Interpretacja indywidualna z dnia 5 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.14.2026.2.ALN

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 7 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie określenia czy wykonywane przez Pana czynności biegłego sądowego na podstawie postanowień Sądu/Prokuratury podlegają wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą wpisaną do CEIDG (dalej: „Działalność Gospodarcza”). Przedmiotem tej działalności są usługi wyceny nieruchomości, które nie obejmują sporządzania opinii sądowych. Wartość sprzedaży z tytułu Działalności Gospodarczej w roku poprzednim oraz bieżącym nie przekroczyła kwoty 200 000 zł. Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia podmiotowego z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Niezależnie od Działalności Gospodarczej, Wnioskodawca pełni funkcję biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym, wpisanego na listę biegłych. Wnioskodawca wykonuje czynności polegające na sporządzaniu opinii na zlecenie Sądu (dalej: „Czynności Biegłego”).

Czynności Biegłego charakteryzują się następującymi cechami:

1)Podstawa działania: Wykonywane są wyłącznie na podstawie postanowienia organu (Sądu) o powołaniu biegłego w konkretnej sprawie. Nie są zawierane żadne umowy cywilnoprawne ani B2B.

2)Brak swobody działania: Zakres, przedmiot, metodologia oraz termin wykonania opinii są ściśle określone w postanowieniu organu zlecającego. Wnioskodawca działa pod kierownictwem i nadzorem organu procesowego.

3)Wynagrodzenie regulowane ustawowo: Wnioskodawca nie ma możliwości negocjowania stawek. Wynagrodzenie jest ustalane sztywno na podstawie przepisów prawa (Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości) oraz przyznawane postanowieniem Sądu. Nie występuje tu mechanizm cen rynkowych.

4)Brak ryzyka ekonomicznego: Wnioskodawca nie ponosi ryzyka gospodarczego typowego dla przedsiębiorcy. Wynagrodzenie jest gwarantowane przez Skarb Państwa niezależnie od wyniku sprawy sądowej. Wnioskodawca nie ponosi ryzyka popytu, konkurencji ani ryzyka inwestycyjnego w zakresie Czynności Biegłego.

5)Odpowiedzialność: W relacji do stron postępowania (powoda, pozwanego) odpowiedzialność za rozstrzygnięcie sprawy ponosi Sąd (Skarb Państwa).

Odpowiedzialność Wnioskodawcy ma charakter dyscyplinarny wobec Sądu, a nie handlowy wobec "klienta".

Przychody z Czynności Biegłego są przez Wnioskodawcę kwalifikowane na gruncie podatku dochodowego (PIT) do źródła "działalność wykonywana osobiście", o której mowa w art. 13 pkt 6 ustawy o PIT. Wnioskodawca nie włącza tych przychodów do przychodów z Działalności Gospodarczej (CEIDG).

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy przychody uzyskane z tytułu Czynności Biegłego należy sumować z obrotem z Działalności Gospodarczej dla celów ustalenia limitu zwolnienia z VAT (200 000 zł).

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu wykonywania czynności biegłego sądowego (na podstawie postanowień Sądu/Prokuratury) podlegają wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (limit zwolnienia podmiotowego 200 000 zł), biorąc pod uwagę, że czynności te nie spełniają definicji samodzielnej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT?

Pana stanowisko

Zdaniem Wnioskodawcy, przychody z tytułu wykonywania czynności biegłego sądowego nie wliczają się do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W konsekwencji, limit 200 000 zł dotyczy wyłącznie obrotów z Działalności Gospodarczej zarejestrowanej w CEIDG.

Uzasadnienie: Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Kluczową przesłanką bycia podatnikiem jest przymiot "samodzielności". Ustawodawca w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT doprecyzował, że za samodzielną działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, z tytułu których przychody są wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy o PIT (w tym biegłych sądowych), jeżeli wykonującego te czynności wiążą ze zlecającym prawne więzy tworzące stosunek prawny co do:

1)warunków wykonywania czynności,

2)wynagrodzenia,

3)odpowiedzialności zlecającego wobec osób trzecich.

