Interpretacja indywidualna z dnia 6 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.550.2025.1.ED

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2025 r. za pośrednictwem e-Doręczeń wpłynął Państwa wniosek z 7 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w przypadku odpłatnego zbycia akcji Spółki Czeskiej, kalkulując dochód lub stratę z tej transakcji, będą Państwo uprawnieni do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodu (zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT) zarówno historycznej ceny nabycia (objęcia) akcji, jak i wartości poniesionego wydatku na wniesienie Wkładów, które powiększyły kapitał własny Spółki Czeskiej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

- Informacje ogólne

X S.A. („Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polską spółką akcyjną, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych (polski rezydent podatkowy).

Wnioskodawca jest akcjonariuszem w czeskiej spółce kapitałowej, działającej w formie spółki akcyjnej (po czesku: akciová společnost, a.s.) z siedzibą w Republice Czeskiej („Spółka Czeska”). Wnioskodawca posiada 100% akcji Spółki Czeskiej.

Już po nabyciu akcji Spółki Czeskiej w latach 2024 i 2025, Wnioskodawca dokonał na jej rzecz wniesienia wkładów („Wkłady”). Wkłady miały charakter dobrowolny i wniesione zostały poza kapitał zakładowy Spółki Czeskiej.

Wkłady zostały rozliczone w formie niepieniężnej, tj. poprzez potrącenie zobowiązania do wniesienia Wkładu z zobowiązaniami Spółki Czeskiej wobec Wnioskodawcy z tytułu należności handlowych (rozpoznanych przez Wnioskodawcę jako przychód należny).

- Charakter Wkładu

Od strony prawnej, Wkłady można scharakteryzować w następujący sposób:

- Podstawą prawną wniesienia Wkładów były przepisy czeskiej ustawy nr 90/2012 Coll., o spółkach handlowych (Zákon o obchodních korporacích, dalej: „ZOK”), w szczególności § 163 ZOK.

- Zgodnie z § 163 ZOK, wspólnik (w tym akcjonariusz) może, za zgodą właściwego organu spółki (np. zarządu), wnieść do spółki dobrowolną dopłatę. Może ona mieć charakter wkładu niepieniężnego.

- Jest to czynność niezależna od obowiązku wniesienia typowych dopłat, który mógłby ewentualnie wynikać ze statutu spółki (który reguluje inny przepis, tj. § 162 ZOK).

- Wniesienie takiego wkładu, zarówno pieniężnego, jak i niepieniężnego (§ 163 ust. 2 ZOK), nie jest pożyczką ani nie podwyższa kapitału zakładowego Spółki Czeskiej. Wkład wnoszony jest na inne kapitały i odpowiednio ewidencjonowany.

- Zgodnie z przepisami § 166 ZOK, zwrot wniesionych kwot jest możliwy tylko na podstawie uchwały walnego zgromadzenia i wyłącznie w zakresie, w jakim wpłaty przewyższają skumulowaną stratę spółki. Zwrot nie może nastąpić, jeśli doprowadziłoby to do upadłości (niewypłacalności) spółki.

- Planowana transakcja

Wnioskodawca planuje w przyszłości dokonać odpłatnego zbycia (sprzedaży) wszystkich posiadanych akcji w Spółce Czeskiej na rzecz podmiotu trzeciego (nabywcy).

W związku z tą transakcją Wnioskodawca nie otrzyma zwrotu wniesionych wcześniej Wkładów od Spółki Czeskiej. Jak wskazano powyżej, Wkłady stały się częścią kapitału własnego Spółki Czeskiej, a ewentualny zwrot (§ 166 ZOK) jest procedurą odrębną od sprzedaży akcji i w tym przypadku nie będzie miał miejsca. Nie jest on też możliwy biorąc pod uwagę obecną sytuację ekonomiczną Spółki Czeskiej.

Wartość wniesionych Wkładów, jako że powiększyły one aktywa i kapitały własne Spółki Czeskiej, będzie miała ekonomiczne odzwierciedlenie w cenie sprzedaży akcji, którą Wnioskodawca wynegocjuje z nabywcą.

Wnioskodawca przewiduje jednak sytuację, w której finalna cena sprzedaży akcji (stanowiąca przychód podatkowy Wnioskodawcy, opodatkowany w Polsce) może być niższa niż łączna suma historycznej ceny nabycia (objęcia) tych akcji oraz wartości wniesionych (w formie niepieniężnej) Wkładów.

