Interpretacja indywidualna z dnia 6 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-3.4014.11.2026.4.BD
Zawarcie nieodpłatnej umowy przechowania środków pieniężnych, bez prawa rozporządzania nimi, pomiędzy stronami nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W związku z tym nie ciąży obowiązek złożenia deklaracji PCC-3.
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
7 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przechowywania środków pieniężnych na podstawie nieodpłatnej umowy przechowania. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - w piśmie z 6 lutego 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną, posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu przepisów podatkowych. Ojciec Wnioskodawcy jest osobą fizyczną zamieszkałą na stałe na terytorium Republiki Białorusi, nieposiadającą rachunku bankowego w Polsce ani w innym państwie Unii Europejskiej.
W 2025 r. doszło do jednorazowego zdarzenia, w ramach którego osoby trzecie dokonały płatności pieniężnej w wysokości (…) EUR należnej ojcu Wnioskodawcy. Z uwagi na brak możliwości przyjęcia płatności bezpośrednio przez ojca, zwrócił się on do Wnioskodawcy z prośbą o przyjęcie środków na rachunek bankowy Wnioskodawcy, wyłącznie w celu ich czasowego przechowania i przekazania ojcu.
Wnioskodawca razem z ojcem zawarli nieodpłatną umowę przechowania środków pieniężnych, na podstawie której Wnioskodawca zobowiązał się do przyjęcia środków pieniężnych należnych ojcu, bez prawa do ich rozporządzania, wykorzystania na własne potrzeby ani czerpania jakichkolwiek korzyści ekonomicznych.
Po otrzymaniu środków pieniężnych na rachunek bankowy Wnioskodawcy, środki te zostały niezwłocznie wypłacone w gotówce i przekazane ojcu Wnioskodawcy na terytorium Republiki Białorusi.
Ojciec Wnioskodawcy wystawił pisemne pokwitowanie odbioru środków pieniężnych, potwierdzające, że kwota (…) EUR została przez niego otrzymana. Pokwitowanie to zostało przetłumaczone na język polski.
Opisane zdarzenie miało charakter jednorazowy. Wnioskodawca nie planuje dokonywania analogicznych czynności w przyszłości.
Wszystkie opisane okoliczności są zgodne ze stanem faktycznym i kompletne.
Pytanie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych
Czy zawarcie nieodpłatnej umowy przechowania środków pieniężnych pomiędzy Panem a Pana ojcem oraz dokonanie opisanych czynności podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych a w konsekwencji czy ciąży na Panu obowiązek złożenia deklaracji PCC-3?
Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych
W Pana ocenie, opisane zdarzenie nie spowoduje po Pana stronie powstania obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.
Zawarta pomiędzy Panem a Pana ojcem nieodpłatna umowa przechowania nie została wymieniona w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, o którym mowa w art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Nie doszło również do zawarcia umowy pożyczki ani depozytu nieprawidłowego, gdyż nie był Pan uprawniony do rozporządzania środkami pieniężnymi.
W konsekwencji, Pana zdaniem opisane czynności nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych a na Panu nie ciąży obowiązek złożenia deklaracji PCC-3.
Na poparcie swojego stanowiska powołał się Pan na interpretacje indywidualne wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295 ze zm.):
Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:
a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
c) (uchylona),
d) umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
e) umowy dożywocia,
f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat lub dopłat,
g) (uchylona),
h) ustanowienie hipoteki,
i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
j) umowy depozytu nieprawidłowego,
k) umowy spółki.
Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:
Podatkowi podlegają zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.
W myśl natomiast art. 1 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
Podatkowi podlegają orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.
Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają więc wyłącznie czynności, które zostały wymienione w ustawie, w tym umowy pożyczki i depozytu nieprawidłowego, do których Pan się odwołuje.
W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.
Na podstawie art. 4 pkt 7 cyt. ustawy:
Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego - na biorącym pożyczkę lub przechowawcy.
Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zgodnie z art. 835 cyt. ustawy:
Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.
W myśl art. 839 ww. ustawy:
Przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie niepogorszonym.
Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego:
Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.
Z treści art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że umowa pożyczki jest umową konsensualną, dwustronnie zobowiązującą, polegającą na zobowiązaniu stron do przeniesienia własności pieniędzy lub innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, natomiast jej gospodarczy sens wyraża się w tym, że biorący pożyczkę uzyskuje możliwość korzystania przez pewien czas z wartości przekazanych mu przez dającego pożyczkę.
Natomiast depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki. Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą.
Depozyt nieprawidłowy ma miejsce wtedy, gdy z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne - sam fakt oddania na przechowanie pieniędzy nie tworzy bowiem jeszcze stosunku depozytu nieprawidłowego z prawem rozporządzania nimi.
Przechowawca „nieprawidłowy” nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.
Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, umowa przechowania nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeżeli przechowawca nie może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku.
Z opisu stanu faktycznego wynika, że zawarł Pan z ojcem nieodpłatną umowę przechowania środków pieniężnych, na podstawie której zobowiązał się Pan do przyjęcia od osób trzecich środków pieniężnych należnych Panu ojcu, bez prawa do ich rozporządzania, wykorzystania na własne potrzeby ani czerpania jakichkolwiek korzyści ekonomicznych. Po otrzymaniu środków pieniężnych na Pana rachunek bankowy, środki te zostały niezwłocznie wypłacone w gotówce i przekazane ojcu na terytorium Republiki Białorusi.
Skoro, jak wynika z przedstawionego przez Pana stanu faktycznego, zawarł Pan z ojcem nieodpłatną umowę przechowania środków pieniężnych, bez prawa do ich rozporządzania, wykorzystania na własne potrzeby ani czerpania jakichkolwiek korzyści ekonomicznych, to należy stwierdzić, że powyższa czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż nie została wymieniona w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Należy podkreślić, że opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy ściśle w ustawie podatkowej wymieniane, w tym umowa pożyczki oraz umowa depozytu nieprawidłowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) i j) ww. ustawy).
Opisana przez Pana umowa - nieodpłatna umowa przechowania środków pieniężnych na Pana koncie nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Tym samym nie ciąży na Panu obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu opisanej we wniosku czynności jak również nie ciąży obowiązek składania deklaracji PCC-3.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Ta interpretacja stanowi ocenę Pana stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?