Postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2026 r., sygn. I SA/Wr 841/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi N. T. na decyzję Dyrektora Izy Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 8 października 2025 r. nr 0201-IOD3.4102.9.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z kapitałów pieniężnych za 2022 r. i daniny solidarnościowej za 2023 r. postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 12 listopada 2025 r. N. T. (dalej: strona, skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ). Na wstępie wskazano, że organ dopuścił się naruszenia art. 145 §2 w zw. z art. 144 §1a i art. 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej: o.p.) poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej na inny adres elektroniczny niż wskazany w pełnomocnictwie, co doprowadziło do tego, że decyzja nie została skutecznie doręczona i nie wywołuje skutków prawnych. W ocenie pełnomocnika skarga jest niedopuszczalna w świetle art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) i powinna podlegać odrzuceniu. Ponadto wniesiono o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi pełnomocnik zarzucił naruszenie: 1) art. 9 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit.a oraz art. 17 ust.1ab pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) przez błędną wykładnię i uznanie, że przychód z odpłatnego zbycia udziałów powstał i podlega opodatkowaniu pomimo skutecznego odstąpienia od umowy ze skutkiem ex tunc i zwrotu świadczeń, co w istocie oznacza brak definitywnego przysporzenia majątkowego i opodatkowanie fikcyjnego dochodu, którego nie było, 2) art. 17 ust. 1ab pkt 1 u.p.d.o.f. w zw. z art. 395 §2 oraz art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, dalej: k.c.) poprzez uznanie, że w przypadku skorzystania przez stronę umowy z prawa do odstąpienia (uznania umowy przez jej strony za niezawartą) jej rozwiązanie następuje ze skutkiem ex nunc, co stoi w sprzeczności ze zgodnym zamiarem stron i uregulowaniami kodeksu cywilnego (jednoznacznie nakazującymi potraktować takie działanie jako mające skutek ex tunc), 3) art. 17 ust. 1ab pkt 1 u.p.d.o.f. w zw. z art. 395 §2 k.c. oraz art. 122 i art. 187 §1 o.p. poprzez uznanie, że wyrażone zgodną wolą stron uznanie umowy za niezawartą nie rozciąga się na związane z nią kwestie podatkowe i w konsekwencji – uznanie, że treść zawartego między stronami porozumienia nie ma wpływu na ocenę jego przedmiotu na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, 4) art. 72 §1 pkt 1 o.p. przez odmowę uznania, że niesłusznie zapłacony podatek od dochodu, którego nie było, stanowił podatek nienależny i nie stanowi nadpłaty, 5) art. 30h u.p.d.o.f. poprzez zobowiązanie zapłaty daniny solidarnościowej od dochodu, którego strona nie osiągnęła, 6) art. 395 §2 w zw. z art. 494 k.c. poprzez pominięcie cywilnoprawnego skutku odstąpienia od umowy i uznanie jej za niezawartą, 7) art. 494 k.c. przez pominięcie cywilnoprawnego skutku odstąpienia od umowy wzajemnej, który rodzi obowiązek zwrotu świadczeń. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie art. 121 §1 i art. 122 o.p. oraz art. 122 w zw. z art. 187 §1 o.p. poprzez dokonanie w zaskarżonej decyzji błędnych ustaleń w myśl których strony zdecydowały o rozwiązaniu umowy podczas gdy w rzeczywistości przedmiotem porozumienia było odstąpienie od umowy oraz naruszenie art. 75 §1 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmówienie stwierdzenia nadpłaty. Końcowo pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 2 i art. 32 oraz art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483; dalej: Konstytucja RP) a także art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. U. C 202 z 7 czerwca 2016 r.; dalej: TFUE). W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja została doręczona na inny adres elektroniczny pełnomocnika skarżącej, niż ten wskazany w treści pełnomocnictwa, co jest niezgodne z art. 145 §2 o.p. w którym przyjęto, że ustanowionemu pełnomocnikowi pisma doręcza się pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Podkreślono, że to ordynacja podatkowa, a nie inne ustawy regulują w jaki sposób i jaki organ doręcza w postępowaniu podatkowym pisma pełnomocnikowi strony. Dalej podniesiono, że art. 145 §2 o.p. ma charakter szczególny wobec ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131; dalej: uKAS) w zakresie doręczania pism w postępowaniu podatkowym. Art. 35 uKAS określa w ogólny sposób ramowy zakres wykonywania zadań przez organy krajowej administracji skarbowej, w tym zasady składania pism przez podatników będących użytkownikami systemów teleinformatycznych KAS oraz doręczenia pism przez organy Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: KAS, Krajowa Administracja Skarbowa) z wykorzystaniem powyższych systemów. Poza podatnikami w postępowaniu podatkowym występują także pełnomocnicy do których nie odnoszą się bezpośrednio ww. przepisy uKAS. W szczególności nie wynika z nich aby zmieniały dyspozycję art. 138c §1 w zw. z art. 145 §2 o.p. nakazującego kierowanie pism do doradcy podatkowego na adres wskazany w pełnomocnictwie w toku postępowania podatkowego. Zdaniem pełnomocnika skarżącej wskazanie w pełnomocnictwie adresu elektronicznego do doręczeń wiąże organ podatkowy do czasu zmiany tego adresu w udzielonym pełnomocnictwie. To mocodawca, a nie pełnomocnik w udzielonym pełnomocnictwie wskazuje adres do doręczeń, na który organy podatkowe zobowiązane są doręczać pisma w zakresie prowadzonych spraw, do których umocowany jest pełnomocnik w udzielonym pełnomocnictwie. To mocodawca a nie pełnomocnik posiada kompetencję do zmiany adresu do doręczeń poprzez dokonanie zmian w pełnomocnictwie. Podkreślono, iż dopóki mocodawca nie wyrazi zgody na doręczanie pism w zakresie udzielonego pełnomocnictwa na konto w e-US poprzez wskazanie tego adresu w pełnomocnictwie, to dotychczas wskazany w pełnomocnictwie adres do doręczeń wiąże organ podatkowy. Z uwagi na powyższe w pierwszej kolejności wniesiono o odrzuceniu skargi jako przedwczesnej z uwagi na nieprawidłowe doręczenie zaskarżonego aktu.