Interpretacja indywidualna z dnia 17 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.1040.2025.3.EC

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 18 grudnia 2025 r. oraz pismem złożonym 16 stycznia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania: ….ul. … lok. ….….

2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: …..ul. ….. lok. ….…..

Opis stanu faktycznego

W dniu 16 maja 2007 r. Wnioskodawcy (wspólnota majątkowa małżeńska) zawarli z …. Bankiem …. umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych waloryzowany kursem CHF. Celem kredytu było sfinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego. Kwota kredytu wyniosła 443 593,04 zł.  W dniu 18 czerwca 2024 r. Wnioskodawcy wytoczyli pozew indywidualny dotyczący stwierdzenia nieważności umowy. Postępowanie sądowe toczy się przed Sądem … w ….  (sygn. akt ….). W trakcie postępowania sądowego Strony postanowiły zawrzeć ugodę w sprawie polubownego rozstrzygnięcia sporu między Stronami oraz uchylić niepewność rozliczeń co do roszczeń związanych z zawarciem i wykonaniem umowy kredytu hipotecznego przez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie wzajemnych rozliczeń, a w konsekwencji tego, zakończenia umowy kredytowej bez żadnych dalszych roszczeń którejkolwiek ze Stron. W ugodzie Wnioskodawcy zobowiązują się do wycofania, w terminie 14 dni od dnia zapłaty przez Bank kwot wskazanych  w ugodzie, pozwu w sprawie indywidualnej.

W zaproponowanej przez Bank ugodzie zawarto, że Wnioskodawcom przysługują następujące roszczenia w stosunku do Banku wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu umowy:

1)149 668,28 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

2)97 099,99 CHF tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

3)9 395,04 zł tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,

4)891,32 zł tytułem składek na poczet ubezpieczenia,

5)8 913,20 zł tytułem opłat i prowizji związanej z kredytem.

Tym samym Wnioskodawcom przysługują w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w wysokości 168 867,84 zł oraz 97 099,99 CHF, a więc łącznie roszczenie o zapłatę 612 032,19 zł (przy czym spłaty dokonane w CHF zostały przeliczone przez Bank przy kursie średnim z dnia 4 czerwca 2025 r. według tabeli kursów średnich publikowanych przez Narodowy Bank Polski). Kwota ta będzie stanowiła zwrot na rzecz Wnioskodawców środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego zostały przekazane przez Wnioskodawców na rzecz Banku. Na podstawie ugody, Strony niniejszym mają dokonać potrącenia roszczenia Wnioskodawców w wysokości  612 032,19 zł z roszczeniem Banku w wysokości 443 593,04 zł, wobec czego, wierzytelności umarzają się wzajemnie do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do wysokości 443 593,04 zł. Dodatkowo Bank w ramach ugody zwróci Wnioskodawcom kwotę 10 800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, które uprzednio zostały poniesione przez Wnioskodawców  z własnych środków, w celu prawnej reprezentacji Wnioskodawców w Sądzie.

Uzupełnienie wniosku

Do zakończenia umowy kredytu hipotecznego przez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie wzajemnych rozliczeń, a w konsekwencji tego zakończenia umowy kredytowej bez żadnych dalszych roszczeń którejkolwiek ze Stron - doszło w dniu 1 sierpnia 2025 r. Stroną ugody były:

a)…. Bank …., ul. …., …., a

b)… i …., ul. ….., …..

Podstawą prawną ugody jest głównie art. 917 Kodeksu cywilnego, który definiuje ugodę jako umowę, w której strony dokonują wzajemnych ustępstw, aby zakończyć istniejący spór lub niepewność co do roszczeń.

Stronami zawartego porozumienia były:

a)… Bank …. ul. …., ………, a

b)……. i ………., ul. …………, ………..

W związku z postępowaniem sądowym Stron i w następstwie ustaleniem ugody, strony dokonały wzajemnych rozliczeń, a w konsekwencji tego zakończenia umowy oraz wzajemnych sporów sądowych.

Ugoda zawiera następujące ustalenia w sprawie wypłaty przez Bank na rzecz Wnioskodawców kwot:

1)149 668,28 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

2)97 099,99 CHF tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

3)9 395,04 zł tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,

4)891,32 zł tytułem składek na poczet ubezpieczenia,

5)8 913,20 zł tytułem opłat i prowizji związanej z kredytem.

Tym samym Wnioskodawcom przysługują w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w wysokości 168 867,84 zł oraz 97 099,99 CHF, a więc łącznie roszczenie o zapłatę 612 032,19 PLN zł (przy czym spłaty dokonane w CHF zostały przeliczone przez Bank przy kursie średnim z dnia 4 czerwca 2025 r. według tabeli kursów średnich publikowanych przez Narodowy Bank Polski). Kwota ta będzie stanowiła zwrot na rzecz Wnioskodawców środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego zostały przekazane przez Wnioskodawców na rzecz Banku.

