Interpretacja indywidualna z dnia 4 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-2.4012.9.2026.2.SKJ

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 5 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 9 lutego 2026 r. (data wpływu 13 lutego 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem działalności są głównie usługi związane z mediami, dokładnie telewizja regionalna, tworząca programy lokalne, nadawane w sieciach kablowych. Usługi te opodatkowuje Pan stawką 23% VAT. Mieszczą się w PKD 60.20.Z. Dodatkowo poza głównym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzi Pan zajęcia edukacyjne dla dzieci i młodzieży w ramach których uczestnicy zdobywają wiedzę związaną z mediami. Usługi te objęte są kodem PKD 85.59.B (Pozostałe formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane).

Na w/w zajęciach zapoznaje Pan uczestników ze sprzętem audio video jak kamera, mikrofon, pulpit mikserski, urządzenia do rejestracji dźwięku, prompter i inne urządzenia potrzebne do realizacji programów telewizyjnych jak studia green box. W trakcie zajęć edukacyjnych tworzone są demonstracyjne programy, np. prowadzenie wywiadu, odczytywanie wiadomości lub tekstu informacyjnego. Uczestnicy warsztatów nabywają umiejętności zachowania się przed kamerą. Niektóre sekwencje nagrywane są i po wspólnej dyskusji i ocenie poprawiane. Praca jest zespołowa pod Pana kierunkiem. W innych zajęciach uczestnicy sami proponują tematy do przedstawienia przed kamerą oraz ich formę. Sami piszą tekst i oceniają wykonanie czyli krótki nagrany program. Realizowane zajęcia edukacyjne, związane z mediami wzbogacają młodzież o dodatkową wiedzę, uczą jak można wykorzystać urządzenia takie jak smartfon czy aparat fotograficzny do tworzenia profesjonalnych zdjęć czy filmów. Mają wpływ na drogę zawodową, gdyż podczas zajęć edukacyjnych i przeprowadzanych warsztatów młodzież w wielu przypadkach odkrywa ukryte talenty artystyczne związane z tworzeniem filmów, audycji czy nagrań audiowizualnych. Nadmienia Pan, że nagrane audycje telewizyjne w ramach zajęć nie są wykorzystywane w innym celu jak tylko edukacyjnym dla przeprowadzanych zajęć z uczestnikami.

Jako prowadzący zajęcia ma Pan ukończone studium pedagogiczne i posiada wiedzę dotyczącą tworzenia audycji oraz techniki telewizyjnej oraz doświadczenie pedagogiczne.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Ad. 1. Jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Ad. 2. Nie sprawuje Pan opieki nad dziećmi i młodzieżą - uczestnicy znajdują się pod nadzorem nauczycieli/opiekunów delegowanych przez szkoły lub opiekunów prawnych. Pana rola ogranicza się wyłącznie do realizacji zajęć dydaktyczno-warsztatowych.

Ad. 3. W odpowiedzi na pytanie: Na czym będzie polegała świadczona usługa opieki nad dziećmi i młodzieżą, wskazał Pan że: Nie dotyczy, wyjaśnione w Ad 2.

Ad. 4. Prowadzona przez Pana działalność obejmuje świadczenie usług edukacyjnych/warsztatowych polegających na: prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa.

Zajęcia mają charakter dydaktyczny i obejmują w szczególności:

• naukę tworzenia wypowiedzi pisemnych i ustnych,
• rozwijanie umiejętności językowych, komunikacyjnych i analitycznych,
• naukę pracy z informacją, redagowania tekstów, prowadzenia wywiadów, z wykorzystaniem urządzeń do rejestracji audio-video (kamera, mikrofon, prompter) oraz urządzeń ogólnie dostępnych jak telefon komórkowy.

Usługi te mają charakter dydaktyczny i wychowawczy oraz są realizowane w sposób odpowiadający celom i zasadom systemu oświaty określonym w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1043 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo oświatowe, system oświaty zapewnia w szczególności:

• realizację prawa do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki odpowiednich do wieku i rozwoju,
• wspomaganie wychowawczej roli rodziny,
• dostosowanie treści, metod i organizacji nauczania do możliwości psychofizycznych uczniów,
• wszechstronny rozwój dziecka w sferze fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej i społecznej.

Charakter prowadzonych przez Pana zajęć jest zbieżny z powyższymi celami edukacyjnymi.

