Interpretacja indywidualna z dnia 2 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.981.2025.1.KP

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego obejmującego przede wszystkim napoje i wyroby tytoniowe (przeważająca i wykonywana działalność gospodarcza – PKD 2007 47.11.Z Sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych).

Opłaca Pan zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej – na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: u.z.p.d.f.). Jednocześnie jest Pan czynnym podatkiem podatku od towarów i usług.

W poprzednich latach prowadził Pan księgi rachunkowe z uwagi fakt, iż przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przekraczały kwotę wynikającą z art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości (dalej: u.o.r.). W 2024 r. Pana przychody netto ze sprzedaży towarów przekraczały kwotę zobowiązującą do prowadzenia ksiąg rachunkowych wynikającą z art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości (dalej: u.o.r.)., tj. równowartość 2,5 mln euro. Podobny poziom przychodów zostanie osiągnięty w 2025 r.

Pana wątpliwości dotyczą obowiązku dalszego prowadzenia ksiąg rachunkowych z uwagi na przekroczenie kwoty przychodów zobowiązującej do ich prowadzenia, w świetle zwolnienia  z obowiązku prowadzenia ksiąg obejmującego podatników opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym opłacając zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej ma Pan obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z art. 24a ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.o.f.), czy też jest z tego obowiązku zwolniony z uwagi na treść art. 24 ust. 1 u.z.p.d.f.?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, nie ma Pan obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych, z uwagi na zwolnienie przewidziane w art. 24 ust. 1 u.z.p.d.f., niezależnie od wysokości osiąganych przychodów. Limit przychodów zobowiązujący podatników do prowadzenia ksiąg rachunkowych wskazany w przepisach u.o.r. nie znajduje zastosowania w przypadku podatników opodatkowanych w formie karty podatkowej, podobnie jak obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych wskazany w art. 24a u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 24a ust. 1 i 4 u.p.d.o.f. obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dotyczy osób fizycznych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, jeśli ich przychody za poprzedni rok podatkowy wyniosły co najmniej równowartość kwoty określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.r., tj. 2,5 mln euro. Przeliczenie na walutę polską następuje według średniego kursu ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy.

W Pana ocenie powyższy obowiązek nie dotyczy jednak osób opodatkowanych w formie zryczałtowanego podatku dochodowego. W myśl ogólnej zasady wynikającej z art. 5 u.z.p.d.f.: „Podatnicy opodatkowani na zasadach określonych w ustawie nie mają obowiązku prowadzenia ksiąg, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.” Księgami na gruncie przedmiotowej ustawy są zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 9 u.z.p.d.f. księgi rachunkowe oraz podatkowa księga przychodów i rozchodów, prowadzone na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż podstawowe założenia prowadzenia działalności przez podatników opodatkowanych w formie ryczałtu zakłada generalny brak obowiązku prowadzenia ksiąg w rozumieniu ustawy, w tym ksiąg rachunkowych. Należy jednak zauważyć, że przepis art. 5 u.z.p.d.f. zawiera odesłanie „chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.”, przy czym ustawa nie precyzuje czy przepisów stanowiących inaczej należy szukać w obrębie innych ustaw podatkowych, czy też jest to odesłanie wewnątrz ustawowe. Wobec czego odesłanie, o którym mowa w art. 5 u.z.p.d.f. może być rozumiane dwojako.

Przyjmując, że określenie „chyba że ustawa stanowi inaczej” należy rozumieć jako możliwość odrębnego uregulowania danej kwestii także w innych ustawach należy przyjąć, że art. 5 u.z.p.d.f. wprowadza ogólną zasadę odnoszącą się do podatników opodatkowanych w formach zryczałtowanych, która jednak może być modyfikowana przepisami innych ustaw. W szczególności zasada ta mogłaby zostać ograniczona przepisami u.o.r., w przypadku przekroczenia kwoty zobowiązującej do prowadzenia ksiąg rachunkowych. W takim bowiem przypadku dochodzi do sytuacji, w której „przepisy ustawy stanowią inaczej” o obowiązku prowadzenia ksiąg, niż wynika to z przepisów u.z.p.d.f.

