Interpretacja indywidualna z dnia 13 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.43.2026.2.DP

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 13, 14, 15 i 26 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

„Poniesione wydatki z tytułu kosztów używania, stanowiącego Pani własność prywatną, jako podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodów od osób fizycznych, oraz składki na ubezpieczenie takiego samochodu w wysokości 20% stanowią koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Oznacza to, że jako podatnik wykorzystujący w prowadzonej działalności gospodarczej prywatny samochód i ponoszący wydatki z tytułu używania tego samochodu oraz składki na ubezpieczenie tego samochodu mogą stanowić koszt uzyskania przychodu w działalności gospodarczej w wysokości 20%.”

Jest Pani właścicielem samochodu elektrycznego, który „ładowany” jest wyłącznie w domu. Faktura za prąd, co miesiąc, jest imienna wystawiana na Pani męża. Pani i Pani mąż jesteście zameldowani i zamieszkujcie pod tym samym adresem. Ma Pani z mężem wspólność majątkową.

Uzupełnienie wniosku

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:

·Prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie usług (...) od 1996-1997 roku.

·Dochody z działalności opodatkowuje Pani wg „skali podatkowej – podatek liniowy”.

·Złożony przez Panią wniosek dotyczy „obecnego okresu – aktualnej działalności”.

Nie rozlicza Pani jeszcze kosztów prądu zużytego na ładowanie samochodu w aktualnej działalności, bo przepisy w tym zakresie są niejasne. „Nie potrafi Pani tego zrobić i stąd prośba o pomoc w postaci wniosku o ich interpretację”. Uważa Pani, że jest to niesprawiedliwe w stosunku do użytkowników samochodów spalinowych i dlatego stara się Pani złożonym wnioskiem zmienić tą sytuację”.

·Jest Pani właścicielem samochodu elektrycznego.

·Nie jest Pani współwłaścicielem tylko jest jedynym właścicielem.

·Samochód elektryczny kupiła Pani w styczniu 2023 r., ale pomimo tego, że wykorzystuje go Pani w działalności gospodarczej nie odlicza Pani kosztów ładowania.

·Jest to samochód osobowy, o którym mowa w art. 5a pkt 19a, którego masa nie przekracza 3,5 tony i jest 5-cio osobowy.

·Samochód elektryczny nie jest wykorzystywany tylko w działalności gospodarczej.

·Samochód elektryczny jest wykorzystywany w sposób mieszany do celów prywatnych i do działalności gospodarczej.

·Samochodu używa Pani „(...)”

·„Stacja ładowania samochodu nie ma dodatkowego podlicznika. W domach jeden licznik a ładowanie odbywa się z gniazdka. Używana ładowarka ma licznik pobieranych kWh. Może Pani zatem samodzielnie prowadzić ewidencję pobieranych kWh podczas ładowania samochodu.”

Można jedynie oszacować ilość zużywanej na ładowanie samochodu energii elektrycznej. Ta ilość zużywanej energii jest zmienna zależna od pory roku, pogody i pory dnia, bo jest Pani prosumentem, czyli korzysta Pani także z energii z paneli fotowoltaicznych.

·Na fakturze nie ma wyszczególnionej pozycji – ładowanie samochodu. Jest tylko całkowita kwota i liczba kWh zużytych w mieszkaniu. Z faktury nie można wyodrębnić kwoty i liczby kWh zużytych do samochodu. Można to zrobić pośrednio używając ładowarki (oryginalna dołączona do auta nie mierzy pobieranego prądu) i prowadząc ewidencję pobieranych KWh przez samochód a następnie można obliczyć jaka część faktury za prąd stanowi prąd zużyty do ładowania samochodu. Faktura jest wystawiona na męża, z którym razem Pani mieszka pod wspólnym adresem i ma Pani wspólność majątkową.

Szacunkowo można porównać zużycie prądu przed zakupem auta i po zakupie i w przybliżeniu można określić o ile wzrosło zużycie prądu przy ładowaniu samochodu.