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku biegłego sądowego wszystkie trzy przesłanki braku samodzielności są spełnione łącznie:

1)Warunki wykonywania: Są one narzucone postanowieniem Sądu (kodeks postępowania cywilnego/karnego). Biegły nie kształtuje swobodnie relacji prawnej, lecz wykonuje nakaz organu.

2)Wynagrodzenie: Nie ma charakteru rynkowego. Jest ściśle regulowane przepisami powszechnie obowiązującego prawa (stawki urzędowe). Biegły nie ponosi ryzyka ekonomicznego swojej działalności w taki sposób, jak przedsiębiorca na wolnym rynku.

3)Odpowiedzialność: Biegły działa jako pomocnik wymiaru sprawiedliwości. Za ostateczny wynik postępowania i szkodę wyrządzoną stronie na skutek wyroku opartego na opinii odpowiada Skarb Państwa (Sąd), a nie bezpośrednio biegły wobec strony sporu.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności w wyroku z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie C-420/18 (IO przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Katowicach). TSUE orzekł, że działalność taka jak wykonywana przez biegłego sądowego nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy VAT, jeżeli osoba ta nie świadczy usług na własny rachunek i na własną odpowiedzialność oraz nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z tą działalnością.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że odmienne interpretacje organów podatkowych często opierają się na błędnej analizie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT (status organu władzy publicznej), podczas gdy w niniejszej sprawie kluczowy jest brak przymiotu samodzielności (art. 15 ust. 3 pkt 3).

Skoro czynności biegłego nie stanowią działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT (są wyłączone z definicji podatnika), to przychody z nich uzyskane pozostają całkowicie poza systemem VAT. Nie mogą zatem być sumowane z obrotem z Działalności Gospodarczej przy ustalaniu prawa do zwolnienia podmiotowego.

W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że do limitu 200 000 zł wlicza wyłącznie sprzedaż z działalności zarejestrowanej w CEIDG.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pan przedstawił we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Z wyżej powołanego art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności, bądź sytuacji. Należy jednak zauważyć, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

Zatem, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Tak więc, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.

W konsekwencji, nie budzi wątpliwości, że czynności biegłych w postępowaniu sądowym lub przygotowawczym oraz czynności sporządzania pisemnych opinii na rzecz osób fizycznych i przedsiębiorstw, stanowią usługi. Wskazuje na to w szczególności powołany powyżej przepis art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ich istotą jest dokonanie na zlecenie określonego świadczenia – wydanie opinii, ekspertyzy, za wynagrodzeniem. Mamy zatem do czynienia z czynnością opodatkowaną – odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ustawy.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, czy też świadczenie usług w rozumieniu art. 8 tej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:

W świetle art. 15 ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 13 pkt 2–9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Z zakresu podmiotowego ustawy o podatku od towarów i usług wyłączone zostały podmioty osiągające przychody, o których stanowi art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie przepis art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług przewiduje niezbędny warunek, aby czynności osoby fizycznej nie były uznawane za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Warunek ten dotyczy związania wykonującego czynność ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego za wykonanie tych czynności.

