Interpretacja indywidualna z dnia 20 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.28.2026.2.AG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Spółka w 2026 r. zachowa status „małego podatnika” w rozumieniu ustawy o CIT i czy w związku z tym, będzie uprawniona do stosowania stawki 9% CIT od dochodów innych niż z zysków kapitałowych, do limitu określonego w art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, na wezwanie Organu, uzupełnili go Państwo pismem z 20 lutego 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) z siedzibą w (…) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w zakresie hurtowej sprzedaży szerokiego asortymentu produktów (…).

Spółka istnieje od 2023 r. i została utworzona przez dwóch wspólników – osoby fizyczne, które na pokrycie kapitału zakładowego wniosły wkład o charakterze pieniężnym.

Spółka posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 aktualnego brzmienia ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”).

Rok podatkowy spółki równy jest rokowi kalendarzowemu.

W roku podatkowym 2025 r. spółka spełniała definicję małego podatnika w rozumieniu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT oraz z uwagi na wartość netto przychodów bieżących osiągniętych w tym roku podatkowym, uprawniona była do stosowania stawki 9% podatku CIT do dochodów innych niż z zysków kapitałowych (art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT).

Przedmiotem wątpliwości Spółki jest prawo do stosowania stawki 9% CIT do dochodów innych niż z zysków kapitałowych, które Spółka będzie osiągać w roku podatkowym 2026 r.

Spółka powzięła wątpliwość co do prawa do zastosowania stawki 9% CIT od dochodów innych niż z zysków kapitałowych, ponieważ na 31 grudnia 2025 r. jej przychody brutto w 2025 r. przekraczały wartość 8 517 000 zł (wynosiły dokładnie (…) zł).

Na kwotę (…) zł składa się:

-sprzedaż brutto z 2025 r. na kwotę (…) zł oraz

-obrót z tytułu otrzymanych zaliczek na łączną kwotę (…) zł.

30 grudnia 2025 r. Spółka wystawiła dwie faktury zaliczkowe na łączną (…) zł, na poczet dostaw towarów, które mają być wykonane w 2026 r. Są to dwie transakcje z 2025 r., które pozostają do zrealizowania (dostawie) w 2026 r.

Faktury zaliczkowe ((…) z 30-12-2025 r. na kwotę brutto (…) zł i (…) z 30-12-2025 r. na kwotę brutto (…) zł) dokumentują dostawy, które zostaną wykonane dopiero w roku podatkowym 2026 r.

Spółka nie wykonała w związku z wystawieniem tych faktur żadnych innych czynności (transport, przemieszczenie magazynowe), ani nie wystawiła żadnych innych dokumentów księgowych – np. dokumentu WZ.

Wystawienie faktur zaliczkowych było odpowiedzią na wymagania kontrahentów, którzy zgodnie z art. 106i ustawy zażądali wystawienia faktury w okresie wpłaty zaliczki dla potrzeb podatkowych. Faktury zostały wystawione zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT.

Gdyby Spółka do celów kalkulacji przychodu brutto, o którym mowa w definicji małego podatnika uwzględniła także wartości wystawionych faktur zaliczkowych, wówczas w roku podatkowym 2026 r. nie spełniłaby przesłanki bycia małym podatnikiem.

Pytanie

Czy Spółka w roku 2026 r. jest małym podatnikiem w rozumieniu ustawy o CIT i czy w związku z tym, będzie uprawniona do stosowania stawki 9% CIT od dochodów innych niż z zysków kapitałowych, jeśli jej przychody netto w roku podatkowym nie przekroczą kwoty 8 431 000 PLN?

Państwa stanowisko w sprawie

Spółka uważa, że w opisanej sytuacji, kwoty przychodu wynikające z faktury zaliczkowej nie powiększają wartości przychodu brutto osiągniętego w roku podatkowym 2025 r., tym samym wartość przychodu brutto Spółki w 2025 r. nie przekroczyła kwoty 8 517 000 zł.

To oznacza, że – przy założeniu, że spełni warunek z art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT – w roku podatkowym 2026 r. będzie uprawniona do korzystania ze stawki 9% CIT od dochodów innych niż z zysków kapitałowych.

