Interpretacja indywidualna z dnia 29 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1038.2025.2.MT

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie:

• możliwości zastosowania do budynku magazynowego (elementu nietrwale związanego z gruntem) 10% stawki amortyzacji - jest prawidłowe,
• braku konieczności dokonania korekty dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych - jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 25 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 15 grudnia 2025 r. (wpływ 15 grudnia 2025 r.) oraz pismem z 13 stycznia 2026 r. (wpływ 15 stycznia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani osobą prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie wykonywania instalacji wentylacji i klimatyzacji (43.22.Z) - zatrudnia pani pracowników. Forma opodatkowania to zasady ogólne, skala podatkowa. Dokumentację prowadzi Pani w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Posiada Pani budynek magazynowy wybudowany we własnym zakresie kilka lat temu. Budynek ten posiada stropy fundamentowe oraz posadzkę przemysłową. Konstrukcja nośna budynku jest stalowa i przykręcona do stóp fundamentowych, ściany to płyty warstwowe metalowe z rdzeniem PUR przykręcone łącznikami i śrubami do konstrukcji nośnej hali, co umożliwia szybki demontaż płyt. Hala posiada świetliki i bramę wjazdową. Konstrukcja nośna hali (skręcana) nie jest trwale związana z gruntem, można ją w każdej chwili rozebrać bez utraty właściwości i zamontować w innym miejscu lub odsprzedać. Budynek został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w grupie 104 KŚT ze stawką amortyzacji 2,5% (jako budynek magazynowy) - dokonywane są odpisy amortyzacyjne. W ostatnich dniach przeczytała Pani decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lutego 2023 r. (0114-KDIP3-2.4011.43.2023.1.MT) w sprawie stawki amortyzacyjnej tego rodzaju budynku, która mówi, iż w związku z tym, że budynek taki nie jest trwale związany z gruntem, a jego konstrukcję można w każdej chwili rozebrać i przenieść, można go zakwalifikować do grupy 8 KŚT, podgrupy 80, rodzaju 806 i amortyzować stawką 10%.

Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego

Wskazała Pani, że wybudowany obiekt potraktowała Pani jako całość, jeden środek trwały i zakwalifikowała go Pani do podgrupy KŚT 104 ze stawką 2.5%. Okres użytkowania budynku jest dłuższy niż rok, budynek jest związany z działalnością gospodarczą. W momencie wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych był kompletny i zdatny do użytku. W tej chwili, po zapoznaniu się z decyzją Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lutego 2023 r. (0114-KDIP3-2.4011.43.2023.1.MT) uważa Pani, że zakwalifikowała budynek błędnie traktując go jako całość. Uważa Pani, że do części trwale związanej z gruntem powinna Pani zastosować symbol KŚT 104 i stawkę 2.5%, natomiast do części "ruchomej" powinien być zastosowany symbol KŚT 806 i stawka 10%.

Pytania

1.Czy ma Pani prawo zastosować do budynku magazynowego (elementu nietrwale związanego z gruntem) 10% stawki amortyzacji właściwej dla środków trwałych z grupy 8 podgrupy 80 i rodzaju 806?

2.Jeśli tak, to czy jest Pani uprawniona i powinna Pani dokonać korekty dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem po zapoznaniu się z decyzją Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lutego 2023 r. (0114-KDIP3-2.4011.43.2023.1.MT) uważa Pani, że zakwalifikowała Pani budynek błędnie traktując go jako całość. Uważa Pani, że do części trwale związanej z gruntem powinnam zastosować symbol KŚT 104 i stawkę 2.5%, natomiast do części "ruchomej" powinien być zastosowany symbol KŚT 806 i stawka 10%.

Pani zdaniem, nie powinna Pani robić korekty dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych, tylko zaktualizować stan faktyczny poprawnymi danymi stawek amortyzacyjnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

• stanowią własność lub współwłasność podatnika,
• są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
• przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
• są wykorzystywane przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Zgodnie natomiast z art. 22c tej ustawy:

Jak stanowi art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy:

Dla celów amortyzacji środka trwałego należy również ustalić właściwą stawkę amortyzacyjną.