Końcowo, Spółka do tej pory nie rozpoznała wydatków na wniesienie Wkładów jako kosztów uzyskania przychodów w CIT.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w przypadku odpłatnego zbycia akcji Spółki Czeskiej, Wnioskodawca kalkulując dochód lub stratę z tej transakcji, będzie uprawniony do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodu (zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT) zarówno historycznej ceny nabycia (objęcia) akcji, jak i wartości poniesionego wydatku na wniesienie Wkładów, które powiększyły kapitał własny Spółki Czeskiej?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, kalkulując dochód (lub stratę) z odpłatnego zbycia akcji Spółki Czeskiej, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zarówno wydatków poniesionych na nabycie (objęcie) tych akcji, jak i wartości wniesionego dobrowolnie Wkładu, jeżeli ten nie zostanie mu wcześniej zwrócony.

Uzasadnienie stanowiska

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Źródłem przychodów w opisanym zdarzeniu jest odpłatne zbycie akcji. Koszty związane z tym źródłem przychodów obejmują przede wszystkim wydatki na nabycie lub objęcie tych akcji.

Moment rozpoznania kosztu nabycia (objęcia) udziałów (akcji)

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, za koszty uzyskania przychodów nie uznaje się:

„wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych (…), wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów”.

Zdaniem Spółki w oparciu o ww. przepis wszelkie wydatki związane z nabywaniem, obejmowaniem czy posiadaniem udziałów (akcji) w spółkach kapitałowych powinny być odraczane do momentu zbycia tych udziałów (akcji). Wydatki takie nie są zatem trwale wyłączone z kosztów podatkowych, a tylko ich rozpoznanie jest odroczone do momentu uzyskania przychodu, w tym np. przychodu ze sprzedaży akcji.

Wydatki na wniesienie Wkładów nie podwyższyły nominalnej wartości akcji ani kapitału zakładowego, miały one jednak na celu dokapitalizowanie Spółki Czeskiej, poprawę jej kondycji finansowej, a tym samym zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów (posiadanych akcji) oraz potencjalne zwiększenie ich wartości w przyszłości.

W przypadku opisanym przez Spółkę można także przyjąć, że Wydatki na Wkłady mają charakter definitywny – nie zostaną one Wnioskodawcy zwrócone przez Spółkę Czeską. Są one bezpośrednio związane z inwestycją kapitałową w akcje Spółki Czeskiej.

Regulacja dotycząca „dopłat”

Jednocześnie, przepisy ustawy o CIT (art. 16 ust. 1 pkt 53 ustawy) wyłączają z kosztów wydatki na „dopłaty, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 11”. Rzeczony przepis stanowi natomiast, że do przychodów nie zalicza się:

„dopłat wnoszonych do spółki, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, kwot i wartości stanowiących nadwyżkę ponad wartość nominalną udziałów (akcji), otrzymanych przy ich wydaniu i przekazanych na kapitał zapasowy, oraz w spółdzielniach i ich związkach - wartości wpisowego, przeznaczonych na fundusz zasobowy”.

Zastosowanie ww. regulacji w przypadku Spółki i opisanego zdarzenia przyszłego nie jest jednak możliwe.

Po pierwsze, przepis wyraźnie odnosi się do „dopłat” i poprzez odwołanie do „odrębnych przepisów” należy mieć na uwadze dopłaty w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością (i w ograniczonym zakresie spółkach akcyjnych) wnoszone w oparciu o polskie przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej: „KSH”), w szczególności art. 177 KSH. Nie można bowiem powiedzieć, że przepisy polskiej ustawy o CIT mogłyby się odnosić do regulacji prawa obcego (w tym czeskiego prawa handlowego).

Po drugie, pomiędzy opisywanymi Wkładami a dopłatami w rozumieniu polskich przepisów nie można dopatrywać się podobieństwa, gdyż Wkłady wnoszone są w oparciu o dobrowolną decyzję wspólnika (akcjonariusza) i mogą mieć charakter wkładów niepieniężnych.

Biorąc pod uwagę, że regulacje art. 16 ustawy o CIT stanowią wyjątek od „dochodowej” konstrukcji podatku dochodowego od osób prawnych, a jednocześnie wniesienie Wkładów przyczynia się do uzyskania przez Spółkę przychodów ze zbycia akcji w Spółce Czeskiej, prawidłowa wykładnia przepisów powinna prowadzić do wniosku, że wartość Wkładów może stanowić koszt uzyskania dla Spółki.