Uzasadnienie

Zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, by stosować stawkę 9% CIT do dochodów innych niż z zysków kapitałowych przychody spółki osiągnięte w danym roku podatkowym nie mogą przekroczyć wyrażonej w PLN kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 EURO, a kwotę tę przelicza się na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.

Zgodnie z kursem euro z 2 stycznia 2026 r., wynoszącym 4,2156 zł za euro, kwota limitująca przychody netto „bieżące” w 2026 r. wynosi 8 431 000 PLN.

Jednocześnie, zgodnie z art. 19 ust. 1d ustawy o CIT, stawkę 9% CIT, o której mowa powyżej mogą stosować spółki tylko jeśli posiadają status małego podatnika.

Zgodnie z brzmieniem art. 4a pkt 10 ustawy o CIT – ilekroć w ustawie o CIT jest mowa o małym podatniku rozumie się przez to podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.

Kurs waluty z 1 października to 2025 r. to 4,2586 zł za euro, co oznacza, że limit brutto wynoszący 2 000 000 EURO w przeliczeniu na złote wynosi 8 517 000 zł.

To oznacza, że podatnik, który chce w 2026 r. opodatkowywać swoje dochody [inne – przypis Organu] niż z zysków kapitałowych z zastosowaniem stawki 9% CIT musi spełnić jednocześnie dwa warunki:

-jego przychody brutto w poprzednim roku podatkowym nie mogły być wyższe niż 8 517 000 zł (definicja małego podatnika – art. 4a pkt 10 ustawy o CIT),

-jego „bieżące” przychody netto w roku podatkowym 2026 r. nie mogą przekroczyć kwoty 8 431 000 PLN (art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT).

Jednocześnie, zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, do przychodów podatnika nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).

W tym przypadku sytuacja Spółki wpisuje się w dyspozycję art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, ponieważ mówimy o należności na poczet przyszłych dostaw towarów, które zostaną zrealizowane w przyszłym okresie sprawozdawczym (tj. w roku podatkowym 2026 r.)

Skoro otrzymane zaliczki nie stanowią przychodu podatkowego (art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT), to wartość z tych faktur w mojej ocenie nie powinna być uwzględniana w kalkulacji przychodów do celów określenia czy spółka jest małym czy dużym podatnikiem.

Powyższe oznacza zatem, że wystawienie faktury zaliczkowej i nawet otrzymanie zaliczki nie determinuje powstania przychodu podatkowego zgodnie z ww. przepisem ustawy o CIT.

Powyższe potwierdzają liczne i aktualne interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – np. interpretacja indywidualna z 15 października 2025 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.491.2025.2.PC.

W rozstrzygnięciu tym wskazano, że regulacja zawarta w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, stanowi odstępstwo od ogólnych reguł ustalania przychodów z działalności gospodarczej, a warunkiem jego zastosowania jest uznanie, że otrzymana kwota ma charakter zaliczki (zadatku) na poczet towarów i usług, które zostaną dostarczone (wykazane) w następnych okresach sprawozdawczych.

O kwalifikacji otrzymanej kwoty na poczet przyszłych okresów sprawozdawczych decyduje charakter tej zapłaty. Przysporzenie uważane za przychód podatkowy musi mieć charakter definitywny, podczas gdy kwoty niestanowiące na podstawie 12 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy przychodu, nie mają takiego charakteru ze względu na możliwość ich zwrotu przed terminem dostawy towaru czy wykonania usług, na poczet których zostały wpłacone – przy zachowaniu warunków właściwych dla danego rodzaju przedpłaty. Fakt, że dana wpłata stanowi zadatek lub zaliczkę na poczet konkretnej dostawy towaru lub konkretnej usługi, która zostanie wykonana w przyszłości, musi zatem wynikać z postanowień zawartej umowy i powinien znaleźć odzwierciedlenie w treści dokumentacji.

