Interpretacja indywidualna z dnia 27 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.764.2025.1.AN

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 listopada 2025 r., o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, przesłany zgodnie z właściwością przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (…). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) Sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług szkoleniowych, warsztatowych oraz coachingowych (…). Usługi te mają charakter osobisty - są oparte na wiedzy, doświadczeniu i wizerunku osoby prowadzącej szkolenia, Pani (…) (dalej: „Pani X”), która jest:

1. Członkiem Zarządu Spółki,

2. Głównym trenerem i szkoleniowcem,

3. (…),

„Twarzą” marki (…), wykorzystywaną w marketingu, sprzedaży oraz komunikacji przedsiębiorstwa.

Sprzedaż usług szkoleniowych Spółki jest bezpośrednio powiązana z osobą Pani X, a klienci decydują się na zakup usług w głównej mierze dlatego, że szkolenia prowadzi właśnie ona.

Sytuacja zdrowotna

Kilka lat temu Pani X uczestniczyła w wypadku samochodowym, w wyniku którego doznała:

1. trwałych obrażeń twarzy oraz mimiki,

2. obrażeń ciała powodujących stopniowe ograniczenia fizyczne.

W ostatnim czasie pogarsza się stan jej mimiki twarzy oraz ogólna kondycja fizyczna. Wpływa to na odbiór zewnętrzny, ekspresję i jakość wystąpień publicznych - a tym samym na możliwość wykonywania obowiązków trenera oraz na potencjał sprzedażowy Spółki.

Planowane wydatki

W celu utrzymania wizerunku zawodowego oraz zdolności do prowadzenia szkoleń Spółka przewiduje ponoszenie kosztów na:

- Rehabilitację twarzy - w celu utrzymania mimiki umożliwiającej prowadzenie szkoleń i wystąpień publicznych.

- Zabiegi kosmetologiczne twarzy - w celu utrzymania profesjonalnego i reprezentacyjnego wyglądu, oczekiwanego przez klientów oraz niezbędnego dla skutecznego marketingu i sprzedaży usług.

- Zabiegi rehabilitacyjne ciała - w celu utrzymania prawidłowej postawy, sprawności fizycznej (…).

Wydatki te będą ponoszone przez Spółkę, a ich celem jest zapewnienie możliwości dalszego wykonywania przez Panią X obowiązków zawodowych oraz utrzymanie jakości usług Spółki.

Pytania

1. Czy wydatki ponoszone przez Spółkę na rehabilitację twarzy Pani X, wykonywaną w celu utrzymania mimiki i zdolności do prowadzenia szkoleń, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki zgodnie z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

2. Czy wydatki ponoszone przez Spółkę na zabiegi kosmetologiczne twarzy Pani X, wykonywane w celu zachowania reprezentacyjnego wyglądu kluczowego dla sprzedaży usług szkoleniowych, stanowią koszty uzyskania przychodów?

3. Czy wydatki ponoszone przez Spółkę na rehabilitację ciała Pani X, niezbędną do wykonywania obowiązków zawodowych szkoleniowca, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1 - Koszty rehabilitacji twarzy

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na rehabilitację twarzy mają bezpośredni związek z uzyskiwanymi przychodami i powinny zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.

Mimika twarzy jest kluczowym narzędziem pracy szkoleniowca, szczególnie w wystąpieniach publicznych, nagraniach, szkoleniach wideo oraz podczas bezpośrednich interakcji z klientami.

Brak możliwości prowadzenia szkoleń przez Panią X w sposób profesjonalny przełożyłby się na utracone przychody Spółki, co świadczy o funkcjonalnym, a nie osobistym charakterze wydatków.

Ad. 2 - Zabiegi kosmetologiczne twarzy

W ocenie Wnioskodawcy, koszty te również spełniają przesłankę związku z uzyskaniem przychodów. Wizerunek Pani X stanowi podstawowy element marketingowy usług Spółki (…).