Warunkiem jest jednak (i) uzyskanie przychodu z odpłatnego zbycia akcji oraz (ii) brak zwrotu wkładów na rzecz Spółki przed tym zbyciem.

Reasumując, kalkulując dochód (lub stratę) z odpłatnego zbycia akcji Spółki Czeskiej, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zarówno wydatków poniesionych na nabycie (objęcie) tych akcji, jak i wartości wniesionego dobrowolnie Wkładu, jeżeli ten nie zostanie mu wcześniej zwrócony. Koszty te będą stanowiły koszty w źródle zyski kapitałowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT:

Za przychody z zysków kapitałowych uważa się inne, niż określone w pkt 1 i 2, przychody z udziału (akcji) w osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, w tym przychody ze zbycia udziału (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich umorzenia.

Ustawodawca umieścił zatem przychody uzyskiwane ze zbycia akcji w katalogu przychodów z zysków kapitałowych.

Ogólną zasadę rozpoznawania przychodów zawierają jednak przepisy art. 12 ustawy o CIT.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu, a jedynie precyzuje - poprzez przykładowe wyliczenie - rodzaje przychodów. Jednocześnie należy stwierdzić, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Poza tym musi mieć charakter definitywny (dokonany) i mierzalny.

Ponadto, użyty w art. 12 ust. 1 tej ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wykaz przychodów stanowi katalog otwarty, natomiast zawarte w tym przepisie okoliczności określające przychody mają charakter przykładowy. Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

Jednocześnie, w myśl art. 14 ust. 1-3 ustawy o CIT, w myśl którego:

1.Przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości rynkowej.

2.Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy, praw majątkowych lub usług określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami, prawami lub usługami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca zbycia albo świadczenia.

3.Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy wzywa strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określa wartość z uwzględnieniem opinii biegłego. Jeżeli wartość określona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego ponosi zbywający albo świadczący usługi.

W odniesieniu do powyższych przepisów należy wskazać, że zasadą podstawową jest, że przychodem jest wartość sprzedanej rzeczy lub prawa. Jednocześnie nie może to być jakakolwiek ustalona wartość zbywanych dóbr. Przepis przewiduje bowiem, że ma być to wartość wyrażona w cenie, która została określona w umowie sprzedaży. Zatem co do zasady, wielkość przychodu należy oceniać, biorąc pod uwagę przede wszystkim cenę, która wynika z zawartej umowy sprzedaży.

Powyższa zasada doznaje jednak istotnego ograniczenia - ponieważ przychodem jest wartość sprzedanych dóbr, wykazana cena - jaką uzyskano ze sprzedaży - nie może, bez uzasadnionego powodu, rażąco różnić się od obiektywnie ocenianej wartości rzeczy lub praw będących przedmiotem sprzedaży. Jeżeli przypadek taki zostanie stwierdzony - organ podatkowy ma obowiązek ustalić przychód w wysokości wartości rynkowej.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów zostały określone w art. 15 i 16 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-został właściwie udokumentowany,

-nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu nabycia udziałów został szczegółowo wskazany w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.

Z powyższego wynika, że możliwość rozpoznania wydatków na nabycie udziałów jest odroczona w czasie do momentu zbycia tych udziałów. Użycie przez ustawodawcę określenia „wydatki na nabycie” oznacza przy tym, że do kosztów uzyskania przychodów - ale dopiero z chwilą sprzedaży udziałów - zalicza się wydatki bezpośrednio warunkujące ich nabycie, tj. takie bez których poniesienia skuteczne nabycie udziałów nie byłoby możliwe. Takie wydatki stanowią koszt uzyskania przychodów pod warunkiem, że spełniają ogólne przesłanki zaliczenia ich do kosztów podatkowych, wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Przenosząc powyższe przepisy na grunt sprawy, należy wskazać, że zbycie udziałów oznacza powstanie dla zbywającego przychodu podatkowego (przysporzenie w postaci otrzymanej ceny za udziały, nie niższej niż wartość rynkowa - w myśl przywołanego wcześniej art. 14 ust. 1-3 ustawy o CIT) i w tym właśnie momencie (momencie zbycia udziałów) zbywający może rozpoznać koszt ich nabycia.