·Na pytanie: Na jakiej podstawie (na jakich zasadach) ustala Pani proporcję odnoszenia w koszty uzyskania przychodów 20% „kosztów prądu zużytego w domu”?

Odpowiedziała Pani:

Wydaje się Pani, że może skorzystać ze schematu i przepisów prawnych dotyczących odliczeń kosztów paliwa, np. benzyny, które są stosowane przy rozliczaniu kosztów przez właścicieli samochodów prowadzących działalność gospodarczą, którzy używają tych samochodów w sposób mieszany – i prywatnie i do celów związanych z działalnością gospodarczą.

Skoro poniesione wydatki z tytułu kosztów używania, stanowiącego Pani własność prywatną, jako podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodów od osób fizycznych, oraz składki na ubezpieczenie takiego samochodu w wysokości 20% stanowią koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Taki sposób wyliczenia potencjalnych kosztów wzięty jest przez analogię do samochodu benzynowego. Sposób wyliczania kosztów używania samochodu elektrycznego, w tym koszty jego ładowania są odpowiednikiem kosztów paliwa dla tego samochodu. W przypadku samochodu benzynowego nie prowadzi się ewidencji przebiegu, a jedynie na podstawie faktur wylicza 20% kosztów.

Jedynym dokumentem, którym Pani dysponuje – w opisanej sytuacji – jest faktura za prąd w domu. Dlatego 20% kosztów z tej faktury byłoby najprostszym sposobem wyliczania, na podstawie weryfikowanych dokumentów. W warunkach domowych, bez podlicznika, bez profesjonalnej stacji ładowania, nie ma możliwości ustalenia ilości prądu zużytego do ładowania samochodu.

Dlatego przyjęcie najprostszej, choć nieidealnej formy wyliczenia kosztów wydaje się jedynym rozwiązaniem.

Dodatkowo ani podlicznik, ani stacja ładowania nie zabezpiecza przed korzystaniem z tego prądu przez innych użytkowników podobnie jak przy pojazdach spalinowych faktura za paliwo nie jest gwarantem wykorzystania tego paliwa przez dany samochód.

Od 2019 r. nie ma potrzeby prowadzenia ewidencji przebiegu, ale czy prowadzenie ewidencji przebiegu byłoby rozwiązaniem w sytuacji, gdy zużycie kWh przez samochód jest bardzo zmienne?

·Ponadto wskazuje Pani, że chciałaby dokładniej wyjaśnić, dlaczego uważa, że faktura za energię elektryczną zużytą w domu, powinna być w opisanej sytuacji dokumentem na podstawie, którego wylicza się 20% jako kosztów użytkowania samochodu elektrycznego.

W mieszkaniach prywatnych jest na ogół tylko jeden licznik mierzący zużycie prądu. Budowa stacji ładowania z oddzielnym licznikiem w domach prywatnych, gdy jest się właścicielem jednego auta elektrycznego, które używa się sporadycznie i w sposób mieszany, jest kosztowna, nieuzasadniona ekonomicznie i często niemożliwa ze względów technicznych.

1)Przy pojazdach spalinowych używanych w sposób mieszany podstawą jest faktura za paliwo. Od kwoty na fakturze w koszty uzyskania przychodu wlicza się 20%, niezależnie od tego, czy samochód zużył 99% paliwa na cel prywatny i tylko 1% na cel związany z działalnością gospodarczą lub oczywiście odwrotnie. Wiadomo także jakie jest przeciętne zużycie paliwa w określonych sytuacjach. Nikt kto używa samochodu w celach mieszanych nie przejeżdża rocznie dziesiątków tysięcy km, bo zajmuje się pracą a nie jazdą samochodem.

2)W mieszkaniu także zużywamy prąd przeciętnie w takiej samej ilości, którą można oszacować. Porównując zużycie przed i po zakupie samochodu elektrycznego. Z Pani wyliczeń wydaje się, że rachunki za prąd wzrosły o około 50%.