Ponadto art. 2 ustawy Prawo oświatowe wskazuje, że system oświaty obejmuje również placówki oraz inne formy umożliwiające uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy oraz umiejętności, co potwierdza, że działalność edukacyjna nie ogranicza się wyłącznie do szkół w ścisłym znaczeniu, lecz obejmuje także pozaszkolne formy kształcenia.

W kontekście przepisów podatkowych wskazuje Pan, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwolnieniu z VAT podlegają m.in. usługi w zakresie kształcenia i wychowania oraz inne usługi edukacyjne spełniające warunki określone w tym przepisie, w szczególności gdy są związane z systemem oświaty lub stanowią usługi nauczania.

Świadczone przez Pana usługi mają charakter edukacyjny, są ukierunkowane na rozwój wiedzy i umiejętności dzieci oraz realizują cele dydaktyczne i wychowawcze zgodne z zasadami określonymi w przepisach Prawa oświatowego.

Ad. 5. Prowadzona przez Pana działalność obejmuje usługi edukacyjne o charakterze dydaktyczno-warsztatowym, skierowane do dzieci i młodzieży. Jednocześnie wyjaśnia Pan, że działalność ta nie jest prowadzona w ramach jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Nie posiada Pan wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, o której mowa w art. 168 ww. ustawy. Działalność jest wykonywana w ramach pozaszkolnych form edukacji, zgodnie z wpisem do CEIDG (PKD 85.59.B).

Ad. 6. Prowadzone przez Pana zajęcia mają charakter edukacyjno- warsztatowy i są ukierunkowane na rozwijanie konkretnych umiejętności praktycznych, w szczególności w zakresie komunikacji, pracy z informacją, tworzenia treści oraz kompetencji medialnych u dzieci i młodzieży.

Zajęcia te nie stanowią kształcenia powszechnego w rozumieniu systemu oświaty, tj. nie obejmują realizacji podstawy programowej ani systemowego przekazywania wiedzy z zakresu zróżnicowanego zespołu dziedzin, charakterystycznego dla szkolnego kształcenia ogólnego.

Są to pozaszkolne formy edukacji o charakterze rozwojowym i warsztatowym.

Ad. 7. Zakres świadczonych przez Pana usług edukacyjno-warsztatowych nie mieści się w podstawie programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym ani wyższym. Prowadzone zajęcia mają charakter pozaszkolnych form edukacji i warsztatów rozwojowych, ukierunkowanych na rozwijanie praktycznych umiejętności z zakresu komunikacji, pracy z informacją, tworzenia treści oraz kompetencji medialnych u dzieci i młodzieży. Nie obejmują one realizacji podstaw programowych określonych w przepisach prawa oświatowego.

Ad. 8. Świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe nie stanowią usług prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym ani wyższym w rozumieniu przepisów dotyczących systemu oświaty.

Prowadzone zajęcia mają charakter pozaszkolnych form edukacji i warsztatów rozwojowych, ukierunkowanych na rozwijanie praktycznych umiejętności z zakresu komunikacji, pracy z informacją, tworzenia treści oraz kompetencji medialnych. Nie polegają na realizacji programu nauczania obowiązującego w szkołach ani na nauczaniu przedmiotów objętych systemem kształcenia

Ad. 9. Posiada Pan wiedzę, kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe w zakresie usług edukacyjno-warsztatowych, które Pan wykonuje.

Posiada Pan przygotowanie pedagogiczne, a także doświadczenie w pracy dydaktycznej zdobyte w trakcie pracy w szkole.

Jednocześnie od ponad 20 lat zawodowo zajmuje się Pan działalnością medialną i telewizyjną, prowadząc oraz współtworząc projekty związane z telewizją i dziennikarstwem. Doświadczenie to obejmuje praktyczne wykonywanie zawodu dziennikarza, pracę z materiałem informacyjnym, tworzenie treści oraz funkcjonowanie mediów w praktyce.

Prowadzone przez Pana zajęcia edukacyjno-warsztatowe opierają się na połączeniu przygotowania pedagogicznego oraz wieloletniego doświadczenia zawodowego w obszarze mediów i dziennikarstwa.

Ad. 10. Istnieje bezpośredni związek pomiędzy posiadanymi przez Pana kwalifikacjami i doświadczeniem a zakresem świadczonych usług edukacyjno- warsztatowych.

Posiada Pan przygotowanie pedagogiczne oraz doświadczenie w pracy dydaktycznej zdobyte podczas pracy w szkole, co stanowi podstawę do prowadzenia zajęć edukacyjnych z dziećmi i młodzieżą.