Zatem, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, w myśl którego, kalkulując dochód (lub stratę) z odpłatnego zbycia akcji Spółki Czeskiej, będą Państwo uprawnieni do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie (objęcie) tych akcji.

W tym zakresie Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się kolejno do możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wartości poniesionego wydatku na wniesienie Wkładów, które powiększyły kapitał własny Spółki Czeskiej, należy wskazać, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 53 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dopłat, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 11, oraz ich zwrotu.

Natomiast w myśl art. 12 ust. 4 pkt 11 ww. ustawy:

Do przychodów nie zalicza się dopłat wnoszonych do spółki, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, kwot i wartości stanowiących nadwyżkę ponad wartość nominalną udziałów (akcji), otrzymanych przy ich wydaniu i przekazanych na kapitał zapasowy, oraz w spółdzielniach i ich związkach - wartości wpisowego, przeznaczonych na fundusz zasobowy.

Należy też zauważyć, że wydatki ponoszone na uiszczenie dopłat przez wspólników/akcjonariuszy nie stanowią wydatków na objęcie ani nabycie udziałów/akcji (nie mają bezpośredniego związku z nabyciem bądź objęciem udziałów/akcji), a zatem nie są objęte hipotezą art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo akcjonariuszem w czeskiej spółce kapitałowej, działającej w formie spółki akcyjnej (akciová společnost, a.s.) z siedzibą w Republice Czeskiej i posiadają Państwo 100% akcji tej spółki. Po nabyciu akcji Spółki Czeskiej w latach 2024 i 2025, dokonali Państwo na jej rzecz wniesienia wkładów, które miały charakter dobrowolny i wniesione zostały poza kapitał zakładowy Spółki Czeskiej. Wkłady zostały rozliczone w formie niepieniężnej, tj. poprzez potrącenie zobowiązania do wniesienia Wkładu z zobowiązaniami Spółki Czeskiej wobec Państwa z tytułu należności handlowych (rozpoznanych przez Państwa jako przychód należny). Podstawą prawną wniesienia Wkładów były przepisy czeskiej ustawy o spółkach handlowych („ZOK”), w szczególności § 163 ZOK, zgodnie z którym, wspólnik (w tym akcjonariusz) może, za zgodą właściwego organu spółki (np. zarządu), wnieść do spółki dobrowolną dopłatę. Może ona mieć charakter wkładu niepieniężnego.

Ponadto niezależnie od wskazanych we wniosku różnic pomiędzy dopłatami wnoszonymi do polskiej spółki na podstawie Kodeksu spółek handlowych, a wskazanymi we wniosku dobrowolnymi Wkładami Państwa do spółki czeskiej powiększającymi aktywa i kapitały własne tej spółki, zaznaczyć należy, że skoro racjonalny ustawodawca wyłącza z kosztów podatkowych dopłaty do spółki polskiej wnoszone na podstawie k.s.h. to nie sposób twierdzić, że dopuszcza możliwość zaliczania do tych kosztów wydatków z tytułu dobrowolnych wpłat (wkładów) wnoszonych do spółki zagranicznej, na podstawie zagranicznych przepisów i to w sytuacji, gdy jak sami Państwo przyznajecie istnieje w prawie czeskim procedura zwrotu tych wkładów.

Brak jest tym samym jakichkolwiek podstaw prawnych do zaliczenia Państwa wydatków z tytułu Wkładów do Spółki Czeskiej, jako kosztów podatkowych z odpłatnego zbycia akcji tej spółki.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie sposób zgodzić się z Państwa stanowiskiem, iż kalkulując dochód (lub stratę) z odpłatnego zbycia akcji Spółki Czeskiej, będą Państwo uprawnieni do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości wniesionego dobrowolnie Wkładu, jeżeli ten nie zostanie Państwu wcześniej zwrócony.

Zatem Państwa stanowisko w ww. zakresie należało uznać za nieprawidłowe.

Podsumowując, Państwa stanowisko, zgodnie z którym, kalkulując dochód (lub stratę) z odpłatnego zbycia akcji Spółki Czeskiej, będą Państwo uprawnieni do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów:

-wydatków poniesionych na nabycie (objęcie) tych akcji – jest prawidłowe,

-wartości wniesionego dobrowolnie Wkładu, jeżeli ten nie zostanie Państwu wcześniej zwrócony – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.