Oznacza to, że zamiast 250 zł płaci Pani obecnie około 500 zł. A zatem licząc 20% z kwoty 500 zł jako koszt zostałaby ujęta kwota 100 zł. Z pewnością nie jest to sprawiedliwe dla właścicieli aut elektrycznych, w porównaniu do sposobu rozliczeń aut spalinowych, ale byłby to krok we właściwą stronę. Aktualnie właściciele aut elektrycznych nie mają żadnej możliwości uwzględniania kosztów prądu zużytego na jazdę samochodem elektrycznym, gdy korzystają z ładowania w domu prywatnym.

Korzystanie ze stacji ładowania, na których koszt KWh jest 3-krotnie większy nie jest uzasadnione ekonomicznie, jest niepraktyczne i niewygodne i jest niekorzystne dla budżetu państwa, bo obniża potencjalne podatki. Stąd uważa Pani, że przyjęcie najprostszego sposobu wyliczenia kosztów byłoby uzasadnione. Nie wyklucza to korzystania ze stacji ładowania, na których można uzyskać fakturę indywidualną, od której można wyliczyć 20%. Jeśli ktoś chce płacić za ładowanie więcej to może, ale dlaczego system podatkowy wymusza taką niegospodarność.

Uważa Pani, że gospodarność i rzetelność podatkowa jest podstawą, ale żeby je wprowadzać w życie, to należy stosować proste i jednoznaczne przepisy ułatwiające życie podatnikom, a przynajmniej tam, gdzie jest to możliwe należy je interpretować tak, aby te cele były realizowane.

Pytanie

Czy może Pani wliczyć w koszty swojej działalności gospodarczej 20% wartości poniesionych wydatków na prąd z faktury domowej za prąd „zużyty” w miejscu Pani stałego zameldowania i zamieszkania?

Pani stanowisko w sprawie

Uważa Pani, że może wliczyć 20% wartości poniesionych wydatków za energię elektryczną na podstawie z faktury domowej za prąd „zużyty” w miejscu Pani stałego zameldowania i zamieszkania.

Korzystanie z prądu „domowego” obniża koszty eksploatacji i tym samym jest korzystniejsze podatkowo dla Państwa, bo kwota ewentualnych odliczeń jest niższa.

Pani zdaniem, wszyscy są równi wobec prawa – właściciele samochodów benzynowych mogą, zgodnie z przepisami, odliczyć 20% kosztów paliwa, jeśli używają samochodu do celów mieszanych i nie muszą prowadzić „podlicznika” przejechanych km do celów związanych z działalnością gospodarczą, a jedynym dokumentem, który stanowi podstawę, jest faktura na paliwo.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy.

Wydatek, żeby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, w myśl powołanego przepisu, powinien spełniać łącznie następujące warunki, tj.:

·zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik);

·być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie może zostać podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

·pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

·zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;

·zostać właściwie udokumentowany;

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W związku z tym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy – pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20 % stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Z kolei na podstawie art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

Jednocześnie zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

–klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub

–z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

–agregat elektryczny/spawalniczy,

–do prac wiertniczych,

–koparka, koparko-spycharka,

–ładowarka,

–podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

–żuraw samochodowy,

d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z uzasadnienia do ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159) wynika, że podatnicy, którzy dla potrzeb działalności gospodarczej wykorzystują samochód stanowiący ich własność, do kosztów uzyskania przychodów mogą zaliczyć 20% poniesionych wydatków (80% wydatków wyłączono z kosztów podatkowych). Dla ustalenia limitu wydatków zaliczanych do kosztów podatkowych podatnicy mogą uwzględniać wszystkie wydatki związane z eksploatacją stanowiącego ich własność, prywatnego samochodu osobowego faktycznie wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, tj. niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z działalności gospodarczej są również:

1) przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

a)środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

b)składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1 , z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,

c)składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,

d)składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

- wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Z przedstawionego opisu zdarzenia wynika, że jest Pani właścicielem samochodu osobowego, o którym mowa w art. 5a pkt 19 ustawy (samochodu elektrycznego), który nie jest składnikiem, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy. Samochód ten wykorzystuje Pani w sposób mieszany, tj. zarówno w wprowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej jak i do celów prywatnych. Samochód ładuje Pani wyłącznie w domu. Faktura za energię elektryczną jest wystawiana co miesiąc na nazwisko Pani męża, z którym Pani wspólnie zamieszkuje i jest pod tym samym adresem zameldowana. Ma Pani z mężem wspólność majątkową.Samochodu używa Pani w celu (...). Ponadto wskazała Pani, że stacja ładowania samochodu nie ma dodatkowego podlicznika. W domu posiada Pani jeden licznik a ładowanie samochodu odbywa się z gniazdka. Używana do ładowania samochodu ładowarka posiada licznik pobieranych kWh. Zatem może Pani samodzielnie prowadzić ewidencję pobieranych kWh podczas ładowania samochodu.

Powzięła Pani wątpliwość czy w związku z ponoszonymi wydatkami dotyczącymi ładowania samochodu elektrycznego, który nie jest składnikiem majątku, w myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, wykorzystywanego przez Panią także w prowadzonej działalności gospodarczej, może Pani do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej zaliczyć 20% wartości ponoszonych wydatków na „zużyty prąd” z faktury wystawianej na adres Pani zamieszkania i zameldowania.

Dyspozycja cytowanego uprzednio art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje wprost na samochód „stanowiący własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą” i wykorzystywanie tego samochodu „również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika”, dotyczy też sytuacji, gdy samochód jest wykorzystywany do celów prywatnych, jak i do celów działalności gospodarczej.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wydatków z tytułu używania samochodów”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy.

Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza (Warszawa 2008, t. IV, s. 322–323), czasownik „używać” oznacza: „posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać”.

W konsekwencji, wydatki związane z używaniem samochodu osobowego należy rozumieć jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatację i wykorzystywanie.

Mając na uwadze opis zdarzenia oraz zacytowane przepisy prawa wskazuję, że na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma Pani możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 20% wydatków związanych z eksploatacją pojazdu prywatnego (samochodu osobowego elektrycznego) wykorzystywanego także do działalności gospodarczej.

Jednakże wskazać należy, że do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej nie może Pani zaliczyć 20% kosztów energii elektrycznej zużytej w domu, tj. 20% kosztów energii z faktury.

W opisie zdarzenia wskazała Pani, że używana przez Panią ładowarka do samochodu elektrycznego ma „licznik pobieranych kWh” oraz że z faktury nie można wyodrębnić kwoty i liczby kWh zużytych do samochodu, można to zrobić pośrednio używając ładowarki (oryginalna dołączona do auta nie mierzy pobieranego prądu) i prowadząc ewidencję pobieranych KWh do ładowania samochodu a następnie można obliczyć jaka część faktury za energię elektryczną stanowi energia elektryczna zużyta do ładowania samochodu.

Zatem – jak Pani wskazała – ma Pani możliwość ustalenia, ile kWh zużywa Pani w określonym czasie, tj. np. w okresie, za który wystawiona została faktura za energię elektryczną.

Wobec tego, skoro jest Pani w stanie – na podstawie danych z ładowarki – dokładnie ustalić liczbę kWh zużytych na ładowanie samochodu, to może Pani również obliczyć wartość tego zużycia, posługując się ceną energii wynikającą z faktury wystawionej na Pani adres domowy.

W konsekwencji, skoro jest Pani w stanie faktycznie określić wartość zużytej energii elektrycznej potrzebnej do ładownia samochodu elektrycznego, to do kosztów uzyskania przychodów może Pani zaliczyć zużytą energię elektryczną w części wynikającej z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o PIT, tj. w wysokości 20% poniesionych wydatków z tego tytułu, ponieważ samochód prywatny wykorzystywany jest przez Panią także do celów działalności gospodarczej.

Dlatego też przedstawione przez Panią stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Wydając interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu tej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawyz dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawyz dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.