Interpretacja indywidualna z dnia 19 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.874.2025.4.RK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej oraz podatku od towarów i usług. Uzupełnił go Pan pismem z 27 listopada 2025 r. (wpływ 27 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie produkcji, sprzedaży broni i amunicji, na podstawie koncesji. Posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawca w ramach działalności zatrudnia pracowników biurowych i produkcyjnych. W zakładzie obowiązuje Regulamin Pracy, 99% to pracownicy produkcyjni, którzy zgodnie z Kodeksem Pracy i Regulaminem wewnętrznym mają zapewnioną odzież roboczą zgodnie z wykonywaną pracą.

Wnioskodawca chce wprowadzić tę samą zasadę wobec pracowników biurowych. Pracownicy biura, tj. handlowiec, kierownik sprzedaży, specjalista d.s. finansowych, specjalista d.s. marketingu, koordynator d.s. systemów zarządzania mają bezpośredni kontakt z klientami. W celu utrzymania profesjonalnego, schludnego i jednolitego wizerunku firmy w oczach klientów i partnerów biznesowych oraz zapewnienia jednolitej identyfikacji pracowników, Wnioskodawca planuje zakup odzieży biurowej (tj. koszul, marynarek, spodni, spódnic, krawatów, pasków, butów) przeznaczonej do noszenia wyłącznie w pracy.

Charakterystyka zakupu odzieży nie będzie posiadała trwałego oznaczenia (logo) firmy, natomiast wymienione elementy ubioru będą miały charakterystyczny wzór/fason, kolor ściśle kojarzony z firmą, który zostanie dokładnie określony w Regulaminie Pracy. Odzież nie będzie miała znamion wystawności i okazałości, pozostanie własnością Wnioskodawcy, będzie użytkowana wyłącznie w miejscu pracy, tzn. w biurze i podczas reprezentacji firmy na zewnątrz podczas wyjazdów służbowych, konferencji, targów handlowych.

Pracownicy biura bardzo często podejmują gości, kontrahentów z kraju oraz z zagranicy pozyskując nowe kontrakty handlowe, co z kolei przekłada się na wymierne korzyści finansowe. Planowany dress code doda pracownikom większej pewności siebie, a wspólny wizerunek utożsami ich z firmą, stworzy poczucie jedności i przynależności w zespole oraz podkreśli rangę wydarzenia.

Wnioskodawca jest regularnie audytowany przez firmy audytorskie, również pod kątem właściwego dokumentowania i przestrzegania procedur. Szczegółowe warunki używania, przechowywania oraz specyfikacja odzieży zostanie określona w Regulaminie Pracy. Zapis Regulaminu wykluczy użytkowanie odzieży na użytek prywatny poprzez m.in. wskazanie dokładnego miejsca przechowywania odzieży po godzinach pracy oraz wskazanie dedykowanych szafek pracowniczych znajdujących się na terenie zakładu pracy. W sytuacji zakończenia stosunku pracy, pracownicy będą zobligowani do zwrotu odzieży Wnioskodawcy. Odzież zostanie oddana do profesjonalnego czyszczenia i przekazana do ponownego użytku.

Zakup zostanie udokumentowany fakturami wystawionymi na prowadzoną działalność gospodarczą. Wnioskodawca będzie prowadził rejestr zakupionego i wydanego stroju służbowego. Odzież będzie miała charakter wyłącznie biznesowo-służbowy i będzie elementem dbałości o wizerunek przedsiębiorstwa, a tym samym o relacje z klientami.

W piśmie z 27 listopada 2025 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca wskazał, że od 6 listopada 2006 r. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, rozlicza się 19% podatkiem liniowym i prowadzi księgi rachunkowe.

Wnioskodawca odzież biurową zamierza kupić jeszcze w 2025 r. i zakupioną odzież biurową zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, poczynając od grudnia 2025 r.

Wydatki poniesione na zakup odzieży biurowej mają duży związek z uzyskaniem przez firmę przychodów z działalności gospodarczej. Ponieważ pracownicy biurowi często podejmują kontrahentów, wyjeżdżają na branżowe targi handlowe w kraju i zagranicą, nawiązują nowe kontakty handlowe, pozyskują nowych kontrahentów, reprezentują firmę na zewnątrz. Jednolity, elegancki ubiór wpływa na ich pewność siebie, utożsamia ich z firmą, wpływa na poczucie przynależności do zespołu jaki tworzą. Wpływa to na profesjonalny odbiór przez klientów, wzbudza poczucie zaufania i rozpoznawania firmy. Branża w jakiej działają jest specyficzna, wymaga od nich powagi i zaufania. Elegancka odzież noszona przez pracowników będzie wyrazem szacunku i profesjonalizmu co się przełoży na osiągnięcie wymiernych korzyści w postaci utrzymania bieżących relacji handlowych i pozyskania nowych kontraktów, czego następstwem będzie wzrost sprzedaży produktów.