Co do zasady zatem, kwoty otrzymanych zaliczek nie stanowią przychodu dla celów podatku dochodowego. Jeżeli jednak otrzymana zapłata „zaliczka” lub „przedpłata” ma charakter definitywny i ostateczny, tj. z góry następuje zapłata za zakupiony towar lub wykonanie usługi, to zgodnie z powyższym przepisem, zapłata ta, jako związana z uregulowaniem należności przed wysłaniem towaru lub wykonaniem usługi nie może być potraktowana jako nieuznana za przychody podatkowe wpłata na poczet dostawy towarów czy usług, które dostarczone będą (wykonane) w okresie późniejszym.

W stanie faktycznym przedstawionym w niniejszym wniosku mowa zdecydowanie o przysporzeniu niedefinitywnym i nieostatecznym, a dostawa towarów zostanie zrealizowana w roku podatkowym 2026 r. (przyszły okres sprawozdawczy względem roku podatkowego 2025 r., w którym wystawiono fakturę).

Podobną wykładnię przepisów zaprezentowano w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 maja 2025 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.145.2025.4.KW.

Przechodząc na grunt definicji małego podatnika (art. 4a pkt 10 ustawy o CIT), przepis ten mówi o przychodzie brutto (z uwzględnieniem kwoty podatku od towarów i usług), jednak w ocenie Spółki w tym przepisie nadal mowa jest o przychodzie podatkowym w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

Spółka uważa zatem, że jeśli kwoty wynikającej z faktury zaliczkowej nie traktujemy jako przychodu podatkowego (art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT), to kwota brutto wynikająca z wystawionej faktury zaliczkowej nie podlega uwzględnieniu w kalkulacji limitu małego podatnika, o którym mowa w art. 4a pkt 10 ustawy o CIT.

Spółka swoje twierdzenia opiera także na orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W wyroku z dnia 8 lipca 2021 r., w sprawie II FSK 3603/18, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dla potrzeb ustalania statusu małego podatnika, nieuprawnione jest sięganie do definicji sprzedaży zawartych w Kodeksie Cywilnym czy ustawie o VAT i uznał, że na gruncie art. 4a [pkt – przypis Organu] 10 ustawy o CIT, obowiązuje potoczne znaczenie pojęcia sprzedaży z punktu widzenia opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, więc istotne jest realne przysporzenie majątkowe podatnika osiągnięte ze sprzedaży.

W innym orzeczeniu, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 4a pkt 10 ustawy o CIT odnosi się wyłącznie do przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT i orzekł, że sformułowanie „wartość przychodu ze sprzedaży” zawarte w art. 4a pkt 10 ustawy o CIT, również nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z treścią orzeczenia, ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do przykładowego wyliczenia w treści art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przysporzeń majątkowych „w szczególności” zaliczanych do tej kategorii (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2024 r., sygn. II FSK 1358/23).

Podobnie wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3 grudnia 2024 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.520.2024.1.ASK.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych status „małego podatnika” jest określany przez wartość przychodu ze sprzedaży łącznie z kwotą należnego podatku od towarów i usług. Jak już wcześniej wskazano, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje jednak pojęcia „przychodu ze sprzedaży”. Niemniej jednak, pojęcie „przychodu ze sprzedaży” winno być zdefiniowane z uwzględnieniem przepisów art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym „przychód ze sprzedaży” nie obejmuje swym zakresem wartości otrzymanych zaliczek na poczet dostaw, które nie zostały zrealizowane w danym roku podatkowym, ponieważ takie zaliczki nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w momencie ich otrzymania, na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, a co równie istotne, nie mogą one zostać uznane za przychody ze sprzedaży, do której jeszcze nie doszło. W związku z tym przy ustalaniu limitu przychodów ze sprzedaży uprawniającego do posiadania statusu „małego podatnika” nie wlicza się otrzymanych zaliczek i zadatków na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną dostarczone (wykazane) w następnych okresach sprawozdawczych (następnych miesiącach/latach) w sytuacji gdy nie dojdzie do przeniesienia własności rzeczy, a w konsekwencji gdy nie powstanie przychód ze sprzedaży rzeczy.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że skoro otrzymywane przez Państwa środki od Klientów stanowiące zaliczki na poczet przyszłej dostawy, nie mogą być traktowane przez Państwa jako przychód podatkowy, to nie mogą być również wliczane do limitu „małego podatnika”, o którym mowa w art. 4a pkt 10 ustawy o CIT, tj. limitu 2 000 000 euro. W konsekwencji również i należny od tych zaliczek podatek od towarów i usług nie może być uwzględniony przy ustalaniu limitu przychodów ze sprzedaży warunkujących status małego podatnika.

