Interpretacja indywidualna z dnia 9 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1096.2025.2.MG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie pismem z 11 stycznia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego (doprecyzowany w uzupełnieniu)

W dniu 20 grudnia 2024 r. zmarł Pana brat. Po odrzuceniu spadku przez poprzedzających Pana spadkobierców, 20 grudniu 2025 r. przyjął Pan spadek z dobrodziejstwem inwentarza. Jako najbliższa rodzina jest Pan zwolniony z podatku od spadków i darowizn. W skład spadku wchodzą m.in. prawo majątkowe wynikające z umowy deweloperskiej dotyczącej zakupu segmentu w zabudowie szeregowej. Umowa została zawarta w październiku 2023 r., a Pana brat wpłacił na rachunek powierniczy dewelopera kwotę 200.000 zł. Segment nie został zakupiony, jest w dalszym ciągu własnością dewelopera. Deweloper wyraził zgodę na sprzedaż praw do tej umowy. Z uwagi na długi spadkowe, prawo majątkowe do umowy zostanie sprzedane w pierwszym kwartale 2026 r. za kwotę 400.000 zł. Środki uzyskane ze sprzedaży prawa majątkowego do umowy zostaną przeznaczone na spłatę długów spadkowych pozostawionych przez spadkodawcę w kwocie 550.000 zł. Jest to wstępna kwota, która na chwilę obecną wykazana jest w procesie dokonywanego przez komornika spisu inwentarza. Na długi spadkowe składają się: kredyt hipoteczny, długi wobec instytucji państwowych takich jak Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Urząd Skarbowy, leasing bankowy, kredyt hipoteczny, alimenty oraz inne zobowiązania wobec osób fizycznych i prawnych.

Pytania

1.Czy kwota uzyskana ze sprzedaży praw majątkowych, przeznaczona na spłatę długów spadkowych, stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 6d ustawy o PIT, co skutkuje brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?

2.Czy cała kwota uzyskana ze sprzedaży praw majątkowych do umowy, przeznaczona na spłatę długów spadkowych, będzie uznana za koszty uzyskania przychodu?

3.Czy powyższą transakcję należy umieścić w PIT-39 i czy w deklaracji umieścić kwotę spłaty długów jako koszt uzyskania przychodu?

Pana stanowisko w sprawie

Uważa Pan, że zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spłacone przez podatnika długi spadkowe stanowią ciężary spadkowe, które należy uznać za koszt uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia praw majątkowych nabytych w drodze spadku. W konsekwencji, dochód uzyskany ze sprzedaży praw majątkowych do umowy deweloperskiej, przeznaczony na spłatę długów spadkowych, nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 6d Ustawy o PIT długi spadkowe stanowią koszt uzyskania przychodów gdy zostaną zapłacone, nawet po sprzedaży praw majątkowych. Dlatego spłacone ciężary spadkowe w kwocie 550.000 zł, będą stanowiły koszt uzyskania przychodu, nawet gdy zostaną one spłacone przez Pana ze środków otrzymanych po zawarciu aktu notarialnego sprzedaży tych praw. Należy złożyć deklarację PIT-39 i umieścić spłacone ciężary spadkowe jako koszt uzyskania przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z tym przepisem:

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy:

W świetle powyższego, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Stosownie natomiast do art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 18 ww. ustawy:

Zawarte wyliczenie praw majątkowych ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Należy zatem przyjąć, że do katalogu praw majątkowych objętych zakresem regulacji art. 18 ww. ustawy można zaliczyć także inne prawa niewymienione w tym przepisie. Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw, jak również z ich sprzedaży lub zamiany.

Do przychodów z praw majątkowych zaliczyć tym samym należy również wierzytelności czy też przychód uzyskany z ich zbycia. Wierzytelność jest prawem podmiotowym, które w stosunku zobowiązaniowym przysługuje wierzycielowi. Przy podziale praw na majątkowe i niemajątkowe podstawę będzie stanowił interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są z interesem ekonomicznym danego podmiotu. Będą to więc także wierzytelności, wynikające ze stosunków zobowiązaniowych, w wysokości wartości świadczeń majątkowych (np. wierzytelności z tytułu umowy sprzedaży).

Instytucja zmiany wierzyciela została określona w art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1064 ze zm.).

Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przeniesienie takie w prawie cywilnym jest określane jako przelew wierzytelności (cesja). Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew wierzytelności powinien być dokonany też w formie pisemnej. W wyniku przeniesienia (przelewu, cesji) wierzytelności, wygasa u dotychczasowego wierzyciela (cedenta) stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają natomiast nowe stosunki zobowiązaniowe w rozumieniu cywilnoprawnym pomiędzy nabywcą wierzytelności (cesjonariuszem) a dłużnikiem oraz pomiędzy zbywcą a nabywcą wierzytelności, jeżeli przeniesienie wierzytelności jest odpłatne.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1445) - obowiązującej do 30 czerwca 2022 r.:

W art. 3 pkt 5 ww. ustawy została zdefiniowana umowa deweloperska jako umowa, na podstawie której deweloper zobowiązuje się do ustanowienia lub przeniesienia na nabywcę po zakończeniu przedsięwzięcia deweloperskiego prawa, o którym mowa w art. 1, a nabywca zobowiązuje się do spełnienia świadczenia pieniężnego na rzecz dewelopera na poczet ceny nabycia tego prawa.

Stronami umowy deweloperskiej są deweloper oraz nabywca.

