Interpretacja indywidualna z dnia 10 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-1.4012.25.2026.1.MK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

I Opis stanu faktycznego

1. Gmina (…) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 1 grudnia 2013 r.

2. Gmina (…) jest właścicielem nieruchomości położonych w rejonie ul. (…) w (…), obejmujących działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jednostka ewidencyjna (…) – miasto, obręb (…) nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 o łącznej pow. 0,6860 ha.

3. Gmina (…) nabyła ww. nieruchomości w drodze komunalizacji, przez co nie była uprawniona do odliczenia podatku VAT.

4. Przedmiotowe nieruchomości znajdują się na terenie, dla którego Uchwałą Nr (…) Rady Miejskiej w (…) z dnia (…) 2025 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru południowo-zachodniej części (…) w (…). Zgodnie z ustaleniami ww. planu, przedmiotowe działki przeznaczone są na cele zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – symbol 1 MW.

5. Zgodnie z faktycznym sposobem użytkowania, działki jw. stanowią grunt niezabudowany pokryty zielenią niską i wysoką.

6. Za zgodą Rady Miejskiej w (…) wyrażoną w Uchwale Nr (…) z dnia (…) 1998 r. oraz Nr (…) z dnia (…) 1998 r., Gmina (…) wraz z Gminą (…) utworzyły spółkę kapitałową prowadzoną pod nazwą A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…). Podstawowym celem działalności Spółki jest budowanie domów mieszkalnych, a następnie ich eksploatowanie na zasadach najmu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1273). A w (…) Sp. z o.o. jest Spółką, w której większość udziałów posiada Gmina (…) oraz wykonuje świadczenia związane z gospodarowaniem zasobami komunalnymi.

7. Kapitał zakładowy Spółki wynosi (…) zł i dzieli się na (…) udziały o wartości nominalnej po (…) zł każdy. Gmina (…) jako większościowy wspólnik Spółki posiada (…) udziały o wartości (…) zł każdy tj. o łącznej wartości nominalnej (…) zł, które pokryła wkładem pieniężnym oraz wkładem niepieniężnym.

8. 7 stycznia 2026 r. Gmina (…) zawarła ze Spółką A. w (…) Sp. z o.o. z siedzibą w (…), umowę w sprawie świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, której przedmiotem jest ustalenie warunków powierzenia części zadania własnego Gminy (…) stanowiącego usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym.

9. W Uchwale Nr (…) z dnia (…) 2025 r. Rada Miejska w (…) wyraziła zgodę na wniesienie do Spółki pod nazwą A w (…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością aportu w postaci prawa własności nieruchomości obejmujących działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jednostka ewidencyjna (…) – miasto, obręb (…) nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 o łącznej pow. 0,6860 ha.

II Opis zdarzenia przyszłego

1. Celem zrealizowania przez Spółkę A w (…) Sp. z o.o. zamierzenia inwestycyjno-budowlanego polegającego na zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych rodzin, których nie stać na budowę lub kupno własnego mieszkania na nieruchomościach obejmujących działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jednostka ewidencyjna (…) – miasto, obręb (…) nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 o łącznej pow. 0,6860 ha, Gmina (…) wniesie do ww. spółki aport w postaci prawa własności nieruchomości jw.

2. Wniesienie aportu, o którym mowa powyżej, nastąpi w drodze umowy notarialnej.

3. Wartość rynkowa prawa własności przedmiotowych nieruchomości, określona została przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę (…) zł (operat szacunkowy opatrzony datą 6 listopad 2025 r.).

4. Aport w postaci nieruchomości gminnych, zwiększy kapitał zakładowy Spółki. Nowe udziały, powstałe w wyniku zwiększenia kapitału zakładowego Spółki obejmie Gmina (…).

5. Ustawa o VAT nie zawiera szczególnych przepisów dotyczących aportów do spółek. Zgodnie z aktualnymi interpretacjami podatkowymi wydanymi przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jak również zgodnie ze stanowiskiem Ministra Finansów, czynność wniesienia aportu w postaci składników majątku do spółki kapitałowej, spełnia definicję odpłatnego świadczenia usług/dostawy towaru zawartą w art. 5 ust. 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.).