Oznacza to, że wyłączenie z opodatkowania jest możliwe tylko wówczas, kiedy przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a stosunek prawny istniejący pomiędzy zleceniodawcą a zleceniobiorcą, oprócz wynagrodzenia oraz warunków wykonywania czynności, będzie określał odpowiedzialność tego pierwszego względem osób trzecich. Przy czym, kryteria te muszą zostać spełnione łącznie.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, której przedmiotem są usługi wyceny nieruchomości, które nie obejmują sporządzania opinii sądowych. Wartość sprzedaży z tytułu działalności gospodarczej w roku 2024 i 2025 nie przekroczyła kwoty 200 000 zł. Korzysta Pan ze zwolnienia podmiotowego z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Ponadto wykonuje Pan czynności biegłego sądowego polegające na sporządzaniu opinii na zlecenie Sądu.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wykonywane przez Pana czynności biegłego sądowego na podstawie postanowień Sądu/Prokuratury podlegają wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Należy zauważyć, że niewątpliwie przepis art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy nawiązuje do konstrukcji umów cywilnoprawnych, tj. umowy zlecenia i umów o podobnym charakterze. Jednakże przy powoływaniu biegłego przez organ procesowy (dochodzeniowy) nawet przy przyjęciu, że organ jest zlecającym wykonanie czynności, nie jest możliwe nawiązanie stosunku prawnego, którego elementem jest odpowiedzialność zlecającego wykonanie tych czynności. Powołanie biegłych stanowi dla tych osób nie zlecenie wykonania czynności, lecz nakaz wykonywania takich czynności. Na powołanych zaś osobach, a nie na zlecającym spoczywa odpowiedzialność za wykonanie tych czynności. Tak więc w przypadku wykonywania przez biegłego zleconych czynności, zlecający nie bierze na siebie odpowiedzialności za czynności biegłego.

Organy procesowe (sąd, prokuratura), a także policja „odpowiadają” za podjęte przez siebie rozstrzygnięcie czy działanie w danej sprawie. Nie ma natomiast tożsamości czynności organów i biegłego, których odbiorcą byłby uczestnik postępowania sądowego (prokuratorskiego, dochodzeniowego). Organy wydając rozstrzygnięcie dokonują oceny przedstawionych im dowodów, nie mogą zatem wpływać na treść opinii wydanej przez biegłego sądowego.

To, że zarówno organy procesowe, bez względu na fazę postępowania (postępowanie przygotowawcze, postępowanie przed sądem), jak i powołani biegli sądowi są uczestnikami tego samego postępowania, nie wprowadza jakichkolwiek zależności (co do treści opinii, ekspertyzy) między tymi podmiotami, chociaż występują tu niewątpliwie zdarzenia mogące być określone wzajemnymi relacjami. Zatem, w przypadku wykonywania przez biegłego zleconych czynności, zlecający nie bierze na siebie odpowiedzialności za czynności biegłego.

Należy również wskazać, że prawo do wykonywania funkcji biegłego sądowego nabywane jest w określonym trybie i po spełnieniu ściśle określonych warunków wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133). Biegły sądowy jest osobą, która posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości specjalne w danej dziedzinie, potwierdzone stosownym dokumentem i w pełni samodzielnie sporządza zleconą mu opinię (ekspertyzę), kierując się wyłącznie posiadaną wiedzą w tym zakresie. Opinia wydana przez biegłego jest dowodem w postępowaniu sądowym. Przed objęciem funkcji biegły składa przyrzeczenie, że powierzone mu obowiązki wykonywać będzie z całą sumiennością i bezstronnością. Nikt zatem nie powinien mieć wpływu na treść jego pracy (sporządzenia stosownej opinii).

W oparciu o § 11 ww. rozporządzenia z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych:

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 627):

Zgodnie z § 4 powyższego rozporządzenia:

Stosownie zaś do § 8 ww. rozporządzenia:

Stosownie do art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228) w brzmieniu obowiązującym od 23 września 2025 r.:

W myśl art. 89 ust. 2 cytowanej ustawy:

Z kolei zgodnie z art. 89 ust. 3 ww. ustawy:

Natomiast art. 89 ust. 4 cytowanej ustawy stanowi, że:

W opisie sprawy wskazał Pan, że czynności, które Pan wykonuje zleca sąd. Jednocześnie wskazał Pan, że Pana odpowiedzialność ma charakter dyscyplinarny wobec Sądu, a nie handlowy wobec „klienta”. W tym miejscu należy wskazać, że zlecającym usługę, czyli Pana klientem jest sąd, a nie osoba, w sprawie, której dokonuje Pan ekspertyzy zleconej przez sąd.

Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane zostało w drugim akapicie art. 9 (1) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11.12.2006, Nr 347, str. 1, z późn. zm.) zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. W myśl tego artykułu działalnością gospodarczą jest wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za działalność gospodarczą.

W akapicie pierwszym, artykuł 9 (1) Dyrektywy 2006/112/WE, określa osobę, która może stać się podatnikiem, jako każdą osobę, która niezależnie prowadzi w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

Artykuł 10 Dyrektywy 2006/112/WE wyjaśnia znaczenie terminu „samodzielnie” użytego w art. 9 (1). W myśl ww. art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE warunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1, przewidujący, że działalność gospodarcza jest prowadzona samodzielnie wyklucza opodatkowanie VAT pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą umową o pracę lub jakimikolwiek innymi więzami prawnymi tworzącymi stosunek prawny między pracodawcą a pracownikiem w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności pracodawcy.

W celu określenia granic pojęcia „działalności gospodarczej” i „podatnika” należy przypomnieć art. 9 (2) i 12 (1) Dyrektywy 2006/112/WE. Artykuł 9 (2) Dyrektywy 2006/112/WE stwierdza, że poza osobami, o których mowa w ust. 1, za podatnika uznawana jest każda osoba, która okazjonalnie dokonuje dostawy nowego środka transportu wysyłanego lub transportowanego do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę albo na rzecz sprzedawcy lub nabywcy, do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium państwa członkowskiego, ale na terytorium Wspólnoty. Przy czym, artykuł 12 (1) stanowi, że „państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi (...)”.

Dyrektywa 2006/112/WE wskazuje na bardzo szeroki zakres działalności gospodarczej, obejmujący wszystkie etapy produkcji, dystrybucji i dostarczania towarów i usług. To, że działalność gospodarcza, która ma być traktowana jako taka, nie jest działalnością wykonywaną okazjonalnie, nie oznacza, że działalność ta, aby mieścić się w zakresie podatku VAT, musi osiągnąć pewną liczbę operacji lub osiągnąć określony poziom dochodu. Decydującym elementem jest wola lub zamiar osoby dokonującej czynności, aby brać udział w produkcji, dystrybucji lub dostarczaniu dóbr lub usług. Elementem definiującym działalność gospodarczą na gruncie przepisów Dyrektywy jest to, że osoba, w celu wykonywania swoich działań, wykorzystuje zasoby ludzkie lub rzeczowe w taki sam sposób, jak są one wykorzystywane przez producenta, handlowca lub osoby świadczące usługi. Działalność gospodarcza w rozumieniu Dyrektywy będzie miała miejsce, gdy zaistnieje zamiar wykorzystania i zorganizowania środków w celu wzięcia udziału w produkcji, dystrybucji towarów lub świadczeniu usług.

Przedmiotowe zagadnienie było również przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenia w sprawie C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla przeciwko Recaudadores de Tributos de las Zonas primera v. segunda, C-235/85 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów). TSUE w ww. orzeczeniach wskazał, że za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością.

Ponadto, zgodnie z opinią RG M.G.Tesauro z dnia 4 czerwca 1991 r. do sprawy C-202/90, co się tyczy warunków pracy należy przeanalizować czy pracownik jest niejako zintegrowany z organizacją pracodawcy (...) czy i w jakim zakresie może swobodnie zorganizować swoją działalność. Jest oczywistym, że możliwość swobodnego zorganizowania (wybór współpracowników, struktury niezbędne do wykonywania zadań, godziny pracy), jak też brak zintegrowania w przedsiębiorstwie czy w administracji stanowią elementy typowe dla działalności wykonywanej w sposób samodzielny. Jednakże poddanie się niektórym dyrektywom jak też pewnej kontroli czy władzy dyscyplinarnej pracodawcy, które odnajdujemy również w stosunku pracy nie wykluczają charakteru samodzielnego działalności. Co się tyczy warunków wynagrodzenia, okoliczność, że wynagrodzenie (także to określone ustawą) jest proporcjonalne do usług i charakter przypadkowy, który z tego wynika stanowią jasne wskaźniki istnienia stosunku samodzielnej pracy. Nie ma wątpliwości, że ryzyko w ramach stosunku pracy podporządkowanej spoczywa tylko na pracodawcy. W zakresie odpowiedzialności wskazano, że należy badać czy pracownik jest odpowiedzialny wobec osób trzecich za czynności i działania, które można mu przypisać (pkt 6).

