Interpretacja indywidualna z dnia 23 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.854.2025.3.RK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Uzupełniła go Pani pismem z 27 listopada 2025 r. (wpływ 27 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą - Kancelarię Radcy Prawnego. Przedmiotem działalności jest świadczenie usług prawnych.

Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Forma opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej w okresie, którego dotyczy wniosek to podatek progresywny (skala podatkowa). Wnioskodawczyni prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wnioskodawczyni nie zatrudnia pracowników.

Obecnie w ramach działalności Wnioskodawczyni posiada i wykorzystuje jeden samochód osobowy marki ..., model ..., rok produkcji 2011. Samochód jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, przeznaczonym głównie do przewozu osób. Pojazd jest środkiem trwałym w działalności gospodarczej. Obecnie podlega amortyzacji, której czas kończy się w marcu 2026 r. Pojazd używany jest w działalności i do celów prywatnych (w sposób mieszany). Auto jest sprawne lecz w 2025 r. uległo poważnej awarii z uwagi na długi już czas eksploatacji. Przebieg auta na dzień złożenia wniosku to 251 494 km. Rocznie, w związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawczyni pokonuje około 10 000 - 12 000 km.

Wykonywana przez Wnioskodawczynię działalność wymaga dużej mobilności. Po pierwsze, siedziba Kancelarii mieści się w niewielkim mieście powiatowym z siedzibą Sądu Rejonowego. Miasto jest położone na krańcach apelacji …. W swojej praktyce zawodowej Wnioskodawczyni prowadzi głównie sprawy cywilne, rodzinne i gospodarcze, z których duża część to sprawy sądowe. Wnioskodawczyni realizuje też zlecenia zastępstw procesowych. Oznacza to, że w ramach działalności musi stawiać się na posiedzenia i rozprawy sądowe.

Z uwagi na teren działalności położony w granicach właściwości różnych Sądów Rejonowych niejednokrotnie sprawy te odbywają się poza miastem. Miasta te nie są dobrze skomunikowane i poleganie na komunikacji publicznej, czy kolei nie jest możliwe. Nierzadko zdarzają się sytuacje, kiedy jednego dnia wyznaczane są czynności przed różnymi sądami w niewielkiej odległości czasowej. Nadto, najbliższy Sąd Okręgowy jest oddalony o około 50 km.

Wnioskodawczyni w swojej działalności wykonuje również czynności w siedzibie Kancelarii współpracującej. Jest to jeden z Jej kluczowych kontrahentów. Zasadą współpracy jest zapewnienie przez Wnioskodawczynię obecności w siedzibie Kancelarii jeden dzień w tygodniu w celu przekazania zleceń, rozliczenia się ze zleceń, zorganizowania spotkań z klientami. Siedziba Kancelarii współpracującej znajduje się poza miastem. Brak zapewnienia tej osobistej obecności, z uwagi na awaryjność pojazdu, może się wiązać z utratą dochodu. Wszystko powyższe implikuje zapewnienie przez Wnioskodawczynię mobilności w działalności i to mobilności niezawodnej.

Jak wyżej wspomniano, obecnie wykorzystywane przez Wnioskodawczynię auto jest autem już 14-letnim. W ubiegłym roku uległo poważnej awarii sprzęgła, jest już autem zużytym. W specyfice działalności, gdzie mobilność jest konieczna niestety to jedno auto nie jest wystarczające, bowiem rodzi duże ryzyko awarii. Wnioskodawczyni zwraca także uwagę na fakt, że obecność pełnomocnika na rozprawach jest Jej obowiązkiem zawodowym. Z drugiej strony, przepisy postępowania w większości wskazują, że niestawiennictwo pełnomocnika nie tamuje rozstrzygania sprawy. Niemniej brak takiej obecności może odbyć się z dużą szkodą dla klienta, co w sposób oczywisty wpłynie na dochodowość prowadzonej działalności.

Przepisy również nie są precyzyjne w zakresie podstaw odroczenia rozpraw, tzn. w dużej mierze od uznania sędziowskiego zależy, czy odroczenie rozprawy jest zasadne z uwagi na np. awarię pojazdu pełnomocnika w drodze na rozprawę. Stąd niezawodny pojazd jest bardzo istotnym elementem w działalności.