Stosownie do art. 3 pkt 1 i 4 ww. umowy:

Świadczenia pieniężne, jakie na poczet ceny przyszłego lokalu wpłaca deweloperowi nabywca są przechowywane albo na otwartym mieszkaniowym rachunku powierniczym, albo na zamkniętym mieszkaniowym rachunku powierniczym. Wypłata zdeponowanych środków następuje albo zgodnie z harmonogramem przedsięwzięcia deweloperskiego przy otwartym mieszkaniowym rachunku powierniczym (art. 3 pkt 7 ww. ustawy), albo jednorazowo, po przeniesieniu na nabywcę prawa własności lokalu, przy zamkniętym mieszkaniowym rachunku powierniczym (art. 3 pkt 8 ww. ustawy).

Zgodnie z powyższym, umowa deweloperska jest umową zobowiązującą strony do zawarcia umowy przyrzeczonej, przewłaszczającej nieruchomość na rzecz nabywcy. W umowie tej deweloper w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zobowiązuje się do wybudowania budynku oraz wykonania wszystkich czynności niezbędnych w procesie budowlanym, a po wybudowaniu tego budynku do przeniesienia własności nieruchomości na nabywcę. Umowa deweloperska nie wywołuje natomiast skutków rozporządzających, polegających na przeniesieniu własności nieruchomości na nabywcę. W umowie tej nabywca zobowiązuje się do dokonywania wpłat na poczet ceny, mimo że prawo własności nieruchomości przejdzie na nabywcę dopiero z chwilą podpisania umowy w formie aktu notarialnego przenoszącej własność.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że planowane przez Pana zbycie praw i obowiązków wynikających z Umowy Deweloperskiej będzie stanowić odpłatną cesję praw i obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej. Przychód osiągnięty z tytułu dokonania cesji praw i obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej nie jest tożsamy z przychodem osiągniętym z tytułu sprzedaży nieruchomości, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż przedmiotem umowy deweloperskiej nie jest przeniesienie własności nieruchomości lub jej udziału, a zobowiązanie dewelopera do wybudowania segmentu i przeniesienia na nabywcę prawa własności tego segmentu.

Dlatego kwotę uzyskaną ze sprzedaży – odpłatnej cesji ogółu praw i obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej należy zakwalifikować do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jakimi są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c).

Zatem sprzedaż przez Pana ogółu praw i obowiązków wynikających z Umowy Deweloperskiej podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dochód uzyskany z praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód z praw majątkowych podlega kumulacji z innymi dochodami zgodnie z art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i należy go wykazać w zeznaniu rocznym.

Jednocześnie podatnik ma prawo pomniejszyć osiągnięty z ww. cesji przychód o koszty jego uzyskania.

Pana wątpliwości budzi kwestia, czy do kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia nabytych w drodze spadku ogółu praw i obowiązków wynikających z Umowy Deweloperskiej może Pan zaliczyć zapłacone długi spadkowe na podstawie art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten daje możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów m. in. ciężarów spadkowych przy uzyskaniu przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast – jak wyjaśniono wcześniej – Pan uzyska przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym nie może Pan pomniejszyć osiągniętego przychodu ze sprzedaży ogółu praw i obowiązków wynikających z Umowy Deweloperskiej, podlegającego opodatkowaniu jako przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o zapłacone długi spadkowe stosownie do art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy ustalaniu dochodu z tytułu ww. cesji mają zastosowania koszty uzyskania przychodów wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W niniejszej sprawie prawa majątkowe wynikające z umowy deweloperskiej dotyczącej zakupu segmentu nabył Pan w drodze spadku, który przyjął Pan z dobrodziejstwem inwentarza. Do kosztów uzyskania przychodów z tytułu zbycia praw i obowiązków wynikających z Umowy Deweloperskiej chciałby Pan zaliczyć zapłacone kwoty długów spadkowych. Na długi spadkowe składają się: długi wobec instytucji państwowych takich jak Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Urząd Skarbowy, leasing bankowy, kredyt hipoteczny, alimenty oraz inne zobowiązania wobec osób fizycznych i prawnych.

Koszty te nie zostały wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże brak wyłączenia określonego wydatku z katalogu wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, nie decyduje jeszcze o tym, że dany wydatek jest kosztem podatkowym. Wydatki mogą zatem stanowić koszty uzyskania przychodu, o ile spełniają przesłanki określone w ww. art. 22 ust. 1 ww. ustawy, w szczególności zostały poniesione w celu uzyskania przychodu bądź też zachowania lub zabezpieczenia jego źródła.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Aby dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

-musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;

-nie może być wymieniony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;

-musi być należycie udokumentowany.

Długi spadkowe, o których mowa we wniosku, do zapłaty których jest Pan zobowiązany jako spadkobierca, nie mają na celu uzyskania przychodu, zachowania, czy też zabezpieczenia źródła przychodów jakim są kapitały pieniężne, z którego to źródła uzyska Pan przychód w związku ze sprzedażą przez Pana ogółu praw i obowiązków wynikających z Umowy Deweloperskiej. Zapłata tych należności (długów spadkowych) stanowi uregulowanie ciążących na Panu zobowiązań, w następstwie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Z tej też przyczyny wydatki te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu.

W konsekwencji długi spadkowe, które zostaną uregulowane przez Pana po sprzedaży ogółu praw i obowiązków wynikających z Umowy Deweloperskiej, w sposób przedstawiony w opisie zdarzenia przyszłego - nie stanowią kosztu uzyskania przychodu pomniejszającego przychód jaki Pan osiągnie ze sprzedaży tych praw.

Dochód uzyskany z sprzedaży ogółu praw i obowiązków wynikających z Umowy Deweloperskiej podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychód z praw majątkowych. Dochód z praw majątkowych podlega kumulacji z innymi dochodami zgodnie z art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i należy go wykazać w zeznaniu rocznym PIT-37 lub PIT – 36. Kwota spłaty długów nie podlega wykazaniu w zeznaniu rocznym.

Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.