Jednocześnie od ponad 20 lat zawodowo zajmuje się Pan działalnością medialną i telewizyjną, w tym praktycznym wykonywaniem zawodu związanego z dziennikarstwem, tworzeniem treści oraz pracą z informacją. Zakres tej działalności jest bezpośrednio powiązany z tematyką prowadzonych przez Pana zajęć warsztatowych.

Prowadzone zajęcia opierają się na połączeniu kompetencji pedagogicznych oraz wieloletniego doświadczenia zawodowego w obszarze mediów i dziennikarstwa, co potwierdza ścisły związek pomiędzy Pana kwalifikacjami a świadczonymi usługami.

Ad. 11. Wskazane we wniosku usługi edukacyjno-warsztatowe są prowadzone przez Pana na własny rachunek oraz na Pana odpowiedzialność.

Zajęcia są realizowane w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, a odpowiedzialność za ich organizację, przebieg oraz jakość świadczonych usług ponosi Pan osobiście.

Ad. 12. Usługi edukacyjno- warsztatowe są realizowane w oparciu o współpracę ze szkołami lub innymi podmiotami organizującymi zajęcia dla uczniów.

Oferta zajęć jest kierowana do placówek, które organizują udział uczniów w zajęciach. Nie zawiera Pan indywidualnych umów z uczniami ani z ich rodzicami - zajęcia są organizowane za pośrednictwem danego podmiotu.

Ad. 13. Świadczone przeze Pana usługi edukacyjno-warsztatowe nie podlegają formalnej kontroli ani nadzorowi właściwych instytucji państwowych w rozumieniu przepisów prawa oświatowego, gdyż nie są realizowane w ramach jednostki systemu oświaty.

Zajęcia są prowadzone w oparciu o własne procedury organizacyjne oraz standardy bezpieczeństwa i jakości pracy dydaktycznej, zapewniające prawidłowy przebieg zajęć edukacyjnych.

Ad. 14. Zakres świadczonych przez Pana usług edukacyjno-warsztatowych określa Pan samodzielnie, w oparciu o wieloletnie doświadczenie zawodowe w dziennikarstwie oraz przygotowanie pedagogiczne. Zakres zajęć dostosowywany jest do potrzeb uczestników i charakteru prowadzonych warsztatów.

Za program zajęć oraz jakość świadczonych usług odpowiada Pan osobiście, stosując własne procedury organizacyjne oraz standardy dydaktyczne i bezpieczeństwa, które zapewniają prawidłowy przebieg zajęć edukacyjnych.

Program usług edukacyjno-warsztatowych nie podlega akceptacji ani zatwierdzeniu przez instytucje państwowe, gdyż działalność jest prowadzona w formie pozaszkolnej, niezależnie od systemu oświaty.

Ad. 15. Zakres prowadzonych przez Pana usług edukacyjno-warsztatowych nie jest analogiczny ani zbliżony do programów kształcenia realizowanych przez podmioty publiczne.

Prowadzone zajęcia mają charakter pozaszkolny, specjalistyczny i warsztatowy, tworzony przez Pana samodzielnie na podstawie własnego doświadczenia zawodowego w dziennikarstwie oraz przygotowania pedagogicznego. Program zajęć nie podlega formalnej zgodności ani zatwierdzeniu przez instytucje państwowe, a jego treść i forma wynikają wyłącznie z celów edukacyjnych, jakie realizuję w ramach warsztatów dla dzieci i młodzieży.

Ad. 16. Ustalanie ceny prowadzonych przez Pana usług edukacyjno-warsztatowych zależy od kilku czynników, w tym:

• czasu trwania zajęć oraz liczby godzin warsztatowych,
• liczby uczestników zajęć,
• zakresu tematycznego oraz materiałów dydaktycznych,
• wykorzystywanych podczas zajęć,
• kosztów organizacyjnych związanych z realizacją zajęć, w tym wynajmu,
• sali, sprzętu oraz zapewnienia bezpieczeństw/a uczestników,
• doświadczenia i kwalifikacji prowadzącego zajęcia, w tym wieloletniego, doświadczenia zawodowego w dziennikarstwie oraz przygotowania pedagogicznego.

Cena jest ustalana indywidualnie w oparciu o powyższe czynniki i odpowiada rzeczywistym kosztom oraz charakterowi zajęć.