Zgodnie z art. 22h ust. 2 powołanej ustawy:

Z punktu widzenia podniesionej przez Panią problematyki, wskazuję również, że na podstawie art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych uzależniony jest również od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1864), określony środek zostanie zakwalifikowany. Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Kwalifikacji środka trwałego do określonej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik.

Z objaśnień szczegółowych do grupy 1 wynika, że grupa: Budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego obejmuje:

Grupa ta nie obejmuje natomiast:

Definicja budynku zawarta została w art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.). Zgodnie z nią budynki to:

W skład budynku - stosownie do cytowanych objaśnień szczegółowych do Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) - jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również:

Z kolei z uwag szczegółowych do grupy 8, podgrupy 80 powołanej Klasyfikacji wynika, że do rodzaju 806 zaliczane są m.in. :

Natomiast, rodzaj 104 obejmuje

Rodzaj ten nie obejmuje natomiast:

Odnosząc się więc do zadanych przez Panią pytań, które dotyczą określenia:

• czy ma Pani prawo zastosować do budynku magazynowego (elementu nietrwale związanego z gruntem) 10% stawki amortyzacji właściwej dla środków trwałych z grupy 8 podgrupy 80 i rodzaju 806,
• jeśli tak, to czy jest Pani uprawniona i powinna Pani dokonać korekty dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych

- posiłkując się wyrokiemNaczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1448/10 - wyjaśniam, że:

Z treści Pani wniosku wynika, że posiada Pani budynek magazynowy wybudowany we własnym zakresie, który wykorzystuje Pani w prowadzonej działalności gospodarczej. Budynek posiada stropy fundamentowe oraz posadzkę przemysłową. Konstrukcja nośna hali (skręcana) nie jest trwale związana z gruntem, można ją w każdej chwili rozebrać bez utraty właściwości i zamontować w innym miejscu lub odsprzedać. Budynek potraktowała Pani jako całość, jeden środek trwały i zakwalifikowała go Pani do podgrupy KŚT 104 ze stawką 2.5% (jako budynek magazynowy)

Mając na uwadze powyższe, skoro w opisie stanu faktycznego, wskazała Pani, że konstrukcja nośna hali (skręcana) nie jest trwale związana z gruntem, można ją w każdej chwili rozebrać bez utraty właściwości i zamontować w innym miejscu lub odsprzedać, należy uznać, że przedmiotową halę można zaliczyć do odrębnej grupy środków trwałych, tj. wolnostojących obiektów niezwiązanych trwale z gruntem (grupa 8 Klasyfikacji Środków Trwałych). Zatem przysługuje Pani prawo do amortyzacji fundamentu i hali, jako odrębnych środków trwałych w rozumieniu art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy ustalaniu odpisów amortyzacyjnych dla hali demontowalnej, nie związanej na stałe z gruntem może Pani zastosować 10% stawkę amortyzacyjną z wykazu stawek amortyzacyjnych zawartej w grupie 8, rodzaju 806 KŚT, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych.

Pani stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.

Odnosząc się do konieczności dokonania korekty odpisów amortyzacyjnych wskazać należy, że moment dokonania korekty kosztu uzyskania przychodów został wskazany w art. 22 ust. 7c cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu:

W myśl art. 22 ust. 7d ww. ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Mając na uwadze powyższe, należy zatem wskazać, iż zasadniczo przyczyny korekty można podzielić na dwie grupy:

• istniejące w dacie poniesienia kosztu wynikające z błędu rachunkowego lub innej omyłki,
• powstające z innej przyczyny, ale zasadniczo w okresie późniejszym niż poniesienie kosztu.

W przypadku korekty kosztu, która jest spowodowana błędem rachunkowym lub oczywistą omyłką, korekta kosztu powinna być dokonywana ze skutkiem wstecznym.

Pojęcia „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki” nie zostały zdefiniowane na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego względu pojęcia te należy zatem rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym.

W odniesieniu do „błędu rachunkowego”, należy wskazać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty w księgach ze względu na błąd w toku wykonywania operacji (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowych kwot, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote, błędna klasyfikacja danego zdarzenia).

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. zastosowanie błędnych cen (np. cen innych towarów oferowanych przez podatnika, nie zaś cen towarów faktycznie dostarczonych). Okoliczność taka musi mieć charakter pierwotny, tj. istnieć już w momencie wystawiania pierwotnego dokumentu.

