Interpretacja indywidualna z dnia 30 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.1148.2025.1.MG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, sprzedaży działki nr 1.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Gmina ...jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Gmina planuje sprzedaż nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1 o powierzchni 0,0457 ha, położonej w miejscowości .... Nieruchomość została przeznaczona do zbycia w drodze zamiany za nieruchomość stanowiącą własność osób fizycznych, również położonej w miejscowości .... Na terenie nieruchomości znajduje się urządzony gminny plac zabaw, który jest ogrodzony ogrodzeniem z siatki na słupkach stalowych z metalową furtką. Zgodnie z mapą sytuacyjno-wysokościową na działce nr 1 znajduje się następująca infrastruktura techniczna: sieć elektroenergetyczna, przyłącze kanalizacyjne i wodociągowe oraz słup oświetleniowy. Nieruchomość znajduje się na obszarze, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - Gmina nie posiada planu, a Wnioskodawca nie jest w posiadaniu żadnych informacji, kiedy te naniesienia zostały wybudowane. Wnioskodawca nie wie również, czy i jakie pozwolenia lub decyzje zezwalające na budowę naniesień zostały wydane. Plac zabaw i ogrodzenie zostaną rozebrane i zabrane przez Wnioskodawcę z nieruchomości i nie będzie przedmiotem umowy sprzedaży. Na nieruchomości nie są posadowione żadne budynki, a budowle, które pozostaną na nieruchomości to przebiegające przez nią naniesienia w postaci infrastruktury przesyłowej, które w całości stanowią własność przedsiębiorstw przesyłowych. Naniesienia również nie będą przedmiotem umowy sprzedaży oraz nie będą stanowić elementu ceny sprzedaży nieruchomości.

Naniesienia w postaci infrastruktury przesyłowej składające się z sieci wodociągowo-kanalizacyjnej i elektroenergetycznej, które przebiegają przez działkę nr 1 stanowią budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. obiekty liniowe. Obiektem liniowych zgodnie z art. 3 ust. 3a jest natomiast obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, m.in. wodociąg, gazociąg bądź kanalizacja.

Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości działki nr 1 będzie mogła skorzystać ze zwolnienia z podatku VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca uważa, że sprzedaż nieruchomości działki nr 1 będzie zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W polskim prawie cywilnym obowiązuje zasada superficies solo cedit, zgodnie z którą to, co znajduje się na gruncie stanowi jego część składową i co do zasady - własność właściciela gruntu. Oznacza to, że w ujęciu cywilnym, co do zasady, właścicielem budynków czy budowli znajdujących się na gruncie jest właściciel gruntu, niezależnie od tego, kto je faktycznie wzniósł.

Kodeks cywilny przewiduje jednak wyjątki od powyższej zasady m.in. dotyczące urządzeń przesyłowych.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z dnia 16 czerwca 2025 r., poz. 775 ze zm.; „Ustawa o VAT”) - przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel”, w rozumieniu prawa podatkowego nie odnosi się bezpośrednio do prawa własności w sensie cywilnoprawnym. Sednem dostawy towarów jest przekazanie nabywcy rzeczywistej kontroli nad towarem, czyli możliwości korzystania z niego tak, jak czyniłby to właściciel. Nie chodzi zatem o formalne przeniesienie tytułu prawnego, lecz o oddanie faktycznego władztwa nad rzeczą.

W praktyce gospodarczej oznacza to, że - oceniając, czy doszło do dostawy w rozumieniu Ustawy o VAT - kluczowe jest ustalenie, kto faktycznie posiada władztwo ekonomiczne nad towarem (np. budowlą), w szczególności kto decyduje o jego przeznaczeniu, wykorzystaniu czy dalszym zbyciu. Nawet jeśli w wyniku sprzedaży dojdzie do cywilistycznego przeniesienia własności obiektu podmiotu trzeciego sprzedający nie może dokonać ich dostawy w rozumieniu przepisów Ustawy o VAT, nie dysponując nad nimi ekonomicznym władztwem. Przedmiotem dostawy będzie wyłącznie ta część nieruchomości, nad którą sprzedający sprawuje rzeczywiste władztwo ekonomiczne. Przykładowo, w sytuacji sprzedaży gruntu z posadowionym na nim budynkiem należącym do zbywcy, przedmiotem dostawy będzie grunt i budynek. W przypadku dostawy gruntu zabudowanego budowlą podmiotu trzeciego, przedmiotem dostawy będzie grunt a budowla podmiotu trzeciego tylko jeżeli to zbywca (właściciel gruntu) sprawuje nad nim ekonomiczne władztwo lub jeżeli będzie to wyraźnie wskazane w umowie sprzedaży.

Wykładnia powyższa potwierdza tezę, że przedmiotem sprzedaży jest wyłącznie sam grunt, którą to sprzedaż nie należy łączyć i identyfikować z naniesionymi budowlami.