Wygląd zewnętrzny trenera jest jednym z kluczowych czynników determinujących decyzje zakupowe klientów w branży szkoleniowej. Wydatki te nie mają charakteru prywatnego, lecz są ponoszone w konkretnym celu gospodarczym - zwiększenia sprzedaży usług.

Ad. 3 - Rehabilitacja ciała

Prowadzenie szkoleń, warsztatów i wystąpień wymaga utrzymania odpowiedniej sprawności fizycznej. Zabiegi rehabilitacyjne pozwalają Pani X wykonywać jej obowiązki zawodowe, często wielogodzinne i wymagające fizycznie.

Ponieważ stan zdrowia Pani X pogorszył się wskutek wypadku sprzed lat, a rehabilitacja jest niezbędna dla utrzymania zdolności do pracy, wydatek ma charakter związany z działalnością gospodarczą, a nie osobisty.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zachowania przychodów, zabezpieczenia źródła przychodów.

Warunkiem jest brak wyłączenia z art. 16 ustawy.

Wydatki opisane we wniosku:

- nie są wydatkami osobistymi w rozumieniu art. 16 ust. 1,

- są ponoszone w interesie Spółki,

- pozostają w bezpośrednim i obiektywnym związku z uzyskiwanym przychodem.

W orzecznictwie organów podatkowych pojawiają się liczne interpretacje potwierdzające możliwość uznania za koszty wydatków związanych z utrzymaniem wizerunku osób, których osobisty brand ma kluczowe znaczenie dla sprzedaży usług (np. trenerów, prezenterów, artystów, influencerów, aktorów).

Analogicznie do tych przypadków, twarz Pani X stanowi zasób gospodarczy Spółki, wykorzystywany komercyjnie i generujący przychody.

W związku z tym, wydatki opisane we wniosku mają związek przyczynowy z działalnością gospodarczą spółki i powinny zostać uznane za koszty podatkowe.

Na podstawie powyższego, Wnioskodawca zwraca się z prośbą o potwierdzenie, że:

- koszty rehabilitacji twarzy,

- koszty zabiegów kosmetologicznych twarzy,

- koszty rehabilitacji ciała,

ponoszone przez Spółkę w związku z wykonywaniem obowiązków zawodowych przez Panią X, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zauważyć przy tym należy, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu - każdorazowo spoczywa na podatniku.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

- przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

- potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Na tle powyższego zdarzenia przyszłego kwestią wymagającą rozpatrzenia jest ustalenie, czy ponoszone przez Spółkę wydatki na rehabilitację twarzy, zabiegi kosmetologiczne twarzy a także rehabilitację ciała Pani X, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki, zgodnie z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wobec powyższego, należy przede wszystkim ocenić charakter powyższych wydatków pod kątem powołanego wcześniej art. 15 ust. 1 ustawy CIT, oraz rozważyć, czy ponoszone koszty w analizowanej sprawie realizują cele wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Zgodnie z przytoczoną treścią tego artykułu, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Zatem, warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych jest wykazanie jego związku ze spodziewanymi przychodami, jakkolwiek przychody te nie muszą zostać realizowane, ewentualnie, że celem poniesienia kosztów jest zachowanie lub zabezpieczenie źródeł przychodów.

Tak więc jedynie taki wydatek, który spełnia wymienione warunki, może być uznany za koszt uzyskania przychodu oraz uczestniczyć w obliczeniu dochodu do opodatkowania (art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy).

Konieczność uchwycenia „celowościowego” („koszty poniesione w celu”) związku pomiędzy wydatkiem a uzyskaniem przychodu lub zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodów, wymaga oceny przesłanek jakimi kierował się podatnik oraz uwarunkowań determinujących poniesienie wydatku, z których powinna wynikać racjonalność i gospodarcze uzasadnienie określonego działania podatnika.

