Interpretacja indywidualna z dnia 20 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL1-2.4012.636.2025.2.AS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy sprzedaży działki nr 1.

Uzupełnili go Państwo pismem z 12 listopada 2025 r. (wpływ 12 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

19 sierpnia 2025 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) zawarła jako Sprzedający umowę sprzedaży nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1 o powierzchni (...) ha, powstałej w wyniku podziału działki nr 2, położonej w obrębie ewidencyjnym (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta (...).

Przedmiotowa działka stanowi grunty orne klasy RIIIa. Sprzedający oświadczył w akcie notarialnym, iż nieruchomość jest niezabudowana, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji ewidencyjnej.

Działka była przed sprzedażą wykorzystywana w działalności rolniczej prowadzonej przez Spółkę. Kupującym była B Spółka Akcyjna z siedzibą w (...), będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, która nabyła nieruchomość z zamiarem przeznaczenia jej na cele prowadzenia działalności opodatkowanej VAT.

Z wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów oraz zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy (...) wynika, iż dla tej działki nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Część działki objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym została oznaczona symbolem 2.4.R – tereny rolne, a w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przewidziano dla niej funkcję rolną. Pozostała część działki nie jest objęta miejscowym planem. Na dzień transakcji nie obowiązywał w gminie (...) plan ogólny.

Na działce mogą potencjalnie przebiegać elementy infrastruktury technicznej (sieci wodociągowe, kanalizacyjne, energetyczne, teletechniczne) należące do podmiotów trzecich. Infrastruktura ta nie była jednak przedmiotem sprzedaży, nie stanowiła własności Sprzedającego i nie została przeniesiona na Kupującego. Jej obecność nie ma znaczenia gospodarczego dla transakcji, nie wpływa bowiem ani na wartość gruntu, ani na zamiary inwestycyjne nabywcy.

Strony w akcie notarialnym uzgodniły, że sprzedaż korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, oraz zobowiązały się do wspólnego wystąpienia o interpretację indywidualną w celu potwierdzenia prawidłowości rozliczeń. Przewidziano również, iż w przypadku zakwestionowania zwolnienia Sprzedający wystawi fakturę VAT, a Kupujący będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego.

Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

1)Na działce nr 1, zgodnie z treścią księgi wieczystej (...), na moment sprzedaży przebiegały elementy infrastruktury technicznej, w szczególności podziemne linie kablowe – są to linie energetyczne wysokiego napięcia oraz kanalizacja teletechniczna. W szczególności:

a)Na działce ewidencyjnej nr 1, obręb (...), znajdują się następujące elementy infrastruktury technicznej:

·Podziemna kablowa linia energetyczna (...) kV (...) (wraz z infrastrukturą towarzyszącą),

·Podziemne linie energetyczne wysokiego lub najwyższego napięcia (wraz z kanalizacją teletechniczną).

Oba te obiekty zostały szczegółowo opisane w Dziale III księgi wieczystej nr (...) jako przedmiot służebności gruntowej oraz służebności przesyłu.

b)Właścicielem podziemnej kablowej linii energetycznej (...) kV (...) jest C S.A. z siedzibą w (...). Właścicielem pozostałych podziemnych linii energetycznych wysokiego lub najwyższego napięcia wraz z kanalizacją teletechniczną są spółki D S.A., E Sp. z o.o., F Sp. z o.o., zgodnie z wpisami w Dziale III KW. A Sp. z o.o. nie jest właścicielem żadnego z wymienionych urządzeń, a jedynie właścicielem gruntu, na którym są one posadowione.

c)Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym m.in. obiekty liniowe, takie jak sieci elektroenergetyczne, gazowe, wodociągowe, telekomunikacyjne itp.

W odniesieniu do każdego z obiektów:

1.Podziemna kablowa linia energetyczna (...) kV (...) – stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jest to obiekt liniowy trwale związany z gruntem, przeznaczony do przesyłu energii elektrycznej.

Nie jest budynkiem ani częścią budynku, nie posiada fundamentów w rozumieniu art. 3 pkt 2 PB.