Jednak w Pana ocenie powyższe odesłanie ma charakter wewnątrz ustawowy, odsyłające wyłącznie do innych przepisów u.z.p.d.f. Takie rozumienie sensu normatywnego art. 5 u.z.p.d.f. podkreślane jest przez doktrynę prawa podatkowego: „Wydaje się, że takie zwolnienie (od obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych) jest zgodne z celami wprowadzenia zryczałtowanego opodatkowania i konstrukcją ich poszczególnych form. Istotą zryczałtowanych form opodatkowania jest przecież odciążenie podatnika od różnego rodzaju obowiązków ewidencyjnych, w tym przede wszystkim od prowadzenia ksiąg.”(A. Bartosiewicz, R. Kubacki [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Komentarz, Warszawa 2011, art. 5.). W związku z powyższym, nieuprawnionym byłoby twierdzenie, że podatnik ma mimo wszystko obowiązek stosowania art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f., który stanowi znaczące obciążenie dla podatnika rozliczającego się w uproszczonej formie, jaką jest karta podatkowa. Również pod względem aksjologicznym należy uznać, że nakładanie dodatkowych obciążeń na podatnika, który w założeniu ma się rozliczać w prostszej formie jest nieuzasadnione. Nałożenie na podatnika rozliczającego się w formie karty podatkowej obowiązków spoza u.z.p.d.f. stoi w sprzeczności z ideą wprowadzenia do porządku prawnego rozwiązań zawartych w tej ustawie. Niezależnie jednak od sposobu rozumienia odesłania z art. 5 u.z.p.d.f., w przypadku podatników opodatkowanych w formie karty podatkowej istotne znaczenie ma treść art. 24 ust. 1 u.z.p.d.f., będący przepisem szczególnym wobec art. 5, który w ocenie Wnioskodawcy przesądza o braku obowiązku prowadzenia ksiąg.

Zgodnie bowiem z treścią wspomnianego przepisu: „Podatnicy prowadzący działalność opodatkowaną w formie karty podatkowej są zwolnieni od obowiązku prowadzenia ksiąg, składania zeznań podatkowych oraz wpłacania zaliczek na podatek dochodowy”. Treść art. 24 ust. 1 u.z.p.d.f. nie zawiera odesłania do innych przepisów, należy więc przyjąć, że odniesieniu do karty podatkowej odesłania wyrażonego w art. 5 u.z.p.d.f. nie stosuje się.

Z uwagi na fakt, że analiza językowa obu tych regulacji (tj. art. 5 i art. 24 u.z.p.d.f.) prowadzi do wniosku o ich jednolitej zawartości normatywnej, należy przyjąć, że art. 24 stanowi lex specialis względem art. 5. Powszechna w stosowaniu prawa reguła kolizyjna lex specialis derogat legi generali prowadzi do konstatacji, że w przypadku karty podatkowej w pierwszej kolejności należy stosować art. 24, umieszczony w rozdziale 3 dotyczącym tego sposobu opodatkowania.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż nie ma Pan obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych niezależnie od wysokości osiąganych przychodów. Nawet przyjmując założenie, że odesłanie z art. 5 może dotyczyć obowiązku wyrażonego w 24a ust. 4 u.p.d.o.f. i art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.r., to lex specialis w art. 24 ust. 1 u.z.p.d.f. i pierwszeństwo jego stosowania nad zasadą ogólną art. 5 ogranicza ten obowiązek, poprzez niewyrażenie w żaden sposób możliwości modyfikacji tej regulacji.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust. 2 ww. ustawy).

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jednym ze źródeł przychodów jest:

Pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:

a)wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b)polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c)polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

– prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Natomiast stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Stosownie do art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

W myśl art. 24a ust. 3 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek prowadzenia księgi nie dotyczy osób, które opłacają podatek dochodowy w formach zryczałtowanych.

Przepis ten odnosi się do podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zauważyć bowiem należy, że w art. 24a ustawodawca posługuje się dwoma pojęciami: podatkowa księga przychodów i rozchodów zwana dalej „księgą”, księgi rachunkowe. Zatem art. 24a ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym użyto sformułowania „księga”, wyłącza podatników opłacających podatek w formach zryczałtowanych z obowiązku prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Przepis ten nie wyłącza natomiast z obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Zgodnie z art. 24a ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dotyczy osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek jawnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich, jeżeli ich przychody, w rozumieniu art. 14, za poprzedni rok podatkowy wyniosły w walucie polskiej co najmniej równowartość kwoty określonej w euro w przepisach o rachunkowości.

Stosownie natomiast do treści art. 24a ust. 5 ww. ustawy:

Osoba fizyczna, spółka cywilna osób fizycznych, spółka jawna osób fizycznych lub spółka partnerska może prowadzić księgi rachunkowe również od początku następnego roku podatkowego, jeżeli przychody, w rozumieniu art. 14, za poprzedni rok podatkowy są niższe niż równowartość w walucie polskiej kwoty określonej w euro w przepisach o rachunkowości. W tym przypadku podatnik informuje o prowadzeniu ksiąg rachunkowych w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, składanym za rok podatkowy, w którym były prowadzone. Jeżeli księgi prowadziła spółka cywilna osób fizycznych, spółka jawna osób fizycznych lub spółka partnerska, informację składają wszyscy wspólnicy.

Zgodnie z art. 24a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wyrażone w euro wielkości, o których mowa w ust. 4, 4b, 4c, 4e, 4f i 5, przelicza się na walutę polską według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy.

W przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych zasadą jest prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Podatnicy mogą być również zobowiązani do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Obowiązek ten aktualizuje się wówczas, gdy osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie osiągają przychody z działalności gospodarczej za poprzedni rok podatkowy w wysokości stanowiącej w walucie polskiej co najmniej równowartość kwoty określonej w euro w przepisach o rachunkowości (Bartosiewicz A., Kubacki R., PIT. Komentarz. Wydanie V. Lex 2015).

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne:

1)prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą;

2)osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6

ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, 340, 368, 620 i 680), zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym”;

3) będące osobami duchownymi;

4) osiągające przychody ze sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej.

Opodatkowanie w tej formie przysługuje, jeżeli zostaną spełnione warunki określone w tej ustawie.

Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:

Zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność usługową w zakresie handlu detalicznego żywnością, napojami, wyrobami tytoniowymi oraz kwiatami, z wyjątkiem napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5% - w warunkach określonych w części II tabeli.

Zgodnie z art. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Podatnicy opodatkowani na zasadach określonych w ustawie nie mają obowiązku prowadzenia ksiąg, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Zgodnie z tym, co przyjmuje się w doktrynie, określenie „chyba że ustawa stanowi inaczej” należy rozumieć jako możliwość innego uregulowania danej kwestii w jakiejkolwiek ustawie.

Przy tym, jak wskazano w art. 4 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:

Użyte w ustawie określenia księgi - księgi rachunkowe albo podatkową księgę przychodów i rozchodów, prowadzone na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Stosownie do art. 24 ust. 1 ww. ustawy:

Podatnicy prowadzący działalność opodatkowaną w formie karty podatkowej są zwolnieni od obowiązku prowadzenia ksiąg, składania zeznań podatkowych oraz wpłacania zaliczek na podatek dochodowy. Podatnicy ci są jednak obowiązani wydawać na żądanie klienta rachunki i faktury, o których mowa w odrębnych przepisach, stwierdzające sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi, oraz przechowywać w kolejności numerów kopie tych rachunków i faktur w okresie pięciu lat podatkowych, licząc od końca roku, w którym wystawiono rachunek lub fakturę.

W myśl natomiast art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.):

Przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej "ustawą", stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółek jawnych osób fizycznych, spółek partnerskich oraz przedsiębiorstw w spadku działających zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r. poz. 170), jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2 500 000 euro.

Zgodnie z powyższym przepisem, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dotyczy osób fizycznych, których przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2 500 000 euro.

W opisie sprawy wskazał Pan, że:

· prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego obejmującego przede wszystkim napoje i wyroby tytoniowe (przeważająca i wykonywana działalność gospodarcza – PKD 2007 47.11.Z Sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych).

· Opłaca Pan zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej

· Jest Pan czynnym podatkiem podatku od towarów i usług.

· W poprzednich latach prowadził Pan księgi rachunkowe z uwagi fakt, iż przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przekraczały kwotę wynikającą z art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości (dalej: u.o.r.).

· W 2024 r. Pana przychody netto ze sprzedaży towarów przekraczały kwotę zobowiązującą do prowadzenia ksiąg rachunkowych wynikającą z art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości (dalej: u.o.r.)., tj. równowartość 2,5 mln euro.

·Podobny poziom przychodów zostanie osiągnięty w 2025 r.

Należy wskazać, że art. 24a ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowi podstawy do wyłączenia obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych przez podatnika osiągającego przychody z działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej, w sytuacji gdy przekroczył on limit określony w ustawie o rachunkowości, tj. za poprzedni rok podatkowy osiągnął przychody w wysokości co najmniej równowartości w walucie polskiej 2 500 000 euro. Z literalnej wykładni art. 24a ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika bowiem, że w roku podatkowym następującym po roku (bądź latach następujących po latach), w którym przychody netto ze sprzedaży przekroczyły kwotę 2 500 000 euro, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości, powstaje obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Ponadto należy podkreślić, że podatnicy są zobowiązani do stosowania przepisów ustawy o rachunkowości, w tym do realizacji obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych, niezależnie od regulacji wynikających z przepisów prawa podatkowego.

Oznacza to, że przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości mają zastosowanie do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów oraz operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2 500 000 euro.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że art. 24 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne nie daje podstaw do zwolnienia z obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych podatnika uzyskującego przychody z działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej, jeżeli przekroczył on limit wskazany w ustawie o rachunkowości, tj. osiągnął za poprzedni rok podatkowy przychody w wysokości co najmniej równowartości w walucie polskiej 2 500 000 euro.

Reasumując, w przypadku osiągnięcia w roku podatkowym przychodu na poziomie 2 500 000 euro, będzie Pan zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych od początku następnego roku podatkowego.

Wobec powyższego, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawyz dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.