Odzież biurowa nie będzie sygnowana logo firmy ponieważ firma takim nie dysponuje. Natomiast wzór, krój i kolor będzie szczegółowo określony w Regulaminie Pracy. Odzież nie będzie miała znamion wystawności i okazałości, pozostanie własnością Wnioskodawcy, będzie użytkowana wyłącznie w czasie wykonywanej pracy.

Pytania

1.Czy wydatki poniesione na zakup odzieży biurowej dla pracowników, pozostającej własnością Wnioskodawcy i używanej wyłącznie w miejscu pracy, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.Czy od wydatków poniesionych na zakup odzieży biurowej dla pracowników, pozostających własnością Wnioskodawcy i używanej wyłącznie w miejscu pracy, można odliczyć podatek VAT naliczony w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?

Przedmiotem interpretacji jest pytanie Nr 1 w zakresie dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie pytania Nr 2 dotyczącego podatku od towarów i usług wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie

Wydatki poniesione na zakup odzieży biurowej dla pracowników biura będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, ponieważ są racjonalnie i gospodarczo uzasadnione, a ich celem będzie osiągnięcie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Odzież biurowa będzie miała charakter służbowy, służyć będzie wyłącznie do wykonywania obowiązków zawodowych, będzie wpływać na pozytywny wizerunek przedsiębiorstwa, jego postrzeganie przez klientów oraz komfort pracy personelu.

Brak logo nie będzie wykluczać możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ zasady użytkowania, przechowywania oraz styl, kolor, krój odzieży będzie ściśle określał Regulamin Pracy wykluczając go z użytku osobistego, nadając mu charakter wyłącznie służbowy.

W konsekwencji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że opisane wydatki spełniają kryteria art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, i mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.

Zatem, kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.

Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.

Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów, czy usług.

Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).

Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego przedmiotu gospodarczego.

Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach, działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z dnia 10 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 1030/98, Lex nr 46935).

Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania, bądź utrzymania kontaktów z przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.

Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.

Zauważyć należy, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie produkcji, sprzedaży broni i amunicji, na podstawie koncesji, w ramach której zatrudnia Pan pracowników biurowych i produkcyjnych. W zakładzie obowiązuje Regulamin Pracy, 99% to pracownicy produkcyjni, którzy zgodnie z Kodeksem Pracy i Regulaminem Wewnętrznym mają zapewnioną odzież roboczą zgodnie z wykonywaną pracą. Chce Pan wprowadzić tę samą zasadę wobec pracowników biurowych. Pracownicy biura, tj. handlowiec, kierownik sprzedaży, specjalista d.s. finansowych, specjalista d.s. marketingu, koordynator d.s. systemów zarządzania mają bezpośredni kontakt z klientami i w celu utrzymania profesjonalnego, schludnego i jednolitego wizerunku firmy w oczach klientów i partnerów biznesowych oraz zapewnienia jednolitej identyfikacji pracowników, planuje Pan zakup odzieży biurowej, tj. koszul, marynarek, spodni, spódnic, krawatów, pasków, butów, przeznaczonej do noszenia wyłącznie w pracy. Charakterystyka zakupu odzieży nie będzie posiadała trwałego oznaczenia (logo) firmy, ponieważ firma takim nie dysponuje, natomiast wymienione elementy ubioru będą miały charakterystyczny wzór/fason, kolor ściśle kojarzony z firmą, który zostanie dokładnie określony w Regulaminie Pracy. Odzież nie będzie miała znamion wystawności i okazałości, pozostanie własnością Pana, będzie użytkowana wyłącznie w miejscu pracy tzn. w biurze i podczas reprezentacji firmy na zewnątrz podczas wyjazdów służbowych, konferencji, targów handlowych. Pracownicy biurowi często podejmują kontrahentów, wyjeżdżają na branżowe targi handlowe w kraju i za granicą, nawiązują nowe kontakty handlowe, pozyskują nowych kontrahentów, reprezentują firmę na zewnątrz i jednolity, elegancki ubiór wpływa na ich pewność siebie, utożsamia ich z firmą, wpływa na poczucie przynależności do zespołu jaki tworzą. Wpływa to na profesjonalny odbiór przez klientów, wzbudza poczucie zaufania i rozpoznawania firmy. Branża w jakiej działają jest specyficzna, wymaga od nich powagi i zaufania. Elegancka odzież noszona przez pracowników będzie wyrazem szacunku i profesjonalizmu, co się przełoży na osiągnięcie wymiernych korzyści w postaci utrzymania bieżących relacji handlowych i pozyskania nowych kontraktów, czego następstwem będzie wzrost sprzedaży produktów. Zapis Regulaminu wykluczy użytkowanie odzieży na użytek prywatny poprzez m.in. wskazanie dokładnego miejsca przechowywania odzieży po godzinach pracy oraz wskazanie dedykowanych szafek pracowniczych znajdujących się na terenie zakładu pracy. W sytuacji zakończenia stosunku pracy, pracownicy będą zobligowani do zwrotu odzieży. Odzież zostanie oddana do profesjonalnego czyszczenia i przekazana do ponownego użytku. Zakup zostanie udokumentowany fakturami wystawionymi na Pana działalność gospodarczą i będzie prowadził Pan rejestr zakupionego i wydanego stroju służbowego. Odzież biurową zamierza Pan nabyć jeszcze w 2025 r. i zaliczyć ją do kosztów uzyskania przychodów, poczynając od grudnia 2025 r.

