Interpretacja indywidualna z dnia 20 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0111-KDIB1-1.4010.569.2025.2.SG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 2 grudnia 2025 r. (data wpływu 8 grudnia 2025 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest dłużnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością („Spółka”) z tytułu pożyczki. Osoba trzecia, oraz Wnioskodawca zamierzają zawrzeć umowę, na mocy której osoba trzecia przystąpi do powyższego długu Wnioskodawcy jako dłużnik solidarny. Umowa znosiła będzie ewentualny regres między współdłużnikami solidarnymi. Zachodzi prawdopodobieństwo, że osoba trzecia może spłacić dług Wnioskodawcy wobec Spółki, za który z racji przystąpienia do długu będzie odpowiadała solidarnie z Wnioskodawcą.

W uzupełnieniu wniosku z 2 grudnia 2025 r. wskazali Państwo ponadto, że:

Prowadzą Państwo działalność w zakresie działalności deweloperskiej i obrotu nieruchomościami.

W umowie pożyczki nie wskazano konkretnych celów, jednak wykorzystana została na realizację zadań związanych z działalnością gospodarczą pożyczkobiorcy, tj. na działalność deweloperską i obrót nieruchomościami.

Nie jesteście wspólnikami ani Spółki, ani osoby trzeciej. Nie jesteśmy członkami zarządu, lub prokurentem Spółki, lub osoby trzeciej. Jeśli chodzi o inne powiązania, to wskazali Państwo, że wspólnikiem Wnioskodawcy jest fundacja rodzinna, w której fundatorem i jednym z beneficjentów jest członek zarządu wnioskodawcy, osoby trzeciej i Spółki.

Podstawą prawną zawarcia umowy o przystąpienie do długu jest art. 353¹ KC.

Nie dojdzie do umorzenia pożyczki. Jeśli osoba trzecia spłaci pożyczkę z racji solidarnej z naszą spółką odpowiedzialności za dług, to pożyczka wygaśnie wskutek spłaty (uregulowania długu), a nie wskutek umorzenia.

Pożyczka, o której mowa we wniosku nie przedawniła się.

Powodem niespłacania przez Państwa pożyczki jest potrzeba korzystania z kapitału przy akceptacji ze strony pożyczkodawcy.

W odpowiedzi na pytanie, jakie są powody przystąpienia osoby trzeciej do Państwa długu jako współdłużnika wskazali państwo, że pytanie jest zasadniczo do osoby trzeciej. Powodem znanym Wnioskodawcy jest strategia gospodarcza wskazująca na w szerszym kontekście zaistnienie potencjalnych korzyści z przystąpienia do długu

Osoba trzecia będzie spłacać zarówno kapitał, jak i odsetki od pożyczki.

Nie zakładamy żadnego świadczenia „w zamian” za spłatę pożyczki. Byłoby to z resztą sprzeczne z istotą długu solidarnego. Dłużnik solidarny (także z racji przystąpienia do długu) zobowiązany jest bowiem spełnić swoje własne zobowiązanie i stąd nie może oczekiwać jakichkolwiek świadczeń „w zamian” za realizuję swojego własnego zobowiązania. Trudno oczekiwać, że dłużnik będzie „wynagradzany” świadczeniem za to, że wywiązał się ze swojego zobowiązania. Niemniej, jak wyżej wskazałem, przystąpienie do długu i ewentualna spłata pożyczki przez osobę trzecią solidarnie z Wnioskodawcą odpowiadającej, może przyczynić się w szerszym kontekście do rozwoju relacji gospodarczych pomiędzy Wnioskodawcą, a osobą trzecią, lub innymi podmiotami powiązanymi osobowo, lub kapitałowo z Wnioskodawcą i osobą trzecią.

Pytanie

Czy w związku ze spłatą długu Wnioskodawcy wobec Spółki przez osobę trzecią jako dłużnika solidarnego wraz z Wnioskodawcą na podstawie umowy o przystąpienie do długu, u Wnioskodawcy powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie powstanie u Wnioskodawcy przychód w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT).

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 12 ust 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”), przychodem jest wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy.

W przedmiotowym jednak przypadku sytuacja taka nie nastąpi. Wnioskodawca uwolni się bowiem z zobowiązania pożyczkowego wobec Spółki nie z racji umorzenia, lub przedawnienia długu, ale z racji spłaty długu, aczkolwiek przez innego dłużnika solidarnego. Sytuacja taka dopuszczalna jest z istoty solidarności biernej, która to może powstać także na podstawie umowy, w tym o przystąpienie do długu. W razie powstania solidarności biernej na podstawie umowy, kwestie rozliczeń między dłużnikami ustawa określa tylko wtedy, gdy co innego nie wynika z umowy. Kwestie te pozostają jednak bez wpływu na powstanie ewentualnego zobowiązania podatkowego dłużnika solidarnego, który nie spłacił długu, a został on (dług) zaspokojony wskutek spłaty przez drugiego (drugich) dłużnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),

Stosownie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu, precyzując, poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1-3 ustawy o CIT, rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wyliczając, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (ust. 4).

I tak, stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o CIT:

Literalna wykładnia art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość – Komentarz do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.