Wobec powyższego, jeszcze w 2025 r. Wnioskodawczyni zamierza zakupić nowy samochód osobowy. Pojazd będzie wprowadzony do ewidencji środków trwałych i będzie podlegał amortyzacji, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Będzie używany w sposób mieszany.

Samochód, który Wnioskodawczyni zamierza zakupić to samochód spalinowy z napędem benzynowym z silnikiem do 1,5 l. Pojazdy elektryczne obecnie mają zbyt wysoką cenę oraz Wnioskodawczyni nie ma warunków do ładowania pojazdu (brak garażu lub stanowiska z ładowarką).

Wnioskodawczyni zamierza w działalności używać dwóch pojazdów w następujący sposób - pojazd już posiadany ... na krótkich dystansach do poruszania się w obrębie miasta siedziby. Pojazd ten posiada bowiem silnik diesla o pojemności 1,4 I, który ma spalanie na poziomie 4,5 - 5,5 I. Stąd jest bardziej ekonomiczny. Poruszanie się po mieście i konieczność parkowania w wąskich miejscach rodzi też ryzyko kolizji, czy stłuczek. Ewentualna naprawa auta starszego jest dużo tańsza niż auta nowego, które jest jeszcze na gwarancji.

Nowy pojazd będzie przez Wnioskodawczynię używany do jazdy na dłuższe dystanse. Na dłuższych dystansach ważniejsze jest bowiem zachowanie niezawodności pojazdu, którą nowe auto gwarantuje w większym stopniu niż obecnie posiadane.

Nowe auto też zapewnia większy komfort jazdy, który niweluje zmęczenie kierowcy. Posiadać będzie też nowocześniejsze systemy bezpieczeństwa, które są ważniejsze przy dłuższych trasach i większych prędkościach. Nowe auto też będzie spełniać bardziej rygorystyczne normy emisji spalin.

Wnioskodawczyni przewiduje ponoszenie wydatków na eksploatację obu pojazdów:

·koszty paliwa,

·ubezpieczenie pojazdu (OC, AC),

·serwis i naprawy (w tym przeglądy techniczne),

·zakup części zamiennych (np. opon, oleju),

·mycie i konserwację pojazdu.

W piśmie z 27 listopada 2025 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą od 11 września 2023 r.

Samochód osobowy ... został nabyty przed rozpoczęciem działalności gospodarczej w drodze umowy sprzedaży i obecnie wartość auta nie przekracza 150 000 zł.

Wartość nowego auta nie będzie przekraczać 150 000 zł. Wnioskodawczyni w grudniu 2025 r. wprowadzi nowy samochód do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i odpisów amortyzacyjnych będzie dokonywała od 1 stycznia 2026 r. w pełnej wysokości.

Obecnie Wnioskodawczyni zalicza do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z pojazdem ...:

·koszty paliwa,

·ubezpieczenie pojazdu (OC, AC),

·serwis i naprawy (w tym przeglądy techniczne),

·zakup części zamiennych (np. opon, oleju),

·mycie i konserwację pojazdu.

Identyczne wydatki, w dalszym ciągu, Wnioskodawczyni zamierza zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do auta ..., również po zakupie auta nowego.

Do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawczyni zamierza zaliczać wydatek na zakup nowego auta oraz koszty eksploatacji nowego auta w postaci:

·kosztów paliwa,

·ubezpieczenia pojazdu (OC, AC),

·serwisu i napraw (w tym przeglądów technicznych),

·zakupu części zamiennych (np. opon, oleju),

·mycia i konserwacji pojazdu.

Do wydatków na eksploatację samochodów Wnioskodawczyni stosuje i będzie stosować ograniczenia wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkami na pojazd już posiadany – ... - jest następujący: posiadanie tegoż pojazdu pozwoli zachować mobilność i przyspieszy wykonywanie zleceń (dotarcie do sądu, na spotkanie z klientem) przy podróżach na krótszych dystansach, jednocześnie przy oszczędności paliwa. Pojazd ten zapewni również zastępstwo w sytuacji, kiedy drugi - nowy pojazd będzie np. w serwisie gwarancyjnym, czy też w naprawie. Bez posiadania pojazdu, Wnioskodawczyni nie ma możliwości dojazdu do sądów, do kontrahentów, czy klientów. Zapewnienie tego zastępstwa przyczyni się do zachowania źródła dochodu. Brak niezawodności może skutkować utratą zleceń.

Związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkami na nowy pojazd jest następujący: kupno i utrzymanie nowego pojazdu zapewni ciągłość wykonywania zleceń. Jak wspomniano we wniosku pojazd ... jest już autem 14-letnim. Takie auto ma zwiększoną awaryjność. O ile przy poruszaniu się w obrębie miasta (krótkie dystanse) awaria pojazdu nie spowoduje znacznych utrudnień, to już awaria w dłuższej trasie uniemożliwi wykonanie zlecenia. Stąd wydatek na zakup nowego auta pozwoli zabezpieczyć ciągłość wykonywania zleceń, a tym samym zabezpieczy źródło dochodu. W przypadku nowego auta ryzyko awarii jest znikome.

Wnioskodawczyni wskazuje, że wydatki będę odpowiednio udokumentowane.

Nowy samochód będzie samochodem osobowym, o którym mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nabywany pojazd, Wnioskodawczyni będzie wykorzystywała zarówno do celów prywatnych oraz do celów prowadzonej działalności gospodarczej.

Pytania (pytanie 2 ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.Czy wydatek na zakup nowego samochodu w opisanym zdarzeniu przyszłym zostanie uznany za poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów albo uzyskania przychodów wykonywanej działalności gospodarczej i jako taki będzie zaliczony do kosztów uzyskania przychodu?

2.Czy wydatki na eksploatację obydwu pojazdów: koszty paliwa, ubezpieczenie pojazdu (OC, AC), serwis i naprawy (w tym przeglądy techniczne), zakup części zamiennych (np. opon, oleju), mycie i konserwacja pojazdu, przy założeniu powyższego sposobu używania również zostaną uznane za poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów albo uzyskania przychodów wykonywanej działalności gospodarczej i jako takie będą zaliczone do kosztów uzyskania przychodu?

Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Ad 1.

Zakup nowego auta jest uzasadniony zużyciem auta już posiadanego. Samochód osobowy jest konieczny w działalności, którą Wnioskodawczyni wykonuje. Brak zapewnienia niezawodnej mobilności może skutkować rozwiązaniem współpracy z jednym z kluczowych kontrahentów oraz nienależytym wykonywaniem obowiązków zawodowych (stawiennictwo na rozprawach), które mogą skutkować odejściem klientów i brakiem możliwości pozyskania nowych z uwagi na negatywną renomę.

Wobec powyższego, wydatek będzie kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów albo uzyskania przychodów wykonywanej działalności gospodarczej.  

Podkreślić również należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zawierają żadnych ograniczeń w odniesieniu do liczby samochodów osobowych, z których przedsiębiorca może korzystać w jednoosobowej działalności gospodarczej.

Ad 2.

Powyżej opisano sposób podziału korzystania z pojazdów.

Używanie auta starszego w komunikacji w mieście zapewni oszczędność paliwa. Pojazd z silnikiem diesla bowiem ma mniejsze spalanie niż pojazd benzynowy. Pozwoli też zminimalizować koszty ewentualnych napraw kolizyjnych. Używanie pojazdu nowego do dłuższych podróży zapewni niezawodność docierania do odleglejszych miejsc wykonywania czynności zawodowych, a także większe bezpieczeństwo jazdy.

Wobec powyższego wydatek będzie kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów albo uzyskania przychodów wykonywanej działalności gospodarczej.

Podkreślić również należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zawierają żadnych ograniczeń w odniesieniu do liczby samochodów osobowych, z których przedsiębiorca może korzystać w jednoosobowej działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik);
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
• został właściwie udokumentowany;
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których - zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą więc zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie koszty, które ponosi podatnik prowadzący działalność gospodarczą mogą stanowić koszty uzyskania przychodów (pomijając przy tym, co oczywiste, te, które ustawodawca wprost wyłączył z kosztów na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Wymogiem, który musi być bezwzględnie spełniony, nie jest, co wynika z literalnego brzmienia przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, związek kosztów z działalnością gospodarczą, tylko z uzyskaniem przychodów lub też z zachowaniem albo zabezpieczeniem jego źródła. Powyższe twierdzenie jest zgodne z utrwalonym poglądem judykatury (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10 oraz uchwała z 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/11).