Wskazać należy, że zakup odzieży dla potrzeb wykonywanej działalności gospodarczej należy oceniać na tle przepisów prawa pracy lub innych przepisów branżowych. Generalnie, zakupy tego rodzaju stanowią wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym. Niezależnie bowiem od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań odzież. Z tej też przyczyny zakup odzieży stanowi spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać np. z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży/obuwia, a rzeczy te utraciły charakter osobisty (np. z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji, bądź zawodów, czy np. poprzez trwałe opatrzenie zakupionych ubiorów i obuwia cechami charakterystycznymi, np. logo).

W szczególności, przepisy podatkowe nie definiują pojęcia ubioru służbowego, ani też pojęcia umundurowania. Rozstrzygnięcia, co może być elementem ubioru służbowego, czy też w jakich przypadkach ubiór pracownika uznaje się za służbowy, należy dokonywać zatem w oparciu o językowe znaczenie słów „ubiór” i „służbowy”. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego określa mianem „ubrania” – „to, co się nosi; ubranie, strój”, „służbowy” – „dotyczący pracy w jakiejś instytucji, w wojsku itp., wynikający z pracy w takiej instytucji; urzędowy”. Wobec powyższego, uznać należy, że odzież służbowa to specjalna odzież (lub elementy tej odzieży) noszona tylko w związku z wykonywaną pracą, której charakter powinien uniemożliwiać wykorzystywanie jej do celów osobistych np. mundur, odzież robocza charakterystyczna dla firmy poprzez barwę, krój, logo itp. W związku z tym, ubiorem służbowym będzie taki ubiór, którego noszenie przy świadczeniu pracy, czy wykonywaniu określonej działalności jest obowiązkiem osoby ten strój noszącej. Ubiór służbowy powinien charakteryzować się jakimś stopniem wyróżnienia powodującym, że niemożliwe, czy też niecelowe byłoby używanie go na potrzeby prywatne, a to oznacza, że winien być, czy też mógł być wykorzystywany jedynie do celów związanych z wykonywaniem określonych obowiązków.

Podkreślenia wymaga, że schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą (jak również ich pracownicy) posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp. Niewątpliwie w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej dbałość o wizerunek zewnętrzny jest bardzo istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych. Poprawa wizerunku dzięki odpowiedniej odzieży/garderobie, nie może stanowić przesłanki pozwalającej uznać przedmiotowe wydatki za koszty uzyskania przychodu.

Ubiór służbowy powinien charakteryzować się jakimś stopniem wyróżnienia powodującym, że niemożliwe, czy też niecelowe byłoby używanie go na potrzeby prywatne, a to oznacza, że winien być, czy też mógł być wykorzystywany jedynie do celów związanych z wykonywaniem określonych obowiązków.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, z którego wynika, że zakupiona odzież biurowa, tj. koszule, marynarki, spodnie, spódnice, krawaty, paski, buty (która będzie miała charakterystyczny wzór/fason, kolor ściśle kojarzony z firmą i która jest własnością Pana przechowywaną po godzinach pracy w zakładzie pracy) będzie użytkowana przez pracowników biurowych wyłącznie w miejscu pracy, a zatem odzież ta będzie wyłączona z możliwości wykorzystywania jej do celów prywatnych pracowników, należy uznać, że poniesione przez Pana wydatki na zakup odzieży biurowej spełniać będą przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej pod warunkiem należytego ich udokumentowania.

Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi wydatkami, a przychodem uzyskanym z działalności gospodarczej, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu - każdorazowo należy do podatnika.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.