Powyższą tezę umacnia treść art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT, który stanowi, iż w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Sprzedaż gruntu w takim przypadku nie ma charakteru samodzielnego, lecz jest związana z obiektem, który z tym gruntem jest trwale związany. Innymi słowy, to sprzedawany budynek, budowla lub ich część wzniesione na tym gruncie determinuje sposób opodatkowania takiej transakcji podatkiem VAT. Inaczej jest w przedstawionej przez Wnioskodawcę transakcji. Skoro budowle umieszczone na sprzedawanej nieruchomości, będące własnością przedsiębiorstw przesyłowych, nie są przedmiotem sprzedaży, nie można ich powiązać w żaden sposób ze sprzedażą gruntu, gdyż jest to własność podmiotów trzecich lub samej gminy (wodociąg), niezbędnych dla nich do prowadzenia swej działalności. Sprzedaż gruntu w takim przypadku ma charakter samodzielny, przenosi bowiem władztwo prawne i ekonomiczne tylko w zakresie samego gruntu.

Na pierwszy rzut oka może wydawać się zatem, iż wraz ze sprzedażą nieruchomości nastąpi dostawa gruntu zabudowanego, bowiem na nieruchomości usytuowane zostały naniesienia, tj. budowle. Mając jednak na względzie, iż właścicielami naniesień są przedsiębiorstwa przesyłowe, rozstrzygając kwestię zabudowy nieruchomości na gruncie przepisów o VAT należy uwzględnić nie tylko faktyczne usytuowanie naniesień na nieruchomości, lecz ich status prawny (własnościowy) oraz treść ekonomiczną transakcji.

Z tego też względu Wnioskodawca jest zdania, że przy sprzedaży nieruchomości, w rozumieniu VAT dostawie będzie podlegał wyłącznie sam niezabudowany grunt, wobec czego skutki podatkowe na gruncie ustawy o VAT powinny być wywodzone wyłącznie w odniesieniu do dostawy samego niezabudowanego gruntu. Na gruncie bowiem niniejszej sprawy, zarówno pod względem ekonomicznym, jaki i prawnym będziemy mieli do czynienia z tym samym skutkiem, którym jest brak prawa kupującego do dysponowania znajdującymi się na nieruchomości naniesieniami jak ich właściciel.

Zgodnie bowiem z treścią art. 49 § 1 KC, urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa przesyłowego. Oznacza to zatem, że urządzenia przesyłowe, z chwilą przyłączenia do sieci przedsiębiorstwa przesyłowego przestają być częścią składową gruntu, na którym się znajdują, a stają się częścią składową przedsiębiorstwa przesyłowego, zatem właściciel gruntu nie dysponuje już owymi urządzeniami zarówno w aspekcie prawnym jak i faktycznym (ekonomicznym). W razie przeniesienia własności nieruchomości, zmiana właściciela tej nieruchomości nie wpływa na zmianę własności urządzeń przesyłowych, gdyż są to dwa odrębne przedmioty własności, a tym samym obrotu. Innymi słowy, możliwy jest obrót gruntem, na którym usadowione są urządzenia przesyłowe, lecz własność i władanie urządzeniami przesyłowymi pozostaje nadal przy przedsiębiorcy, w skład majątku którego wchodzą owe urządzenia.

Nabywając prawo własności nieruchomości, nabywca stanie się włącznie właścicielem gruntu, a nie zaś urządzeń przesyłowych, tj. naniesień znajdujących się na tym gruncie, bowiem te pozostaną w dalszym ciągu własnością przedsiębiorstw przesyłowych. Nabywca nie będzie mógł w jakikolwiek sposób korzystać z nabytych urządzeń, ani też nimi dysponować - stanowią one bowiem własność przedsiębiorstw przesyłowych i jakkolwiek wykorzystanie tych urządzeń na cele własne nabywcy stanowiłoby naruszenie prawa.

Z powyższego wynika zatem, iż celem ekonomicznych czynności sprzedaży nieruchomości będzie sprzedaż wyłącznie niezabudowanego gruntu, a dostawa gruntu niezabudowanego korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

Według art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 15 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy:

Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11.12.2006 r., str. 1, ze zm.), zgodnie z którym:

Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, będą natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Planują Państwo sprzedaż nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1. Nieruchomość została przeznaczona do zbycia w drodze zamiany za nieruchomość stanowiącą własność osób fizycznych.

Z przytoczonych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że – co do zasady – opodatkowaniu podlegają czynności odpłatne, przy czym nie wynika z nich, że odpłatność za czynności dostawy towarów lub świadczenia usług musi mieć postać pieniężną. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową – zapłata w innym towarze lub usłudze albo mieszana – zapłata w części pieniężna i w części rzeczowa. Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną, wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.

W myśl powyższych regulacji prawnych należy zatem uznać, że zamiana towarów, co do zasady jest czynnością objętą zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ w jej wyniku dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 603 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Na gruncie regulacji ustawy Kodeks cywilny, w wyniku umowy zamiany następuje przeniesienie własności rzeczy o charakterze odpłatnym, bowiem w wyniku rozporządzenia prawem własności na rzecz drugiej strony następuje wzajemne rozporządzenie prawem własności innej rzeczy stanowiące o odpłatnym charakterze zawartej umowy. Zatem, w przypadku zamiany obie strony przenoszą na siebie wzajemnie własność rzeczy, występując zarówno w charakterze dostawcy, jak i w charakterze nabywcy.

