Interpretacja indywidualna z dnia 27 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1042.2025.1.JM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Miejsce pobytu i sytuacja osobista

Jest Pan rezydentem podatkowym Tajlandii. W 2025 roku przebywał Pan w Tajlandii około trzystu trzydziestu dni i to tam mieszka Pan na stałe. Posiada Pan tajski numer podatkowy (TIN). Mieszka Pan tam z partnerką w związku nieformalnym, wynajmuje Pan dom w najmie długoterminowym i przetransportował Pan tam swojego kota z Polski. Na co dzień komunikuje się Pan w języku angielskim oraz w mniejszym stopniu w języku tajskim. Większość osób, z którymi utrzymuje Pan bliski kontakt to obcokrajowcy. Posiada Pan tylko obywatelstwo polskie. W Polsce w 2025 roku nie był Pan w ogóle. Nie posiada Pan w Polsce ani adresu zamieszkania (w rozumieniu potocznym oraz Kodeksu Cywilnego) ani adresu zameldowania.

Centrum interesów życiowych

W styczniu 2025 roku, za pomocą pełnomocnika, sprzedał Pan mieszkanie w Polsce, w którym wcześniej Pan mieszkał, a w październiku 2025 r. sprzedał Pan znajdujący się w Polsce samochód swojemu bratu. Ma Pan polskie prawo jazdy na samochód osobowy oraz tajskie prawo jazdy na motocykl. Posiada Pan zarówno polski jak i tajski numer telefonu. W Tajlandii uczestniczy Pan w życiu społecznym, towarzyskim i religijnym, tam robi Pan zakupy i korzysta Pan z lokalnych oraz internetowych sklepów/usług. W Polsce pozostają: kawalerka, którą wynajmuje Pan (komuś) za pośrednictwem firmy (…) i od czego odprowadza Pan podatek zryczałtowany do polskiego urzędu skarbowego, oraz wynajmowany (od kogoś) garaż, w którym przechowuje Pan rzeczy o znikomej wartości, których nie zdążył Pan sprzedać lub przetransportować do Tajlandii, np. książki czy ubrania zimowe. Nie posiada Pan w Polsce żadnych innych nieruchomości (oprócz ww. kawalerki i wynajmowanego garażu) ani pojazdów. W Polsce pełni Pan funkcję członka rady nadzorczej stowarzyszenia (…), jednak nie otrzymuje Pan z tego tytułu żadnego wynagrodzenia i wszystkie obowiązki realizuje Pan zdalnie.

Centrum interesów gospodarczych

Jest Pan programistą, freelancerem. Sporadycznie wykonuje Pan projekty dla firm zlokalizowanych w Polsce, wyłącznie w formie umów o dzieło i wyłącznie zdalnie z terytorium Tajlandii. Od 3 września do 16 października prowadził Pan działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce (podając adres tajski jako adres zamieszkania oraz nie podając stałego adresu wykonywania działalności gospodarczej w Polsce, ponieważ nie posiada Pan takowego) – NIP: (…). Działalność zamknął Pan z powodu nieuzyskania wpisu do rejestru VAT, gdyż nie mógł Pan uzyskać tzw. przedstawiciela podatkowego w Polsce. Podczas prowadzenia ww. działalności gospodarczej nie uzyskał Pan żadnych przychodów, nie wystawił Pan żadnej faktury, nie podpisał Pan żadnej umowy z potencjalnymi klientami. Pana główne wydatki w Polsce w 2025 roku były związane z ww. działalnością, np. ZUS, biuro wirtualne, biuro rachunkowe. Pana środki finansowe znajdują się głównie w (…) (siedziba USA, oddział Australia), skąd inwestuje Pan globalnie. Nie korzysta Pan z Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie. Posiada Pan polskie długoterminowe obligacje skarbowe. Nie posiada Pan bezpośrednio obligacji skarbowych innych Państw, ale posiada Pan za to znaczne jednostki ETF-ów inwestujących w krótkoterminowe obligacje rządowych USA, Kanady i Europy. Ma Pan konta bankowe w Polsce oraz na Litwie (…), natomiast nie ma Pan konta bankowego w Tajlandii. Utrzymuje Pan się przede wszystkim z ww. projektów informatycznych, zysków z najmu kawalerki w Polsce oraz odsetek i zysków kapitałowych, przy czym zyski z najmu i kapitału są wystarczające do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Nie posiada Pan żadnych kredytów, ani pożyczek.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za rok 2025 będzie Pan uznawany za polskiego rezydenta podatkowego?