Należy również wskazać, że jeżeli wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na mocy art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą co do zasady stanowić koszt uzyskania przychodu na gruncie art. 22 ust. 1 ww. ustawy, jeśli zostanie wykazany ich związek z uzyskaniem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Przepis art. 23 ust. 1 ww. ustawy zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie zauważyć należy, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostaną uznane za koszty uzyskania przychodów.

Pomiędzy poniesionym kosztem, a potencjalnym przychodem musi bowiem zaistnieć związek przyczynowo-skutkowy, albowiem musi być to wydatek poniesiony w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Niezwykle istotne jest przy tym, aby obiektywna ocena działań podatnika skutkowała możliwością uznania ich za racjonalne, podjęte przy zachowaniu zasad staranności, które to działania muszą cechować przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie, w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

• „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,
• „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
• „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

·stanowią własność lub współwłasność podatnika,

·są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

·są wykorzystywane przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W myśl art. 22d ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jedną z podstawowych kategorii decydujących o prawidłowości dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest właściwe określenie wartości początkowej środków trwałych, która stanowi podstawę dokonywania tych odpisów. Zasady ustalenia wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych określone zostały w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym pamiętać należy o ograniczeniu kwotowym dotyczącym ww. odpisów amortyzacyjnych, wprowadzonym przepisem art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.

Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z tym, że przewidziane ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, które mogą zostać zaliczone go kosztów uzyskania przychodów dotyczy wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC). Nie dotyczy to zatem składek OC.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą - Kancelarię Radcy Prawnego. W ramach działalności obecnie posiada Pani i wykorzystuje jeden samochód osobowy marki ..... Samochód jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pojazd jest środkiem trwałym w działalności gospodarczej i obecnie podlega amortyzacji, której czas kończy się w marcu 2026 r. Pojazd używany jest w działalności i do celów prywatnych (w sposób mieszany). zamierza Pani zakupić nowy samochód osobowy, który będzie wprowadzony do ewidencji środków trwałych i będzie podlegał amortyzacji, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Będzie używany w sposób mieszany. Samochód osobowy ... został nabyty przed rozpoczęciem działalności gospodarczej w drodze umowy sprzedaży i obecnie wartość auta nie przekracza 150 000 zł. Wartość nowego auta również nie będzie przekraczać 150 000 zł. Wprowadzi Pani nowy samochód do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a odpisów amortyzacyjnych będzie dokonywała Pani od 1 stycznia 2026 r. Obecnie zalicza Pani do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z pojazdem ...: koszty paliwa, ubezpieczenie pojazdu (OC, AC), serwis i naprawy (w tym przeglądy techniczne), zakup części zamiennych (np. opon, oleju), mycie i konserwację pojazdu. Do kosztów uzyskania przychodów zamierza Pani zaliczać wydatek na zakup nowego auta oraz ww. koszty eksploatacji nowego auta.

Mając na uwadze opis sprawy i powyższe przepisy prawne wskazać należy, że jeżeli przedmiotowe samochody wykorzystywane będą do celów mieszanych, to ponoszone wydatki (opisane we wniosku) będą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zostaną prawidłowo udokumentowane.

Zauważyć należy, że ma Pani prawo od momentu wprowadzenia nowego samochodu do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywać odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego, wydatek na zakup nowego samochodu może Pani zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych.

W przypadku składek na ubezpieczenie samochodu osobowego OC, AC zauważam, że składki te stanowią koszt uzyskania przychodu.

Natomiast koszty eksploatacyjne - koszty paliwa, serwis i naprawy (w tym przeglądy techniczne), zakup części zamiennych (np. opon, oleju), mycie i konserwacja pojazdu, w przypadku gdy, jak Pani wskazała, oba samochody są wykorzystywane do celów mieszanych, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% wydatków poniesionych na używanie tych samochodów osobowych, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego, Pani stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

W zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanych pytań. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska nie podlegały ocenie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.