2.Podziemne linie energetyczne wysokiego lub najwyższego napięcia oraz kanalizacja teletechniczna – stanowią budowle o charakterze liniowym. Pełnią funkcję przesyłową i komunikacyjną w ramach infrastruktury technicznej. Nie są urządzeniami budowlanymi (art. 3 pkt 9 PB), gdyż nie stanowią elementów obsługujących inne obiekty budowlane – są samodzielnymi obiektami technicznymi.

Tym samym, wszystkie elementy infrastruktury przesyłowej zlokalizowane na działce nr 1 należy kwalifikować jako budowle liniowe, nie zaś jako budynki lub ich części.

d)Pytanie „Jeśli ww. elementy infrastruktury technicznej nie spełniają definicji budynku, budowli lub ich części to czym są w rozumieniu ustawy Prawo budowlane? Jeżeli ww. obiekty są urządzeniami budowlanymi, to z jakimi obiektami budowlanymi są one związane? Gdzie te obiekty budowlane się znajdują”?

Odpowiedź: Nie dotyczy – wszystkie wskazane elementy spełniają definicję budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nie stanowią urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 tej ustawy.

Dla porządku należy wskazać, że zgodnie z art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej lub inne urządzenia podobne, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa, nie są częścią składową nieruchomości, lecz stanowią własność przedsiębiorstwa przesyłowego. Zatem, mimo że są trwale związane z gruntem, z prawnego punktu widzenia pozostają odrębnym składnikiem majątku przedsiębiorstwa przesyłowego.

e)Budowa infrastruktury przesyłowej została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności:

·na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych dla przedsiębiorstw przesyłowych, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane;

·na podstawie ustanowionych służebności przesyłu i gruntowych, zgodnie z art. 305¹ i nast. Kodeksu cywilnego – wpisanych do działu III księgi wieczystej nr (...);

·zgodnie z art. 124 ust. 1-6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który reguluje zasady udostępnienia nieruchomości w celu posadowienia urządzeń przesyłowych;

·przy zachowaniu wymogów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne.

Budowle te zostały zrealizowane w sposób zgodny z prawem, na podstawie stosownych aktów administracyjnych i cywilnoprawnych, a ich istnienie zostało ujawnione w księdze wieczystej, co potwierdza legalność ich posadowienia.

2)Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą nr (...) Rady Gminy (...) z dnia 10 lutego 2017 r., część działki nr 1 została oznaczona jako teren 2.4.R – tereny rolne. W karcie terenu dla 2.4.R jednoznacznie wskazano zakaz zabudowy – wyjątek stanowią jedynie obiekty związane z gospodarką rolną oraz przebieg podziemnej infrastruktury przesyłowej, dla której wyznaczono pas techniczny o szerokości 22 m.

Plan nie przewiduje ani nie dopuszcza jakiejkolwiek innej zabudowy, w szczególności mieszkaniowej, usługowej, produkcyjnej czy magazynowej. Funkcja gruntu pozostaje wyłącznie rolna, a jakiekolwiek inne przeznaczenie nie wynika z obowiązujących przepisów planistycznych.

3)Tak, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obrębu (...) wyznaczono linie rozgraniczające dla obszaru objętego planem, w tym także dla części działki nr 1.

Zgodnie z § (...) Uchwały nr (...), „obszar planu obejmuje teren wydzielony liniami rozgraniczającymi – zgodnie z rysunkiem planu stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej uchwały”. Linie te wyznaczają tereny o różnym przeznaczeniu (m.in. rolne, produkcyjno-usługowe, drogowe) oraz precyzyjnie określają zakres i podział funkcji przestrzennych.

Rysunek planu stanowiący integralny załącznik do uchwały wyraz nie przedstawia przebieg linii rozgraniczających dla wszystkich terenów planistycznych, w tym dla części działki nr 1 objętej planem miejscowym.