Ad. 17. W ramach prowadzonej przez Pana działalności edukacyjno-warsztatowej posiada Pan pełną dowolność w zakresie kształtowania zasad Pana działania, w tym w zakresie organizacji zajęć, programu, metod pracy, liczby uczestników oraz materiałów dydaktycznych.

Działalność ta jest prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a wszelkie procedury organizacyjne i standardy dydaktyczne są ustalane przez Pana samodzielnie, co zapewnia niezależność i pełną kontrolę nad realizacją usług edukacyjnych.

Pytanie

Czy do świadczonych usług edukacyjno-warsztatowych może Pan zastosować stawkę VAT zw (zwolnienie z VAT) ?

Pana stanowisko w sprawie

Według Pana oceny świadczone usługi edukacyjno-warsztatowe mogą korzystać ze zwolnienia z VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:

zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:

a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.),

b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:

zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:

a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,

b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w zakresie kształcenia

- oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane

W myśl art. 43 ust. 17 ustawy:

zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:

1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22‑24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub

2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Zgodnie z art. 43 ust. 17a ustawy:

zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.

Powołane wyżej przepisy ustawy o VAT przewidują zatem zwolnienie od podatku VAT m.in. dla usług w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawy towarów ściśle z tymi usługami związane wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe, a także usługi w zakresie kształcenia i wychowania oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane świadczone przez jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy Prawo oświatowe.

Warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, jest to, by dany podmiot wykonywał usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach, tj. w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe.

W świetle ww. przepisu, jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Uregulowania zawarte w przywołanym przepisie wskazują, że zwolnienie od podatku obejmuje również dostawę towarów i świadczenie usług ściśle związane z usługami opieki nad dziećmi i młodzieżą świadczonymi w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach, tj. w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe.

Z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy wynika, że zwolnienie od podatku dla usług związanych z opieką nad dziećmi i młodzieżą zostało ograniczone i przysługuje jedynie podmiotom, których działanie odbywa się w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej oraz w przepisach o systemie oświaty.

Nie każdy więc podmiot sprawujący opiekę nad dziećmi i młodzieżą - zgodnie z cyt. powyżej przepisami - może ze zwolnienia od podatku VAT korzystać.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Jak wynika z opisu sprawy, nie sprawuje Pan opieki nad dziećmi i młodzieżą - uczestnicy znajdują się pod nadzorem nauczycieli/opiekunów delegowanych przez szkoły lub opiekunów prawnych. Pana rola ogranicza się wyłącznie do realizacji zajęć dydaktyczno-warsztatowych.

Tym samym, świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa, nie korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, gdyż nie stanowią one usług opieki nad dziećmi i młodzieżą.

Natomiast ograniczenie umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, ma zatem charakter przedmiotowo-podmiotowy. Aby możliwe było skorzystanie z niniejszego zwolnienia nie wystarczy by dany podmiot był jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, podmiot ten musi świadczyć usługi w zakresie kształcenia i wychowania. Na podstawie przedmiotowego przepisu zwolnieniem od podatku mogą być objęte zarówno usługi w zakresie kształcenia, jak i usługi w zakresie wychowania.

W opisie sprawy wskazał Pan, że Pana działalność obejmuje usługi edukacyjne o charakterze dydaktyczno-warsztatowym, skierowane do dzieci i młodzieży. Działalność ta nie jest prowadzona w ramach jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Nie posiada Pan wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, o której mowa w art. 168 ww. ustawy.

Zatem świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa nie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług także na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, gdyż nie stanowią one usług świadczonych przez jednostkę objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania.

W dalszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez nauczycieli.

Powyższy przepis jest odzwierciedleniem regulacji art. 132 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:

j) nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe.

Z regulacji art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe.

Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu).

Powyższe stanowisko potwierdza analiza orzeczeń TSUE. W zapadłym rozstrzygnięciu C-73/08 z 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz, Trybunał stwierdził, że nauczyciele świadczący usługi w ramach kursów organizowanych przez podmiot trzeci nie mogą zostać uznani za osoby nauczające „prywatnie” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. j VI Dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE). W wyroku tym wskazano także, że: „Thomas Eulitz działał jako nauczyciel w ramach kursu szkoleniowego proponowanego przez podmiot trzeci - EIPOS. W świetle ustaleń sądu krajowego podmiot ten - a nie Thomas Eulitz - pełnił obowiązki instytucji szkoleniowej, w ramach której ten ostatni nauczał oraz świadczył usługi szkoleniowe uczestnikom rzeczonych kursów” (pkt 52).