Wypłata na rzecz Wnioskodawców kwoty 612 032,19 zł będzie to zwrot środków, które zostały wpłacone przez Wnioskodawców do Banku tytułem spłaty kapitału, odsetek  (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego w ugodzie zostaną uznane  za nadpłatę kredytu nienależną Bankowi. Ww. kwota będzie stanowiła zwrot kwoty wcześniej wpłaconej przez Wnioskodawców do Banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz Banku i nie wystąpi przysporzenie ponad kwoty wcześniej uiszczone.

Koszty postępowania sądowego zostały poniesione przez Wnioskodawców w całości z Ich własnych środków. Zgodnie z umową zawartą z Kancelarią prowadzącą sprawę, całość kosztów zastępstwa procesowego wpłynęła na konto Kancelarii. Powyższa kwota nie pokryła w całości kosztów wynagrodzenia Kancelarii.

Pytania

1.Czy kwoty wskazane pod numerem 1-5 zwrócone Wnioskodawcom przez Bank w wyniku ugody, stanowią dla Nich przychód i powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2.Czy kwota otrzymana na podstawie ugody tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, będzie stanowiła przychód Wnioskodawców i powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawców, stosownie do treści ugody Wnioskodawcy uzyskają zwrot wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, opłat i prowizji oraz ubezpieczenia. Kwota zwrotu stanowić będzie nadwyżkę nad wypłacony przez Bank kapitał. Zwrot ten jednak nie spowoduje powiększenia majątku Wnioskodawców, ponieważ na mocy zawartej ugody Wnioskodawcy otrzymają zwrot środków pieniężnych, które to wcześniej wpłacili Bankowi na mocy umowy kredytowej. W konsekwencji ugody, środki zwrócone przez Bank nie będą stanowiły przychodu Wnioskodawców w rozumieniu  art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”) podlegający opodatkowaniu.

Zwrot kosztów zastępstwa procesowego również nie będzie stanowił przysporzenia majątkowego  i nie będzie stanowił podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ po stronie Wnioskodawców nie nastąpi przysporzenie majątkowe, będzie to zwrot kosztów, które zostały już poniesione wcześniej z majątku Wnioskodawców. Kwota z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna podatkowo. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS wydanych w analogicznych stanach faktycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

•dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

•dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

•pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądzei wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objąłw posiadanie”;

•pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika

– tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:

Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Skutki podatkowe zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych, ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, składek na poczet ubezpieczenia oraz opłat i prowizji związanych z kredytem

Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z art. 917 ustawy Kodeks cywilny:

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Podkreślam, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem:

Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.

Przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).

W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności u stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

W Państwa przypadku - otrzymali Państwo od Banku zwrot środków pieniężnych, które zapłacili Państwo w związku z zaciągniętym kredytem, tj. zwrot: rat kapitałowo-odsetkowych, kwoty ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, składek na poczet ubezpieczenia oraz opłat i prowizji związanej z kredytem. Wobec powyższego, wypłata przez Bank na Państwa rzecz ww. zwrotu będzie dla Państwa neutralna podatkowo. W wyniku tego zwrotu nie osiągnęli Państwo bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego, a więc zwrot ten nie spowoduje po Państwa stronie powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego, wzrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Pana kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do Banku. Wypłata przez Bank na Państwa rzecz tego zwrotu będzie dla Państwa neutralna podatkowo.

Zatem, pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9  w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skutki podatkowe zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):

Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego  w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że koszty postępowania sądowego zostały poniesione przez Państwa w całości z własnych środków. Całość kosztów zastępstwa procesowego wpłynęła na konto Kancelarii. Wypłacona kwota 10 800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego nie pokryła w całości kosztów wynagrodzenia Kancelarii.

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda.

W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:

Na podstawie art. 96 ww. ustawy:

Mając na względzie cytowane wyżej przepisy stwierdzam, że skutki podatkowe związane ze zwrotem kosztów zastępstwa procesowego należy odnosić bezpośrednio do Kredytobiorcy niezależnie od dalszych rozliczeń pomiędzy Kredytobiorcą - Państwem, a pełnomocnikiem.

Nie ma zatem znaczenia, czy „technicznie” zwrot kosztów został przelany na Państwa konto, czy od razu na konto pełnomocnika (Kancelarii) prowadzącego Państwa sprawę. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna podatkowo.

Zwrócone na Państwa rzecz koszty zastępstwa procesowego nie stanowią przysporzenia po Państwa stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ, w związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów procesowych, nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Państwa wydatków – nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.

Pieniądze te nie są więc Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, nie mają Państwo obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów podatku dochodowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

…. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …., ul. …, …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.