Powyższa interpretacja indywidualna potwierdza twierdzenia Spółki i wnioski płynące z językowej wykładni art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT i art. 4a pkt 10 tej ustawy, to znaczy, że w roku podatkowym 2026 r. Spółka jest małym podatnikiem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska nieobjęte pytaniem, nie są przedmiotem tej interpretacji. W szczególności nie jest przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej ocena, czy otrzymane przez Państwa wpłaty stanowią w istocie zaliczki nie stanowiące przychodów podatkowych w dacie ich otrzymania.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 7 ust. 2 tej ustawy:

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:

Stawka 9% podstawy opodatkowania ma zatem zastosowanie wyłącznie do podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły równowartości 2 000 000 euro. Po przekroczeniu tego limitu podatnik traci prawo do obniżonej stawki podatku.

Zgodnie z art. 19 ust. 1d ustawy o CIT:

Jednak zgodnie z art. 19 ust. 1e cytowanej ustawy:

Definicja „małego podatnika” została zawarta w art. 4a pkt 10 ustawy o CIT:

Wskazane w art. 4a pkt 10 ustawy o CIT, sformułowanie „wartość przychodu ze sprzedaży” nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazać także należy, że nie należy tego pojęcia utożsamiać z pojęciem przychodu podatkowego.

W związku z tym należy dokonać literalnej wykładni tego pojęcia. Przy obliczaniu powyższego limitu należy uwzględnić wszelkie przychody ze sprzedaży danego podatnika, w tym także zwolnione od podatku dochodowego, z wyłączeniem przychodów osiąganych z innego tytułu niż sprzedaż, np. uzyskane odszkodowania, odsetki od środków finansowych na rachunku bankowym, dotacje, dopłaty lub refundacje kosztów.

Wobec powyższego, skoro przychód ze sprzedaży należy rozumieć zgodnie z wykładnią literalną, to oznacza, że do limitu decydującego o uznaniu podatnika za „małego” w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należy sumować wartość wszystkich przychodów stanowiących przychody ze sprzedaży (a więc wynikające z czynności sprzedaży).

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia przychodów i dla wyjaśnienia znaczenia tego pojęcia posługują się otwartym katalogiem kategorii stanowiących przychód dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych. W art. 12 ustawy o CIT wymienione zostały jednak przykładowe rodzaje przychodów, moment ich powstania i wyłączenia z katalogu przychodów.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Stosowanie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje ściśle pojęcia przychodu, jednakże na podstawie treści art. 12 powołanej ustawy można określić przychód jako wszelkie trwałe, bezzwrotne i definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr majątkowych oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania przez podatnika.

W przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą przychodem są również kwoty należne, nawet gdy nie zostały faktycznie otrzymane, pod warunkiem że kwoty te spełniają warunki wymienione powyżej (trwały, bezzwrotny i definitywny charakter).

Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie którymi może on rozporządzać jak właściciel.

W myśl natomiast art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT:

Użyte w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT sformułowanie „pobrane wpłaty lub zarachowane należności”, odnosi się do pobranych przedpłat i zaliczek na poczet dostaw towarów i usług, których wykonanie jest odroczone w czasie i dopiero po realizacji łączącej strony umowy wystąpi przychód podatkowy rzutujący na podstawę opodatkowania.

Regulacja zawarta w tym przepisie stanowi odstępstwo od ogólnych reguł ustalania przychodów z działalności gospodarczej, a warunkiem jego zastosowania jest uznanie, że otrzymane kwoty mają charakter zaliczek (zadatków) na poczet towarów i usług, które zostaną dostarczone (wykazane) w następnych okresach sprawozdawczych.