Kwestia, jak należy rozumieć pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu ww. przepisu była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń TSUE.

Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, zajętym w wyroku C-445/05 z 14 czerwca 2007 r. w sprawie Werner Haderer, nauczanie prywatne obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy usługa jest świadczona indywidualnemu uczniowi/słuchaczowi, czy też jednocześnie większej liczbie osób. W orzeczeniu tym Trybunał nadmienił, że pojęcie „edukacja szkolna i uniwersytecka” nie obejmuje jedynie nauczania, które kończy się egzaminem w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie określonego wykształcenia, lecz obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w celu poszerzania wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów, pod warunkiem, że działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego. Jednocześnie, zdaniem Trybunału, przyjęcie szczególnie ścisłej wykładni pojęcia „edukacji szkolnej i uniwersyteckiej” groziłoby powstaniem rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w państwach członkowskich, z tego powodu, że systemy nauczania w każdym państwie członkowskim są zorganizowane w różny sposób.

W tym miejscu należy przywołać wyrok TSUE z 21 października 2021 r. w sprawie C-373/19 Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics, w którym Trybunał rozpatrywał kwestię, czy pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono udzielanie lekcji pływania przez szkołę pływania.

Jak wskazał TSUE:

(20) Artykuł 132 dyrektywy 2006/112 przewiduje zwolnienia, które, jak wskazuje tytuł rozdziału, w którym przepis ów się znajduje, mają na celu uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności wykonywanych w interesie publicznym. Niemniej jednak zwolnienia te nie dotyczą wszystkich rodzajów działalności w interesie publicznym, a jedynie tych, które zostały w sposób szczegółowy wyliczone i opisane (wyroki: z 4 maja 2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU;C;2019;202, pkt 17).

(21) Wedle orzecznictwa Trybunału omawiane zwolnienia stanowią autonomiczne pojęcie prawa Unii, które mają na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich.

(22) Trybunał orzekł już, że wyrażenia użyte do określenia zwolnień przewidzianych w art. 132 dyrektywy 2006/112 powinny podlegać wykładni ścisłej, ponieważ stanowią one wyjątki od wynikającej z art. 2 tej dyrektywy zasady ogólnej, zgodnie z którą VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Niemniej jednak powyższa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza, że pojęcia użyte w celu opisania zwolnień przewidzianych w owym art. 132 należy interpretować w sposób, który pozbawiałby te zwolnienia skuteczności (wyroki: z dnia 4 maja 2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 19).

(23) Należy przypomnieć, że art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 nie zawiera żadnej definicji pojęcia „kształcenia powszechnego lub wyższego”.

(24) Niemniej jednak Trybunał uznał, po pierwsze, że przekazywanie wiedzy i kompetencji pomiędzy nauczycielem i uczniami jest szczególnie ważnym elementem działalności kształcenia (wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05, EU:C:2007:343, pkt 18; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 21).

(25) Po drugie, Trybunał wyjaśnił, że „pojęcie kształcenia powszechnego i wyższego” w rozumieniu dyrektywy 2006/112 nie ogranicza się jedynie do nauczania, które kończy się egzaminami w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie określonego wykształcenia w celu wykonywania danego zawodu, ale obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w szkołach lub na uniwersytetach w celu poszerzenia wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów, pod warunkiem iż działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego (wyroki: z dnia 28 stycznia 2010 r., Eulitz, C-473/08, EU:C:2010:47, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 22, 23).

(26) W związku z tym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 obejmuje rodzaje działalności, które różnią się ze względu na swój charakter, jak i ze względu na ramy, w jakich są prowadzone (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05, EU:C:2007:343, pkt 20, z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 24).

(27) Z powyższego wynika, że w pojęciu tym prawodawca Unii zamierzał zawrzeć określony rodzaj systemu nauczania, który jest wspólny dla wszystkich państw członkowskich, niezależnie od cech własnych każdego z systemów krajowych (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 25).

(28) Tym samym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu systemu VAT odsyła co do zasady do zintegrowanego systemu przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczącego obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, jak również do pogłębiania i rozwoju owej wiedzy i kompetencji przez uczniów i studentów w miarę ich postępów i ich specjalizacji w ramach poszczególnych stopni składających się na ten system (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 26).