Podsumowując, w przypadku gdy nieprawidłowe ujęcie kosztu było wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu podatkowego powinna być dokonana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym powstał pierwotnie koszt. Natomiast, gdy korekta wynika z okoliczności następujących już po zaistnieniu pierwotnego zdarzenia, jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrotu towaru czy gwarancja lub rękojmia, powinna być dokonana na bieżąco.

Tym samym, jeżeli określony środek trwały został omyłkowo zakwalifikowany jako część innego środka trwałego (i tym samym wartość tego drugiego środka trwałego została błędnie określona) lub w wartości środka trwałego nie uwzględniono jego części składowych, lub w ogóle błędnie ustalono wartość środka trwałego, możliwe i konieczne powinno być dokonanie korekty. Celem korekty będzie właściwe ujęcie poszczególnych środków trwałych w ewidencji oraz ustalenie ich wartości wraz z odpowiednim skorygowaniem odpisów amortyzacyjnych ze skutkiem wstecznym. Należy także ustalić właściwą wartość środków trwałych w sytuacji dokonania wcześniej błędnego jej określenia.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w Pani przypadku. Dla celów amortyzacji błędnie, traktowała i traktuje Pani halę i jej fundamenty jako jeden środek trwały, składniki majątkowe, które spełniają definicję środka trwałego zawartą w art. 22a Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogły stanowić odrębne środki trwałe. To zaowocowało brakiem rozpoznania i zaewidencjonowania ich jako odrębnych środków trwałych oraz odrębnego określenia ich wartości początkowej, a także brakiem dokonywania od nich odrębnych odpisów amortyzacyjnych.

Zatem, jak już wyżej wskazano, w stosunku do środka trwałego, który zostały błędnie ujęty w wartości innego środka trwałego powinna dokonać stosownych korekt poprzez:

• zmniejszenie wartości początkowej środka trwałego o wartość błędnie zakwalifikowanego do niego składnika majątkowego i skorygować „wstecz” (in minus) odpisy amortyzacyjne od jego wartości początkowej,
• wyodrębnienie w ewidencji środka trwałego, ustalenie jego wartość początkowej, ustalenie metody oraz stawki amortyzacyjnej i dokonanie korekty „wstecz” (in plus) odpisów amortyzacyjnych.

Należy jednak zauważyć, że ewentualna korekta odpisów amortyzacyjnych (kosztów podatkowych) zarówno in plus jak i in minus mogłaby dotyczyć jedynie odpisów dokonanych w okresie nieprzedawnionym. Okres wcześniejszy jest bowiem okresem, w którym nie ma możliwości dokonywania korekt podatkowych ze względu na instytucję przedawnienia (która powoduje wygaśnięcie zobowiązań podatkowych), o której mowa w art. 68 i nast. Ordynacji Podatkowej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

Zgodnie z art. 70 ust. 1 Ordynacji podatkowej:

W myśl art. 86 ust. 1 Ordynacji Podatkowej:

Instytucja przedawnienia przesądza o braku możliwości dokonywania zmian odpisów amortyzacyjnych za lata przedawnione. Dla celów prawidłowego ustalenia kosztów wynikających z dokonywanych odpisów amortyzacyjnych, konieczne jest bowiem posiadanie prawidłowo prowadzonej ewidencji środków trwałych, która warunkuje odpowiednie ujęcie kosztów podatkowych w okresie nieprzedawnionym.

W związku z tym, powinna Pani zastosować prawidłową stawkę amortyzacyjną za nieprzedawnione okresy rozliczeniowe, korygując dotychczasowe odpisy amortyzacyjne w celu dostosowania ich do właściwej kwalifikacji środka trwałego.

Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Powołana przez Panią interpretacja zapadła w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tą interpretację.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena prawidłowości dokonanej klasyfikacji przez Wnioskodawcę, albowiem organ podatkowy dokonuje interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego i nie jest więc właściwy do ustalenia do jakiej grupy KŚT należy zaklasyfikować powyższą halę.

Niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanych przez Wnioskodawcę. Nie rozstrzyga natomiast prawidłowości zakwalifikowania przedmiotowych środków trwałych do odpowiedniego grupowania wg Klasyfikacji Środków Trwałych, wobec czego tutejszy organ oparł się wyłącznie na grupowaniu podanym we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), (…), (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.