Pana stanowisko w sprawie

Pana stanowisko jest negatywne, tj. nie jest Pan polskim rezydentem podatkowym za 2025 rok. Art. 3 ust. 1a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce uważa się osobę mającą centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) w Polsce lub która przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W Pana przypadku jednoznacznie nie ma Pan centrum interesów osobistych w Polsce, ani nie przebywa Pan w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Rozstrzygnięcie, czy ma Pan w Polsce centrum interesów gospodarczych nie jest dla Pana jasne, chociaż wykonywanie pracy z terytorium Tajlandii i faktyczna konsumpcja środków finansowych w Tajlandii zapewne wskazywałyby, że takie centrum znajduje się w Tajlandii. Niemniej:

1) jeśli nie ma Pan centrum interesów gospodarczych w Polsce to (na podstawie ww. artykułu) nie ma Pan również miejsca zamieszkania w Polsce,

2) jeśli ma Pan centrum interesów gospodarczych w Polsce to należy pod uwagę wziąć umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Tajlandią, która w art. 4 ust. 2 pkt a wyjaśnia, że w takim przypadku Pana miejsce zamieszkania jest tam, gdzie ma Pan stałe miejsce zamieszkania, a więc bezspornie jest to Tajlandia.

Tak więc wniosek jest taki, że Pana miejscem zamieszkania będzie w obu przypadkach Tajlandia, a co za tym idzie jest Pan tylko rezydentem podatkowym Tajlandii. Powyższy tok analizy potwierdzają przykładowe indywidualne interpretacje podatkowe: pismo z 1 lipca 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0115-KDIT2.4011.284.2025.2.ENB, pismo z 19 marca 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0115-KDIT2.4011.37.2025.1.MM.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Natomiast w oparciu o treść art. 3 ust. 2b ustawy:

Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Tym samym, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) dana osoba musi posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z art. 4a ww. ustawy wynika, że:

Na podstawie art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Tajlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Bangkoku dnia 8 grudnia 1978 r. (Dz. U. z 1983 r. nr 37, poz. 170) i zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Tajlandię dnia 9 lutego 2022 r. (dalej: „Konwencja MLI”):

W świetle art. 4 ust. 2 ww. Umowy:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym konwencja zawarta między Polską i Tajlandią.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Analizując stopień Pana powiązań osobistych i gospodarczych w świetle art. 3 ust. 1, 1a i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 polsko – tajlandzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stwierdzić należy, że w 2025 r. nie posiadał Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.

Jest Pan rezydentem podatkowym Tajlandii. W 2025 roku przebywał Pan w Tajlandii około trzystu trzydziestu dni i to tam mieszka Pan na stałe. W Polsce w 2025 roku nie był Pan w ogóle. Mieszka Pan w Tajlandii z partnerką w związku nieformalnym w wynajmowanym domu w najmie długoterminowym. Nie posiada Pan w Polsce ani adresu zamieszkania (w rozumieniu potocznym oraz Kodeksu Cywilnego) ani adresu zameldowania.

W Tajlandii uczestniczy Pan w życiu społecznym, towarzyskim i religijnym, tam robi Pan zakupy i korzysta Pan z lokalnych oraz internetowych sklepów/usług. W styczniu 2025 roku, za pomocą pełnomocnika, sprzedał Pan mieszkanie w Polsce, w którym wcześniej Pan mieszkał, a w październiku 2025 r. sprzedał Pan znajdujący się w Polsce samochód swojemu bratu. W Polsce pozostają: kawalerka, którą Pan wynajmuje oraz wynajmowany garaż, w którym przechowuje Pan rzeczy o znikomej wartości, których nie zdążył Pan sprzedać lub przetransportować do Tajlandii, np. książki czy ubrania zimowe. Nie posiada Pan w Polsce żadnych innych nieruchomości ani pojazdów. W Polsce pełni Pan funkcję członka rady nadzorczej stowarzyszenia, jednak nie otrzymuje Pan z tego tytułu żadnego wynagrodzenia i wszystkie obowiązki realizuje Pan zdalnie.

Jest Pan programistą, freelancerem. Sporadycznie wykonuje Pan projekty dla firm zlokalizowanych w Polsce, wyłącznie w formie umów o dzieło i wyłącznie zdalnie z terytorium Tajlandii. Od 3 września do 16 października prowadził Pan działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, jednakże zamknął Pan ją z powodu nieuzyskania wpisu do rejestru VAT, gdyż nie mógł Pan uzyskać tzw. przedstawiciela podatkowego w Polsce. Nie uzyskał Pan żadnych przychodów w Polsce. Pana środki finansowe znajdują się głównie w (…) (siedziba USA, oddział Australia), skąd inwestuje Pan globalnie. Nie korzysta Pan z Giełdy Papierów Wartościowych w (…).

Utrzymuje się Pan przede wszystkim z ww. projektów informatycznych, zysków z najmu kawalerki w Polsce oraz odsetek i zysków kapitałowych, przy czym zyski z najmu i kapitału są wystarczające do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Skoro zatem w 2025 r. Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych nie znajdowało się w Polsce, bowiem Pana partnerka życiowa przebywała wraz z Panem w Tajlandii, a głównym źródłem Pana dochodów było świadczenie usług informatycznych wyłącznie zdalnie z terytorium Tajlandii oraz odsetki i zyski kapitałowe, stwierdzam, że w 2025 r. nie podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W 2025 r. – w świetle przedstawionych okoliczności – nie spełnił Pan bowiem przesłanek pozwalających na uznanie Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej. Zatem podlegał Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych wskazuję, że zostały wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.