W konsekwencji TSUE orzekł:

(31) Tymczasem należy zauważyć, że choć prawdą jest, że udzielanie lekcji pływania przez szkołę pływania, takie jak to, o którym mowa w postępowaniu głównym, ma pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 29; a także postanowienie z dnia 7 października 2019 r., Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst, C-47/19, niepublikowane, EU:C:2019:840, pkt 33).

(32) O ile bowiem nie można zanegować znaczenia wiedzy przekazanej w ramach kształcenia związanego z kierowaniem pojazdami samochodowymi oraz nauki żeglarstwa, w szczególności w celu stawienia czoła trudnym sytuacjom, a ogólniej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności fizycznej osób, o tyle Trybunał orzekł, odpowiednio, w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie (C-449/17, EU:C:2019:202) i w postanowieniu z dnia 7 października 2019 r., Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (C-47/19, niepublikowanym, EU:C:2019:840), że tego rodzaju nauczanie nie jest objęte pojęciem „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.

(33) Z uwagi na powyższe na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono udzielania lekcji pływania przez szkołę pływania.

Jak wynika z opisu sprawy, usługi edukacyjno-warsztatowe są realizowane przez Pana w oparciu o współpracę ze szkołami lub innymi podmiotami organizującymi zajęcia dla uczniów. Oferta zajęć jest kierowana do placówek, które organizują udział uczniów w zajęciach. Nie zawiera Pan indywidualnych umów z uczniami ani z ich rodzicami - zajęcia są organizowane za pośrednictwem danego podmiotu.

Odnosząc się do Pana wątpliwości wskazać należy, że z powołanego powyżej art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania.

W odniesieniu do przesłanki podmiotowej, zauważenia wymaga, że pod pojęciem nauczyciela należy rozumieć osobę, która posiada i przekazuje wiedzę i umiejętności, przy czym nie musi to być nauczyciel w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela. Może to być zatem osoba, która posiada wykształcenie kierunkowe (np. ukończone studia wyższe), jak również osoba posiadająca wiedzę i kwalifikacje nabyte w inny sposób. Przykładowo może to być osoba, która ukończyła zorganizowany przez Polski Związek Szachowy kurs instruktora szachowego, posiada odpowiednią wiedzę, kwalifikacje, doświadczenie. Zauważyć bowiem należy, że system oświaty w pewnych dziedzinach nie przewiduje odrębnego kształcenia kierunkowego, zatem gdy dana osoba zdobyła wiedzę np. w ramach kursu, to też zasadne jest przyjęcie, że posiada wiedzę i kwalifikacje pozwalające pełnić rolę nauczyciela.

Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w powołanych wyrokach TSUE: C-473/08 z 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz oraz C-445/05 z 14 czerwca 2007 r. w sprawie Werner Haderer. Z wyroków tych wynika, że nie należy dokonywać rozróżnienia dla celów podatku VAT pomiędzy nauczaniem uczniów lub studentów w ramach nauczania szkolnego lub uniwersyteckiego i nauczania osób posiadających już dyplom szkolny lub uniwersytecki, które na podstawie tego dyplomu kontynuują naukę zawodu. Podobnie jest w przypadku nauczania obejmującego tę edukację. Tym samym posiadanie przez nauczyciela wiedzy i kwalifikacji pozwalających na pełnienie roli nauczyciela gwarantuje jakość świadczonych przez niego usług, które mają umożliwiać uzyskanie określonego wykształcenia w celu wykonywania danego zawodu.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, wykształcenie to zasób wiedzy określony programem danej szkoły, jednocześnie, np. wykształcenie podstawowe, to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole podstawowej i gimnazjum, wykształcenie średnie, to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole średniej, wykształcenie wyższe, to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w wyższej uczelni.

Innymi słowy przesłanka podmiotowa odwołuje się do kwestii wiedzy osoby uczącej (tą zdobywa się bowiem niezależnie od charakteru w jakim dana osoba ją zdobywa - uczy się).

Zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń czy też jednocześnie większa liczba osób. W przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem zatrudniającym.

Przywołany wyżej przepis umożliwia nauczycielom zwolnienie od podatku świadczonych przez nich usług nauczania prywatnego na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym. Zwolnienie to odnosi się zatem do usług nauczania, które obejmuje materiał dydaktyczny realizowany przez szkoły lub uczelnie wyższe. Musi istnieć tu zatem zgodność realizowanego w ramach prywatnego nauczania materiału z materiałem przewidzianym w programie nauczania w wymienionych placówkach oświatowych.