Mając na uwadze powyższe odpowiedzi, wyjaśniają Państwo, że działka nr 1 była na moment sprzedaży gruntem rolnym, objętym w części miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wykluczającym zabudowę (poza infrastrukturą rolną i przesyłową). Elementy infrastruktury stanowią budowle będące własnością podmiotów trzecich, a linie rozgraniczające są precyzyjnie określone w dokumentacji planistycznej.

Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 1, dokonana 19 sierpnia 2025 r. przez A Sp. z o.o. na rzecz B S.A., korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 1, dokonana 19 sierpnia 2025 r. przez A Sp. z o.o. na rzecz B S.A., korzystała ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.

Przedmiotem sprzedaży była działka o powierzchni (...) ha, ujawniona w ewidencji jako grunty orne klasy RIIIa, niezabudowana w sensie fizycznym – nie znajdowały się na niej budynki ani budowle stanowiące własność Sprzedającego. Fakt ten został jednoznacznie potwierdzony zarówno w akcie notarialnym dokumentującym sprzedaż, jak i w dokumentacji ewidencyjnej.

Dla nieruchomości tej nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, a obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oznacza ją symbolem 2.4.R, co wskazuje na rolne przeznaczenie. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy również przewiduje dla tej działki funkcję rolną. Oznacza to, że działka ta nie była terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.

Okoliczność, że przez działkę mogą przebiegać elementy infrastruktury przesyłowej należącej do podmiotów trzecich, nie zmienia tej oceny.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, wodociągi, kanalizacje, gazociągi czy linie energetyczne mogą być kwalifikowane jako budowle, lecz – jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 kwietnia 2021 r. (I FSK 560/18) oraz w wyroku z 23 sierpnia 2024 r. (I FSK 1670/20) – dla celów podatku od towarów i usług nie decyduje sama fizyczna obecność obiektów liniowych w gruncie, ale ich znaczenie gospodarcze dla stron transakcji. Jeżeli sieci przesyłowe nie są przedmiotem sprzedaży, nie stanowią własności zbywcy i nie determinują przeznaczenia nieruchomości, to grunt zachowuje charakter niezabudowanego.

W niniejszej sprawie infrastruktura w gruncie ma charakter uboczny, nie była objęta transakcją i nie wpływa na możliwość realizacji przez Kupującego zamierzeń inwestycyjnych.

W świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT oraz powołanego orzecznictwa, sprzedaż działki nr 1 korzystała zatem ze zwolnienia od podatku.

Mając na uwadze wszystkie powyższe argumenty, należy stwierdzić, że dokonana 19 sierpnia 2025 r. transakcja sprzedaży działki nr 1 przez A Sp. z o.o. spełniała warunki do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Grunt ten był bowiem niezabudowany w rozumieniu przepisów ustawy oraz przeznaczony na cele rolne w obowiązujących dokumentach planistycznych, a jego status nie ulegał zmianie na dzień dokonania dostawy.

Ewentualna obecność sieci przesyłowych w gruncie nie ma znaczenia podatkowego, albowiem – jak jednoznacznie przesądził Naczelny Sąd Administracyjny – sama fizyczna obecność obiektów liniowych nie może przesądzać o charakterze gruntu, jeżeli nie były one przedmiotem obrotu i nie determinują przeznaczenia nieruchomości. Dodatkowo, strony transakcji przewidziały w akcie notarialnym szczególny mechanizm zabezpieczający, zapewniający prawidłowe rozliczenie podatku w razie odmiennej oceny organu podatkowego. Mechanizm ten, zgodny z zasadą neutralności VAT, gwarantuje, że ewentualne opodatkowanie transakcji nie będzie prowadziło do uszczerbku po stronie żadnej ze stron.