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym polegającym na wniesieniu przez Gminę (…) wkładu niepieniężnego do Spółki A w (…) Sp. z o.o. w postaci prawa własności nieruchomości obejmujących działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jednostka ewidencyjna (…) – miasto, obręb (…) nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 o łącznej pow. 0,6860 ha, zastosowanie znajduje art. 15 ust. 6 ustawy o VAT skutkujący uznaniem, że Gmina (…) w zakresie tej czynności nie działa jako podatnik VAT, a w konsekwencji przedmiotowa czynność wniesienia wkładu niepieniężnego do Spółki nie podlega przepisom ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Mając na uwadze opisany powyżej stan faktyczny, w ocenie Gminy (…), w opisanym zdarzeniu przyszłym, zastosowanie znajduje art. 15 ust. 6 ustawy o VAT skutkujący uznaniem, że Gmina (...) w zakresie tego wniesienia nie będzie działać jako podatnik VAT, a w konsekwencji przedmiotowa czynność nie będzie podlegać przepisom ustawy o VAT.

Aby dana czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Konieczne jest więc rozważenie dywagacji: czy gmina będąca wspólnikiem spółki komunalnej działa jako podatnik podatku od towarów i usług? „Art. 15 ust. 6 u.p.t.u. stanowi zawężenie katalogu podatników podatku od towarów i usług, poprzez wyłączenie z niego podmiotów publicznych. Wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników, o których mowa we wskazanych przepisach, ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego. Wyłączenie to zachodzi w razie łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. podmiotowej, gdyż wyłączenie odnosi się tylko do organów władzy publicznej, a także przedmiotowej, ponieważ obejmuje tylko prowadzenie czynności z zakresu władztwa publicznego” (Wyrok WSA w Rzeszowie z 11 czerwca 2019 r., I SA/Rz 309/19).

Gmina (...), za pośrednictwem Spółki A w (…) Sp. z o.o. wykonywać będzie swoje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 oraz art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym i art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą polega na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Obligatoryjnym celem działalności komunalnej jest wykonywanie zadań własnych gminy, w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej).

W ramach transakcji wniesienia aportu do spółki, Gmina (...) nie będzie działać w charakterze przedsiębiorcy, lecz w charakterze publicznoprawnym. Wniesienie aportu do spółki nie ma bowiem na celu jej dokapitalizowania, lecz związane jest z realizacją zadania własnego (bez nastawienia na uzyskanie zysku), wspierającego budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy publicznej.

Ponadto, wnosząc przedmiotowy aport, Gmina (...) nie będzie wykonywała czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego, dostępnej wszystkim podmiotom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w Wyroku I SA/Rz 223/25 z dnia 12 sierpnia 2025 r. orzekł, iż: „Wykonywanie samorządowych zadań gminnego budownictwa mieszkaniowego za pośrednictwem SIM nie skutkuje uznaniem gminy za podatnika podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT”.

W związku z powyższym, Gmina (...) stoi na stanowisku, iż skoro za pośrednictwem Spółki A w (…) Sp. z o.o. wykonywać będzie zadania własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego to nie może być jednocześnie uznana za podatnika podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:

Art. 7 ust. 1 ustawy:

Pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.

Grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.

W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń ekonomicznych:

·wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do rozporządzania określonymi składnikami majątku,

·w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające określoną wartość.

Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport uzyskuje pewną wymierną korzyść.

Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług. Tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy uznawane jest za sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów.

W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:

Art. 15 ust. 6 ustawy:

Z ww. art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie przewidziane w tym przepisie dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa, do realizacji których zostały one powołane.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:

Dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 6 ustawy należy rozgraniczyć sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, od sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów organy powinny być traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we własnym imieniu i na własny rachunek.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

W świetle wskazanych unormowań, jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:

·podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie odrębnymi przepisami prawa, oraz

·podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.):

Art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym:

Art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):

Art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Z opisu sprawy wynika, żesą Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Są Państwo właścicielem działek nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7. Zgodnie z faktycznym sposobem użytkowania, działki jw. stanowią grunt niezabudowany pokryty zielenią niską i wysoką.

Utworzyli Państwo wraz z Gminą (…) spółkę kapitałową prowadzoną pod nazwą A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…). Podstawowym celem działalności Spółki jest budowanie domów mieszkalnych, a następnie ich eksploatowanie na zasadach najmu zgodnie z przepisami ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa. A w (…) Sp. z o.o. jest Spółką, w której większość udziałów posiadają Państwo oraz wykonuje świadczenia związane z gospodarowaniem zasobami komunalnymi. Rada Miejska wyraziła zgodę na wniesienie do Spółki aportu w postaci prawa własności nieruchomości obejmujących działki nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy dokonując wniesienie przez Państwa wkładu niepieniężnego (w postaci działek) do Spółki działają Państwo jako podatnik VAT.

Pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie szeroko. Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności). Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma wymiar autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe.

Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno‑prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.

W opisanej sytuacji w przypadku transakcji wniesienia aportu do Spółki, wyczerpane zostaną przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy – transakcja zbycia nieruchomości w drodze aportu będzie niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną). Jak bowiem wynika z opisu sprawy, dokonają Państwo wniesienia wkładu niepieniężnego do Spółki obejmującego działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

Jak wskazano wyżej, gmina – w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – jako osoba prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W tym zakresie wykonywane przez Państwa czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Jednocześnie należy wskazać, że wykonywana przez Państwa czynność nie podlega wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Organy władzy publicznej nie są uznawane za podatników w zakresie czynności, które mieszczą się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane, dodatkowo pod warunkiem, że czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W przypadku dostawy nieruchomości za odpłatnością (w tym wniesienia aportu) nie są realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Państwa działania w tym przypadku są tożsame z działaniami każdego innego podmiotu dokonującego dostawy nieruchomości.

Wykluczenie gminy z kategorii podatników prowadziłoby do zakłóceń konkurencji, o których mowa w art. 13 Dyrektywy 112. Dokonywanie transakcji mieniem stanowiącym gminne zasoby wiąże się z zarządzaniem mieniem publicznym, które ma istotny wpływ na kształtowanie lokalnego rynku nieruchomości, ma także wpływ na kształtowanie polityki przestrzennej. Jednostka samorządu terytorialnego występuje na rynku w roli właściciela i zarządcy nieruchomościami, zbywcy lub nabywcy praw do nieruchomości (najem, dzierżawa). Z tego względu ma pozycję na rynku nieruchomości taką jak przedsiębiorca działający w sektorze nieruchomościowym, który uzyskuje stałe dochody ze swojej działalności. Powyższe okoliczności powodują, że obrót nieruchomościami, w tym aport należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą, a jednostkę samorządu terytorialnego uznać za podatnika podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

Braku opodatkowania ww. czynności nie można wywodzić traktując czynności wykonywane przez Spółkę jako Państwa zadania własne w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego.

W tym zakresie należy powołać wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17. TSUE w wyroku tym wskazał:

a następnie stwierdził, że:

Tym samym nie można uznać, że za pośrednictwem Spółki świadczą Państwo zadania własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego.

Zatem dokonane przez Państwa wniesienie do Spółki w formie aportu niepieniężnego składnika majątkowego w postaci działek stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Państwo wystąpili w tym przypadku w roli podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, wykonującego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a nie jako organ władzy publicznej korzystający z wyłączenia, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.

Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa w przedmiotowym wniosku wyroków: WSA w Rzeszowie z 11 czerwca 2019 r. sygn. I SA/Rz 309/19 i WSA w Rzeszowie z 12 sierpnia 2025 r. sygn. I SA/Rz 223/25 należy zaznaczyć, że każdy z wyroków sądów administracyjnych zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza.

Wskazane przez Państwa orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych zapadły w odniesieniu do indywidualnych i właściwych tylko tym wyrokom opisów spraw. Z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa wyroki nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie.

W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa sądów administracyjnych, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca powołanych przez Państwa wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których wyroki te zostały wydane. Zatem powołane przez Państwa wyroki sądowe wiążący charakter mają w konkretnych sprawach i ściśle określonym stanie faktycznym. Tylko do tych konkretnych elementów odnosi się moc wiążąca orzeczenia sądu administracyjnego. Ponadto, należy mieć na uwadze, że powołany przez Państwa wyrok WSA w Rzeszowie z 12 sierpnia 2025 r. sygn. I SA/Rz 223/25 jest wyrokiem nieprawomocnym.

Jednocześnie wskazać należy, że orzecznictwo w ww. zakresie nie jest jednolite. Przykładowo można powołać (również nieprawomocny) wyrok WSA w Gliwicach z 9 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1537/23, w którym Sąd oddalając skargę na interpretację indywidualną w podobnej sprawie wskazał m.in.:

Podobnie rozstrzygnięto w wyroku z 5 września 2023 r. sygn. akt I SA/Go 150/23, w którym wskazano, że:

Ponadto, podobne stanowisko wyrażone zostało także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I FSK 2137/18.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.