Spełnienie przesłanek dla zastosowania ww. zwolnienia będzie zależne również od tego czy osoba korzystająca z usług prywatnego nauczania będzie aktualnie osobą pobierającą czynną naukę na danym poziomie nauczania (tj. czy będzie uczniem lub studentem).

Należy także zauważyć, że zwolnienie o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy dotyczy usług prywatnego nauczania świadczonych przez nauczycieli na własny rachunek. W przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczą usługi nauczania na podstawie umów zawieranych z innymi podmiotami, na przykład przedszkolami, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami (ich opiekunami), lecz z danym podmiotem (przedszkolem, fundacją).

Wskazał Pan w opisie sprawy, że posiada Pan przygotowanie pedagogiczne, a także doświadczenie w pracy zdobyte w trakcie pracy. Jednocześnie od ponad 20 lat zawodowo zajmuje się Pan działalnością medialną i telewizyjną, prowadząc oraz współtworząc projekty związane z telewizją i dziennikarstwem. Doświadczenie to obejmuje praktyczne wykonywanie zawodu dziennikarza, pracę z materiałem informacyjnym, tworzenie treści oraz funkcjonowanie mediów w praktyce.

Tym samym, została spełniona przesłanka podmiotowa do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

Zatem dla realizowanych przez Pana zajęć z edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa należy przeanalizować, czy stanowią one usługi prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373/19 należy uznać, że usługi w zakresie zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa nie są usługami obejmującymi kształcenie powszechne na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym. Nauczanie to nie ma w świetle ww. orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, charakteru kształcenia powszechnego ani wyższego, gdyż nie wiąże się z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz rozwojem.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-373/19 jednoznacznie wynika, że udzielanie lekcji pływania, ma pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Analiza ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że ma ono również zastosowanie w odniesieniu do innych usług prywatnego nauczania, które są nauczaniem specjalistycznym, świadczonym - tak jak ww. lekcje pływania - w sposób doraźny i które nie spełniają przesłanek do uznania ich za kształcenie powszechne lub wyższe, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa, nie wypełniają przesłanki przedmiotowej, której spełnienie jest warunkiem do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, gdyż nie są to usługi kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym lub wyższym.

W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzone przez Pana zajęcia nie stanowią kształcenia powszechnego w rozumieniu systemu oświaty, tj. nie obejmują realizacji podstawy programowej ani systemowego przekazywania wiedzy z zakresu zróżnicowanego zespołu dziedzin, charakterystycznego dla szkolnego kształcenia ogólnego. Prowadzone zajęcia mają charakter pozaszkolnych form edukacji i warsztatów rozwojowych, ukierunkowanych na rozwijanie praktycznych umiejętności z zakresu komunikacji, pracy z informacją, tworzenia treści oraz kompetencji medialnych. Nie polegają na realizacji programu nauczania obowiązującego w szkołach ani na nauczaniu przedmiotów objętych systemem kształcenia. Zakres świadczonych przez Pana usług edukacyjno-warsztatowych nie mieści się w podstawie programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym ani wyższym. Świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe nie stanowią usług prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym ani wyższym w rozumieniu przepisów dotyczących systemu oświaty.

Zatem należy stwierdzić, że opisane przez Pana zajęcia edukacyjne dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa są nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie stanowią przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju. W efekcie wykonywanych przez Pana usług, uczestnicy warsztatów nabywają umiejętności zachowania się przed kamerą, a podczas zajęć edukacyjnych i przeprowadzanych warsztatów młodzież w wielu przypadkach odkrywa ukryte talenty artystyczne związane z tworzeniem filmów, audycji czy nagrań audiowizualnych. W świetle ww. orzeczenia TSUE C-373/19, takich usług nie można uznać za usługi obejmujące kształcenie powszechne - na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.

Nauczanie to nie ma, w świetle ww. orzeczenia TSUE, charakteru kształcenia powszechnego ani wyższego, gdyż nie wiąże się z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju.

Biorąc pod uwagę cele świadczonych przez Pana usług edukacyjno-warsztatowych polegających na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa należy stwierdzić, że przeważającym celem tych usług jest nauczanie specjalistyczne, świadczone w sposób doraźny, a nie kształcenie powszechne lub wyższe rozumiane jako przekazywanie wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianie oraz rozwój.