Należy mieć na uwadze, że celowość kosztu oznacza jego nakierowanie na osiągnięcie przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu. Przy czym, za celowe można uznać jedynie takie wydatki, które oceniane przez pryzmat całokształtu okoliczności faktycznych pozwalają na przyjęcie, że zamiarem wnioskodawcy w momencie poniesienia wydatku było właśnie albo osiągniecie przychodu albo ewentualnie jego zachowanie, czy też zabezpieczenie. Badanie całokształtu okoliczności faktycznych ma w sprawie kluczowe znaczenie, albowiem kategoria „kosztu podatkowego” nie ma charakteru czysto obiektywnego, rozumianego w sposób formalistyczny, lecz zakłada istnienie elementów subiektywnych zależnych od oceny tych okoliczności. Skoro bowiem ustawodawca zakłada, że wydatek musi być celowy, to tym samym konieczne jest przeprowadzenie analizy owej celowości, która możliwa jest jedynie w oparciu o fakty przedstawione przez wnioskodawcę w opisie sprawy. W niniejszej sprawie, kluczowe znaczenie ma właśnie prawidłowe zbadanie okoliczności faktycznych przez pryzmat zamiaru podatnika w poniesieniu wydatku.

W konsekwencji, możliwość zaliczania danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów ma przede wszystkim skłaniać podatników do podejmowania racjonalnych decyzji gospodarczych, w tym znaczeniu, że przysparzać one będą konkretnych przychodów podatkowych, lub też zachowają źródło przychodów w niezmienionym stanie albo zabezpieczą to źródło przed uszczupleniem czy też zmniejszeniem.

Wskazać należy, że koszty poniesione na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej to wydatki związane z samym funkcjonowaniem podmiotu jako całości. Do kosztów podatkowych można zaliczyć te koszty zachowania i zabezpieczenia przychodów, które są wynikiem gospodarczych potrzeb źródła przychodów, związanych z jego eksploatacją w sferze materialnej i organizacyjnej, tak aby utrzymać ciągłość tego źródła przychodu w znaczeniu zapewnienia podatnikowi możności osiągania z niego trwale zysków.

Przed przystąpieniem do oceny, czy analizowany wydatek można powiązać z uzyskaniem przychodów, zachowaniem czy zabezpieczeniem źródła przychodów, należy wskazać na kwestię ogólną, a dotyczącą samej interpretacji normy z art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Podkreślić należy, że niedopuszczalne jest przeprowadzenie takiej wykładni powyższej normy, która racjonalność działań podatnika utożsamia z celowością wydatku. Pojęcia racjonalności poniesienia wydatku oraz jego celowości nie nakładają się na siebie, w tym znaczeniu, że nie są one równoważne. Pomiędzy tymi kategoriami nie istnieje tożsamość znaczeń. Pojęcia racjonalności oraz celowości rozumiane przez pryzmat art. 15 ust. 1 ustawy, wzajemnie się uzupełniają w tym sensie, że trudno jest mówić o celowości wydatku, bez wcześniejszego wykazania racjonalności. Relacja odwrotna, jak się jednak wydaje w świetle wykładni literalnej art. 15 ust. 1 ustawy, nie zachodzi. Oznacza to, że wykazanie, iż mamy do czynienia z racjonalnym postępowaniem podatnika, samo w sobie nie determinuje uznania wydatku za celowy pod kątem osiągnięcia przychodu, zachowania czy zabezpieczenia źródła przychodów. Racjonalność postępowania podatnika jest bowiem jednym z elementów oceny celowości wydatku, pomocna przy wykładni zwrotu normatywnego „w celu”. Powyższe oznacza, że ustawodawca konstruując normę z art. 15 ust. 1 ustawy CIT nie wskazał, że wystarczającym dla podatkowej kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów jest racjonalność prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było położenie nacisku na ową racjonalność, norma art. 15 ust. 1 omawianej ustawy, przybrałaby z pewnością inne brzmienie, sprowadzające się do formuły, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Brzmienie ustawy w obecnym kształcie nie pozwala jednak na takie przełożenie, zakładając, że każdy wydatek musi być celowy, a zatem winien on wpływać na zachowanie, czy też zabezpieczenie źródła przychodów (również jego osiągnięcie).