Co do zasady zatem, kwoty otrzymanych zaliczek nie stanowią przychodu dla celów podatku dochodowego. Należy jednak podkreślić, że ww. zaliczki (przedpłaty) nie mogą być anonimowe. Ich dokumentowanie i ewidencja powinna być prowadzona w sposób przejrzysty, pozwalający na przyporządkowanie pobranych wpłat do danej usługi bądź do danego towaru i konkretnego nabywcy. Z faktury lub umowy powinno jednoznacznie wynikać, które pobrane wpłaty lub zarachowane należności są zaliczkami (przedpłatami). Nie wszystkie bowiem wpłaty będą zaliczkami i przedpłatami niestanowiącymi przychodów podatkowych.

Do przychodów nie zalicza się tylko tych zaliczek i przedpłat, które można przyporządkować do dostawy konkretnego towaru, czy też konkretnej usługi, która zostanie wykonana w określonym terminie realizacji. Użyte w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych sformułowanie „zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych”, wskazuje, iż chodzi o takie dostawy towarów lub usług, co do których w momencie pobrania wpłaty nie ma wątpliwości, że zostaną faktycznie wykonane.

Jak wynika z opisu sprawy, rokiem podatkowym Spółki jest rok kalendarzowy. W 2025 r. Spółka spełniała definicję małego podatnika w rozumieniu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT oraz z uwagi na wartość netto przychodów bieżących osiągniętych w tym roku podatkowym, uprawniona była do stosowania stawki 9% podatku CIT do dochodów innych niż z zysków kapitałowych.

W 2025 r. Spółka osiągnęła przychód ze sprzedaży w wysokości (…) zł brutto (z uwzględnieniem podatku VAT). Ponadto, w grudniu 2025 r. Spółka wystawiła dwie faktury zaliczkowe na kwotę (…) zł brutto, dokumentujące wpływ zaliczek otrzymanych na poczet dostaw towarów, które mają być wykonane w 2026 r. Spółka nie wykonała w związku z wystawieniem tych faktur żadnych innych czynności (transport, przemieszczenie magazynowe), ani nie wystawiła żadnych innych dokumentów księgowych – np. dokumentu WZ.

Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy Spółka w roku 2026 r. jest małym podatnikiem w rozumieniu ustawy o CIT i czy w związku z tym, będzie uprawniona do stosowania stawki 9% CIT od dochodów innych niż z zysków kapitałowych, jeśli jej przychody netto w roku podatkowym nie przekroczą kwoty 8 431 000 PLN.

Biorąc po uwagę cytowane wyżej przepisy, zauważyć należy, że „przychód ze sprzedaży” nie obejmuje swym zakresem wartości otrzymanych zaliczek na poczet dostaw, które nie zostały zrealizowane w danym roku podatkowym, ponieważ takie zaliczki nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w momencie ich otrzymania, na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, a co równie istotne, nie mogą one zostać uznane za przychody ze sprzedaży, do której jeszcze nie doszło.

W związku z powyższym, przy ustalaniu limitu przychodów ze sprzedaży uprawniającego do posiadania statusu „małego podatnika” nie wlicza się otrzymanych zaliczek i zadatków na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną dostarczone (wykonane) w następnych okresach sprawozdawczych w sytuacji gdy nie dojdzie do przeniesienia własności rzeczy lub wykonania usługi, a w konsekwencji, gdy nie powstanie przychód ze sprzedaży.

A zatem, stwierdzić należy, że jeżeli w istocie otrzymane przez Państwa w 2025 r. środki, stanowiły zaliczki na poczet przyszłej dostawy, to nie mogą być traktowane przez Państwa jako przychód podatkowy, a tym samym nie mogą być również wliczane do limitu „małego podatnika”, o którym mowa w art. 4a pkt 10 ustawy o CIT.

W konsekwencji, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że:

-kwoty przychodu wynikające z faktury zaliczkowej nie powiększają wartości przychodu brutto osiągniętego w roku podatkowym 2025 r., tym samym wartość przychodu brutto Spółki w roku 2025 r. nie przekroczyła kwoty 8 517 000 zł, tj. limitu określonego w art. 4a pkt 10 ustawy o CIT, pozwalającego uznać Państwa w 2026 r. za „małego podatnika”,

-przy założeniu, że spełniony zostanie warunek z art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, w roku podatkowym 2026 r., Spółka będzie uprawniona do korzystania ze stawki 9% CIT od dochodów innych niż z zysków kapitałowych.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.