Zauważyć także należy, że w przypadku gdy umowy zawiera Pan bezpośrednio ze szkołami lub innymi podmiotami organizującymi zajęcia dla uczniów występuje sytuacja, w której nie łączy Pana bezpośrednia relacja umowna z rodzicami bądź opiekunami prawnymi uczniów (nabywcami usług) dzieci i młodzieży uczestniczących w zajęciach, co wyklucza zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

W konsekwencji, nie można uznać, że świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa w przypadku, gdy świadczy je Pan dla szkół lub innych podmiotów organizujących zajęcia dla uczniów, stanowią usługi prywatnego nauczania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy oraz art. 132 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Wskazał Pan ponadto, że świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe nie podlegają formalnej kontroli ani nadzorowi właściwych instytucji państwowych w rozumieniu przepisów prawa oświatowego, gdyż nie są realizowane w ramach jednostki systemu oświaty. Zakres świadczonych usług określa Pan samodzielnie, w oparciu o wieloletnie doświadczenie zawodowe w dziennikarstwie oraz przygotowanie pedagogiczne. Za program zajęć oraz jakość świadczonych usług odpowiada Pan osobiście, stosując własne procedury organizacyjne oraz standardy dydaktyczne i bezpieczeństwa, które zapewniają prawidłowy przebieg zajęć edukacyjnych. Program usług edukacyjno-warsztatowych nie podlega akceptacji ani zatwierdzeniu przez instytucje państwowe, gdyż działalność jest prowadzona w formie pozaszkolnej, niezależnie od systemu oświaty. Zakres prowadzonych przez Pana usług edukacyjno - warsztatowych nie jest analogiczny ani zbliżony do programów kształcenia realizowanych przez podmioty publicznej. Prowadzone zajęcia mają charakter pozaszkolny, specjalistyczny i warsztatowy, tworzony przez Pana samodzielnie na podstawie własnego doświadczenia zawodowego w dziennikarstwie oraz przygotowania pedagogicznego. Program zajęć nie podlega formalnej zgodności ani zatwierdzeniu przez instytucje państwowe, a jego treść i forma wynikają wyłącznie z celów edukacyjnych, jakie realizują w ramach warsztatów dla dzieci i młodzieży. Cena jest ustalana indywidualnie w oparciu m.in. o czas trwania zajęć oraz liczby godzin warsztatowych, liczby uczestników zajęć, zakresu tematycznego oraz materiałów dydaktycznych i odpowiada rzeczywistym kosztom oraz charakterowi zajęć. W ramach prowadzonej przez Pana działalności edukacyjno-warsztatowej posiada Pan pełną dowolność w zakresie kształtowania zasad Pana działania, w tym w zakresie organizacji zajęć, programu, metod pracy, liczby uczestników oraz materiałów dydaktycznych. Działalność ta jest prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a wszelkie procedury organizacyjne i standardy dydaktyczne są ustalane przez Pana samodzielnie, co zapewnia niezależność i pełną kontrolę nad realizacją usług edukacyjnych.

Zatem, świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa - w świetle ww. orzeczenia TSUE C- 373/19, nie można uznać za usługi obejmujące kształcenie powszechne - na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym. Nie stanowią one nauczania prywatnego przez nauczycieli, obejmującego kształcenie powszechne lub wyższe w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Tym samym, usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa świadczone przez Pana na rzecz szkół lub innych podmiotów organizujących zajęcia dla uczniów nie korzystają ze zwolnienia od podatku również na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy oraz art. 132 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

W dalszej kolejności, rozważenia wymaga czy świadczone przez Pana usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 29 ww. ustawy:

zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:

a)prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub

b)świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub

c)finansowane w całości ze środków publicznych

- oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

Aby usługi mogły korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ww. ustawy, muszą być uznane za usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz spełniać jeden ze wskazanych poniżej warunków, tj.:

a)formy i zasady tych szkoleń muszą wynikać z odrębnych od podatkowych uregulowań prawnych,

b)na świadczone szkolenia uzyskano akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty,

c)szkolenia muszą być finansowane w całości ze środków publicznych.

We wniosku wskazał Pan, że prowadzi Pan zajęcia edukacyjne dla dzieci i młodzieży. Tym samym świadczone usługi nie stanowią usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.

W konsekwencji świadczone usługi edukacyjno-warsztatowe polegające na prowadzeniu zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży w zakresie dziennikarstwa nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.

Zatem Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto, interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.