Na mocy art. 604 Kodeksu cywilnego:

Umowa zamiany jest umową wzajemną, bardzo zbliżoną do umowy sprzedaży. Różnica w stosunku do umowy sprzedaży polega na tym, że w miejsce świadczenia ceny pojawia się obowiązek drugiej strony przeniesienia własności rzeczy. Ze względu na wzajemny charakter umowy, wartość świadczonych rzeczy powinna być ekwiwalentna. Zamiana nieruchomości skutkuje przeniesieniem prawa do rozporządzania zamienianymi nieruchomościami jak właściciel.

Na mocy art. 158 Kodeksu cywilnego:

Zatem, umowa przeniesienia własności nieruchomości (również w drodze zamiany) jest czynnością cywilnoprawną.

Dostawa towarów jest – zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy – przeniesieniem prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, co również ma miejsce w przypadku umowy zamiany w odniesieniu do obu stron transakcji. Dokonanie zatem zamiany nieruchomości jest zamianą towarów, czyli odpłatną dostawą towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli jest realizowana przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.):

Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym:

W konsekwencji stwierdzenia wymaga, że zamiana działki nr 1 będzie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną), i dla tej czynności będą Państwo występowali w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a powyższa czynność w świetle ustawy będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.

Należy zaznaczyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem według właściwej stawki.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z powyższego przepisu należy wywieść, że opodatkowane są te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Z kolei dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi, czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:

Z cytowanych przepisów wynika, że nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod zabudowę.

W przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W zależności od rodzaju inwestycji będzie to albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albo decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W świetle art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu wskazania wymaga, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Z opisu sprawy wynika, że na działce nr 1 znajduje się infrastruktura techniczna: sieć elektroenergetyczna, przyłącze kanalizacyjne i wodociągowe oraz słup oświetleniowy oraz urządzony gminny plac zabaw, który jest ogrodzony ogrodzeniem z siatki na słupkach stalowych z metalową furtką. Plac zabaw i ogrodzenie zostaną rozebrane i zabrane przez Państwa z nieruchomości i nie będzie przedmiotem umowy sprzedaży. Na nieruchomości nie są posadowione żadne budynki, a budowle, które pozostaną na nieruchomości to przebiegające przez nią naniesienia w postaci infrastruktury przesyłowej, które w całości stanowią własność przedsiębiorstw przesyłowych. Naniesienia w postaci infrastruktury przesyłowej składające się z sieci wodociągowo-kanalizacyjnej i elektroenergetycznej, które przebiegają przez działkę nr 1 stanowią budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, pierwszej kolejności należy ocenić, czy przedmiotem transakcji będzie grunt zabudowany, czy grunt niezabudowany.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.):

Natomiast na mocy art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:

Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:

W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego :

W myśl z art. 47 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 48 Kodeksu cywilnego:

Rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają się one własnością właściciela gruntu.

Na podstawie art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego:

Jeśli więc znajdujące się na działce części infrastruktury wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowej i elektrycznej są przyłączone do przedsiębiorstw świadczących usługi wodociągowe, kanalizacyjnej oraz elektroenergetyczne, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.

Pojęcie „dostawa towarów” w ustawie o podatku od towarów i usług nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności. Zatem, nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu ustawy z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. Właściwa interpretacja pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” uwzględnia, że dotyczy ono czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenie z 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe). W orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że:

Jednak jednocześnie Trybunał zastrzegł, że:

Gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla, która nie stanowi własności zbywcy, to w świetle prawa cywilnego ten obiekt budowlany stanowi część składową nieruchomości. Natomiast w świetle ustawy nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).

W analizowanej sprawie w stosunku do działki nr 1 będziemy mieli do czynienia z sytuacją zbycia przez Państwa gruntu, na którym znajdują się naniesienia w postaci infrastruktury technicznej (linii przesyłowych), które nie są Państwa własnością – są własnością przedsiębiorstw przesyłowych. Jak Państwo wskazali, naniesienia w postaci infrastruktury przesyłowej składające się z sieci wodociągowo-kanalizacyjnej i elektroenergetycznej, które przebiegają przez działkę nr 1 stanowią budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Wobec tego, skoro znajdujące się na działce nr 1 budowle w postaci infrastruktury przesyłowej, są własnością przedsiębiorstw przesyłowych, to nie sposób przyjąć, że będą dokonywali Państwo dostawy gruntu wraz ze znajdującymi się na ww. działce naniesieniami. To ww. podmiot trzeci, a nie Państwo jako zbywający, znajduje się w faktycznym posiadaniu ww. naniesień i korzysta z nich jako właściciel.

Tak więc, w przypadku dostawy działki nr 1, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, którego jednak nie można uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem na działce nr 1 posadowiona jest infrastruktura przesyłowa stanowiąca budowle.

Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:

Zatem, dostawa działki nr 1 nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest już zabudowany.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.