W ocenie Wnioskodawcy, organ interpretacyjny powinien potwierdzić, że transakcja korzystała ze zwolnienia z VAT, zgodnie z przepisami ustawy o VAT, a w szczególności z art. 43 ust. 1 pkt 9, oraz w zgodzie z zasadami wynikającymi z prawa unijnego i orzecznictwa sądów administracyjnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 2 ust. 22 ustawy:

Stosownie do powołanych powyżej przepisów grunty, jak również budynki/budowle spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że jako Sprzedający zawarli Państwo umowę sprzedaży nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka nr 1. Przedmiotowa działka stanowi grunty orne. Sprzedający oświadczył w akcie notarialnym, iż nieruchomość jest niezabudowana. Działka była przed sprzedażą wykorzystywana w prowadzonej przez Państwa działalności rolniczej. Kupujący nabył nieruchomość z zamiarem przeznaczenia jej na cele prowadzenia działalności opodatkowanej VAT. Dla tej działki nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Część działki objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym została oznaczona symbolem 2.4.R – tereny rolne. Pozostała część działki nie jest objęta miejscowym planem. Na działce nr 1 przebiegają elementy infrastruktury technicznej, które nie były przedmiotem sprzedaży i ich własność nie została przeniesiona na Kupującego. Na moment sprzedaży przez działkę przebiegały:

·Podziemna kablowa linia energetyczna (wraz z infrastrukturą towarzyszącą),

·Podziemne linie energetyczne wysokiego lub najwyższego napięcia (wraz z kanalizacją teletechniczną).

Oba te obiekty zostały opisane jako przedmiot służebności gruntowej oraz służebności przesyłu. Właścicielem podziemnej kablowej linii energetycznej jest C S.A. Właścicielem pozostałych podziemnych linii energetycznych wysokiego lub najwyższego napięcia wraz z kanalizacją teletechniczną są spółki trzecie. Nie są Państwo właścicielem żadnego z wymienionych urządzeń, a jedynie właścicielem gruntu, na którym są one posadowione. Podziemna kablowa linia energetyczna stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jest to obiekt liniowy trwale związany z gruntem. Podziemne linie energetyczne wysokiego lub najwyższego napięcia oraz kanalizacja teletechniczna – stanowią budowle o charakterze liniowym. Pełnią funkcję przesyłową i komunikacyjną w ramach infrastruktury technicznej. Budowa infrastruktury przesyłowej została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności:

·na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych dla przedsiębiorstw przesyłowych;

·na podstawie ustanowionych służebności przesyłu i gruntowych, zgodnie Kodeksem cywilnym;

·zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami, która reguluje zasady udostępnienia nieruchomości w celu posadowienia urządzeń przesyłowych;

·przy zachowaniu wymogów ustawy Prawo energetyczne.

Zgodnie z MPZP, część działki nr 1 została oznaczona jako teren 2.4.R – tereny rolne. W karcie terenu jednoznacznie wskazano zakaz zabudowy – wyjątek stanowią jedynie obiekty związane z gospodarką rolną oraz przebieg podziemnej infrastruktury przesyłowej, dla której wyznaczono pas techniczny o szerokości 22 m. Plan nie przewiduje ani nie dopuszcza jakiejkolwiek innej zabudowy. W MPZP wyznaczono linie rozgraniczające dla obszaru objętego planem, w tym także dla części działki nr 1.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy sprzedaży działki nr 1.

Mając na uwadze powyższy opis sprawy oraz fakt, że są Państwo spółką, prowadzącą działalność gospodarczą należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie dojdzie do sprzedaży majątku należącego do Państwa przedsiębiorstwa. Zatem przy dostawie prawa własności działki nr 1 są Państwo podatnikiem podatku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym, sprzedaż przez Państwa prawa własności działki nr 1 stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W tym miejscu należy wskazać, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może być albo opodatkowana podatkiem albo może korzystać ze zwolnienia od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ust. 1 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Oznacza to, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.

W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:

Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

Z powołanych przepisów wynika, że przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy.

Ponadto, zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

W związku z tym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Podziemna kablowa linia energetyczna stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jest to obiekt liniowy trwale związany z gruntem. Podziemne linie energetyczne wysokiego lub najwyższego napięcia oraz kanalizacja teletechniczna – stanowią budowle o charakterze liniowym.