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 12 stycznia 2009 r. sygn. I FPS 3/08 stwierdził, że:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w prawomocnym orzeczeniu z 26 listopada 2009 r. sygn. I SA/Rz 785/09 stwierdził, że:

W kontekście powyższej analizy oraz przedstawionego opisu sprawy, nie można się z Panem zgodzić, że czynności wykonywane przez Pana jako biegłego sądowego korzystają z wyłączenia z zakresu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Nie jest spełniony jeden z warunków określonych w powołanym wyżej art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług dotyczący odpowiedzialności zlecającego wykonanie czynności za ich wykonanie przez zleceniobiorcę.

Należy więc uznać, że jako biegły sądowy występuje Pan w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Czynności biegłego wykonującego powierzone mu funkcje wypełniają dyspozycję art. 8 ust. 1 pkt 3 oraz art. 15 ust. 2 ustawy i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, tym samym konsekwentnie stanowią – w świetle art. 2 pkt 22 ustawy o podatku od towarów i usług – sprzedaż.

Należy zauważyć, że ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 113 ust. 1 ustawy w stanie prawnym do 31 grudnia 2025 r.:

Na mocy art. 113 ust. 1 ustawy w stanie prawnym od 1 stycznia 2026 r.:

Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 11 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy:

Mając na uwadze powyższe przepisy prawa należy stwierdzić, że wykonywane przez Pana czynności biegłego sądowego na podstawie postanowień Sądu/Prokuratury podlegają wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Zatem do sprzedaży do zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, powinien Pan wliczać, oprócz wartości sprzedaży z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, również wartość sprzedaży uzyskiwanej z wykonywania czynności biegłego sądowego na podstawie postanowień Sądu/Prokuratury.

Końcowo należy dodać, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 896):

Zgodnie z art. 2 ww. ustawy:

Natomiast art. 3 cytowanej ustawy wskazuje, że:

W związku ze zmianą kwoty limitu do zwolnienia podmiotowego od 1 stycznia 2026 r. do kwoty 240.000 zł, wprowadzono przepis przejściowy (art. 2 ustawy nowelizującej), zgodnie z którym podatnicy posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u których łączna wartość sprzedaży w 2025 r. będzie wyższa niż 200.000 zł i nie przekroczy 240.000 zł, również będą mogli skorzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT.

Zastosowany przepis przejściowy wyłącza zatem zasadę z art. 113 ust. 11 ustawy o VAT wskazującą na tzw. roczny okres karencji w odniesieniu do podatników, którzy przekroczyli w 2025 roku 200.000 zł, lecz nie przekroczyli kwoty 240.000 zł.

W sytuacji gdy wartości sprzedaży z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej i wartość sprzedaży uzyskiwanej z wykonywania czynności biegłego sądowego na podstawie postanowień Sądu/Prokuratury w 2025 r. nie przekroczy, kwoty 240 000 zł, to od 1 stycznia 2026 r. będzie przysługiwało Panu prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 113 ust. 1 ustawy. Wskazania wymaga również, że utraci Pan prawo do zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, w przypadku wykonania jakiejkolwiek czynności wymienionej w art. 113 ust. 13 ustawy.

Tym samym, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.