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług szkoleniowych, warsztatowych oraz coachingowych na rzecz klientów (…). Usługi te mają charakter osobisty - są oparte na wiedzy, doświadczeniu i wizerunku osoby prowadzącej szkolenia, X, która jest „Twarzą” marki (…).

Zdaniem Spółki, sprzedaż usług szkoleniowych jest bezpośrednio powiązana z osobą Pani X, a klienci decydują się na zakup usług w głównej mierze dlatego, że szkolenia prowadzi właśnie ona.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, nie mogę zgodzić się z argumentacją Wnioskodawcy, że wydatki na rehabilitację twarzy, zabiegi kosmetologiczne twarzy, a także wydatki na rehabilitację ciała mają bezpośredni związek z uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami i powinny zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.

W przedmiotowej sprawie nie zostanie wypełniona żadna z przywołanych powyższych przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy CIT. W tym miejscu należy wyraźnie oddzielić cel ekonomiczny poniesienia kosztu od poniesienia wydatku w celu osiągnięcia przychodów podatkowych (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła). Podkreślam, że podatkowa kategoria kosztów ponoszonych przez podatnika, na określenie której prawo podatkowe utworzyło własny termin: „koszty uzyskania przychodów”, jest odrębną kategorią kosztów, której nie należy wprost wiązać z kategorią kosztów w prawie rachunkowym i nauce ekonomii. Z punktu widzenia prawa rachunkowego (bilansowego) oceniany jest bowiem związek kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą i funkcjonowaniem podmiotu, natomiast z punktu widzenia prawa podatkowego ocenie podlega związek poniesionego wydatku (uznawanego za koszt) z efektem działalności podatnika mierzonym wielkością przychodu, który w określonych konkretnie okolicznościach potencjalnie może być osiągnięty.

W niniejszej sprawie, cel wskazany przez ustawodawcę jako osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów poprzez konieczność poniesienia przez Wnioskodawcę wydatku na zabiegi i rehabilitację członka zarządu - Pani X, bez względu na fakt, że jest ona głównym trenerem i szkoleniowcem Spółki, nie zostanie osiągnięty.

Wskazane wydatki na zabiegi i rehabilitację twarzy oraz ciała należy uznać za wydatki o charakterze osobistym, które nie wykazują zarówno bezpośredniego jak i pośredniego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Fakt, że sprzedaż usług szkoleniowych Spółki jest bezpośrednio powiązana z osobą Pani X (…), nie stanowi podstawy do zaliczania wskazanych wydatków dotyczących Pani X do kosztów podatkowych Spółki. Podstawowym celem poniesienia takich wydatków jest bowiem poprawa stanu zdrowia i jakości życia Członka Zarządu Spółki, świadczącego na jej rzecz usługi szkoleniowe, warsztatowe oraz coachingowe, a nie osiągnięcie lub zabezpieczenie/zachowanie źródła przychodów. Należy zauważyć, że niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej każda osoba musi dbać o zachowanie własnego zdrowia a w razie jego utraty zadbać o jego przywrócenie. Dbanie o własne zdrowie należy do podstawowych potrzeb człowieka dlatego podejmowane w tym zakresie wysiłki wynikają nie ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą a mają swe źródło w pierwotnych potrzebach każdej istoty ludzkiej.

Zatem, biorąc powyższe pod uwagę, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:

- wydatki ponoszone przez Spółkę na rehabilitację twarzy Pani X, wykonywaną w celu utrzymania mimiki i zdolności do prowadzenia szkoleń, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów spółki zgodnie z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;

- wydatki ponoszone przez Spółkę na zabiegi kosmetologiczne twarzy X, wykonywane w celu zachowania reprezentacyjnego wyglądu kluczowego dla sprzedaży usług szkoleniowych, stanowią koszty uzyskania przychodów;

- wydatki ponoszone przez Spółkę na rehabilitację ciała Pani X, niezbędną do wykonywania obowiązków zawodowych szkoleniowca, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów,

- jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

- Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

- Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.