Wskazali Państwo w opisie sprawy, że na działce nr 1 przebiegają elementy infrastruktury technicznej. Na moment sprzedaży przez działkę przebiegały podziemna kablowa linia energetyczna (wraz z infrastrukturą towarzyszącą) oraz podziemne linie energetyczne wysokiego lub najwyższego napięcia (wraz z kanalizacją teletechniczną). Nie są Państwo właścicielem żadnego z wymienionych urządzeń, a jedynie właścicielem gruntu, na którym są one posadowione. Zgodnie z MPZP, część działki nr 1 została oznaczona jako tereny rolne. W karcie terenu jednoznacznie wskazano zakaz zabudowy – wyjątek stanowią jedynie obiekty związane z gospodarką rolną oraz przebieg podziemnej infrastruktury przesyłowej, dla której wyznaczono pas techniczny. Plan nie przewiduje ani nie dopuszcza jakiejkolwiek innej zabudowy.

W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia budowli czy urządzenia budowlanego. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane.

W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:

Na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:

Stosownie zaś do art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:

Na mocy art. 48 Kodeksu cywilnego:

Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej.

Stosownie do art. 49 § 1 ustawy Kodeksu cywilnego:

Z powołanego przepisu wynika, że jeśli znajdujące się na działce części infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej, telekomunikacyjnej i elektrycznej są przyłączone do przedsiębiorstw świadczących usługi wodociągowe, telekomunikacyjne oraz elektroenergetyczne, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.

Pojęcie „dostawa towarów” w ustawie nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności. Zatem, nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu ustawy z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. Właściwa interpretacja pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” uwzględnia, że dotyczy ono czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenie z 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe). W orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że:

Jednak jednocześnie Trybunał zastrzegł, że:

Gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla, która nie stanowi własności zbywcy, to w świetle prawa cywilnego ten obiekt budowlany stanowi część składową nieruchomości. Natomiast w świetle ustawy nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).

W analizowanej sprawie w stosunku do działki nr 1 mamy do czynienia z sytuacją zbycia przez Państwa gruntu, na którym znajdują się naniesienia w postaci podziemnej kablowej linii energetycznej (wraz z infrastrukturą towarzyszącą) oraz podziemnych linie energetycznych wysokiego lub najwyższego napięcia (wraz z kanalizacją teletechniczną), które nie są Państwa własnością – są własnością przedsiębiorstwa energetycznego. Jak Państwo wskazali, podziemna kablowa linia energetyczna stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jest to obiekt liniowy trwale związany z gruntem. Podziemne linie energetyczne wysokiego lub najwyższego napięcia oraz kanalizacja teletechniczna – stanowią budowle o charakterze liniowym.

Wobec tego, skoro znajdujące się na działce nr 1 budowle w postaci podziemnej kablowej linii energetycznej (wraz z infrastrukturą towarzyszącą) oraz podziemnych linie energetycznych wysokiego lub najwyższego napięcia (wraz z kanalizacją teletechniczną) są podmioty trzecie, to nie sposób przyjąć, że dokonają Państwo dostawy gruntu wraz ze znajdującymi się na ww. działce naniesieniami. To ww. podmioty trzecie, a nie Państwo jako zbywający, znajdują się w faktycznym posiadaniu ww. naniesień i korzystają z nich jako właściciele.

Tak więc, w przypadku dostawy działki nr 1, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, którego jednak nie można uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem na działce nr 1 posadowione są podziemna kablowa linia energetyczna (wraz z infrastrukturą towarzyszącą) oraz podziemne linie energetyczne wysokiego lub najwyższego napięcia (wraz z kanalizacją teletechniczną).

Dostawa działki nr 1 nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunty te są już zabudowane.

Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:

Wobec tego, do dostawy działki nr 1 nie ma zastosowania ww. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, z uwagi na niespełnienie przesłanek w nim zawartych.

Podsumowując, stwierdzam, że sprzedaż nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 1, dokonana 19 sierpnia 2025 r. przez Państwa na rzecz B S.A., nie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone. Tym samym, interpretacja nie rozstrzyga kwestii możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Natomiast odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądów administracyjnych wyjaśniam, że wskazane wyroki zostały potraktowane jako element Państwa argumentacji, są to jednak rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one stronę postępowania w konkretnych, indywidualnych sprawach, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądu nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.