej wierzytelności kredytowej, wraz z utworzoną na nią rezerwą celową do ewidencji pozabilansowej. W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że wierzytelność została odpisana z ksiąg Banku na podstawie decyzji Zarządu Banku.

Posiadane przez Państwa:

·Postanowienie Sądu Rejonowego (…) z (…) w przedmiocie oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości (złożony przez innych wierzycieli) na podstawie art. 13 Prawa Upadłościowego, które stało się prawomocne (…) oraz

·Postanowienie komornika sądowego z (…) o umorzeniu przez postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia bezskutecznej egzekucji, wszczęte na wniosek II BS na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyciągu z listy wierzytelności postępowania sanacyjnego dłużnika nieściągalności

- dokumentuje nieściągalność wierzytelności w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.

Nie został jednak spełniony drugi konieczny warunek zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów podatkowych, tj. odpisanie wierzytelności jako nieściągalnej.

Przeniesienie przedmiotowej wierzytelności kredytowej wraz z utworzoną na nią rezerwą celową do ewidencji pozabilansowej Banku oraz odpisanie wierzytelności z ksiąg Banku (…) nie może być uznane za odpisanie wierzytelności jako nieściągalnej.

Jak już wskazano, przeniesienie rezerwy celowej z ewidencji bilansowej do pozabilansowej jest czynnością techniczną wynikającą z przepisów innych niż przepisy podatkowe, która nie może wiązać się z powstaniem jakichkolwiek skutków w sferze uprawnień/zobowiązań z zakresu prawa podatkowego.

W konsekwencji, nie mają Państwo prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wierzytelności, o której mowa we wniosku.

Zatem Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.