Zatem przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika.

Przychody są – obok kosztów uzyskania przychodów – podstawowym elementem mającym wpływ na dochód jako przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym, co zostało określone w art. 7 ust. 1 ustawy o CIT.

Pojęcie „nieodpłatnych świadczeń” nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT, jednakże z art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wynika, że nieodpłatne świadczenia są źródłem przychodów.

Jeżeli zatem podmiot prowadzący działalność gospodarczą otrzyma nieodpłatne świadczenie (lub świadczenie częściowo odpłatne) obowiązany jest wykazać z tego tytułu przychód podatkowy. Istotne jest przy tym to, iż przysporzenie majątkowe musi być powiązane z uzyskaniem przez podatnika korzyści niezwiązanej z jakimkolwiek świadczeniem ekwiwalentnym.

W celu zdefiniowania tego pojęcia pomocne jest odwołanie do wykładni gramatycznej, a także poglądów orzecznictwa i doktryny. Zgodnie z pojęciem słownikowym, odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny natomiast to „taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002). W orzecznictwie natomiast ugruntował się pogląd, że przez nieodpłatne świadczenie rozumieć należy takie zdarzenia prawne i gospodarcze, dotyczące działalności gospodarczej, których skutkiem jest świadczenie nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku osoby prawnej, mające konkretny wymiar finansowy.

Tym samym, podstawową cechą świadczenia nieodpłatnego jest brak zobowiązania otrzymującego takie świadczenie do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Innymi słowy świadczenie uzyskiwane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający świadczenie uzyskuje albo ma uzyskać od podatnika w przyszłości wzajemnie jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego. Przychód ze świadczeń nieodpłatnych powstanie natomiast zawsze wtedy, gdy podatnik otrzyma rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw, bez obowiązku świadczenia wzajemnego.

Zatem, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych, stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.

Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wymaga oceny charakteru dokonanego rodzaju czynności przysparzających, w przypadku których strona dokonująca przysporzenia otrzymuje korzyść majątkową.

O nieodpłatnym świadczeniu, mającym cechy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym można więc mówić tylko w sytuacji, gdy:

·podmiot na rzecz którego dokonywane jest tego rodzaju świadczenie odnosi korzyść (trwałe przysporzenie majątkowe),

·korzyść została uzyskana kosztem innego podmiotu,

·korzyść ma konkretny wymiar finansowy,

·świadczenie nie wiąże się z jakimkolwiek ekwiwalentem ze strony podatnika.

Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, wymaga oceny charakteru dokonanego rodzaju czynności przysparzających, w przypadku których strona dokonująca przysporzenia otrzymuje korzyść majątkową.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku ze spłatą długu Wnioskodawcy wobec Spółki przez osobę trzecią jako dłużnika solidarnego wraz z Wnioskodawcą na podstawie umowy o przystąpienie do długu, u Wnioskodawcy powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

W świetle przytoczonych uregulowań – w przypadku tzw. nieodpłatnych świadczeń mamy do czynienia z powstaniem przychodu podatkowego wówczas, gdy kosztem majątku jednego podmiotu drugi podmiot otrzymuje realne korzyści finansowe, konkretne przysporzenie nie czyniąc w zamian uszczerbku na własnym majątku lub też zostaje zwolniony ze zobowiązań, których zaciągnięcie przyniosło mu zwiększenie aktywów (spowodowało przyrost środków, którymi mógł dysponować).

Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego prowadzi do wniosku, że po Państwa stronie powstanie przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Dodać należy, że w świetle art. 376 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.),

Jednak jak wskazali Państwo w opisie sprawy umowa znosiła będzie ewentualny regres między współdłużnikami solidarnymi. Zatem w przedmiotowej sprawie dłużnik, który świadczenie spełnił nie będzie żądał zwrotu spłacanego długu.

Tym samym w związku ze spłatą przez dłużnika solidarnego (osobę trzecią) Państwa długu z tytułu pożyczki nie będą Państwo zobowiązani do jej spłaty na rzecz osoby trzeciej, a zatem brak jest świadczenia wzajemnego. Mamy tutaj więc do czynienia z konkretną, wymierną i jednostronną korzyścią majątkową, którą uzyskuje Państwa Spółka kosztem innego podmiotu, tj. osoby trzeciej, która spłaci Państwa dług wobec Spółki.

Spłata długu przez osobę trzecią staje się dla Państwa ostatecznym, bezzwrotnym przysporzeniem majątkowym. Zatem nie będą Państwo zobowiązani do spełnienia na rzecz osoby trzeciej jakiegokolwiek świadczenia pieniężnego lub niepieniężnego z tego tytułu. To postanowienie umowne o zniesieniu regresu zmienia ekonomiczny charakter transakcji.

Stwierdzić zatem należy, że skoro jak wynika z wniosku umowa będzie znosiła ewentualny regres między współdłużnikami solidarnymi, a tym samym nie będą Państwo zobowiązani do świadczenia wzajemnego, to w związku ze spłatą Państwa długu przez osobę trzecią, po Państwa stronie dojdzie do powstania przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.