Interpretacja indywidualna z dnia 17 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.49.2026.2.JM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani - na wezwanie - pismem z 11 lutego 2026 r. (data wpływu 11 lutego 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

W dniu 9 sierpnia 2024 r. przeprowadziła się Pani do Norwegii (…) w celu podjęcia studiów oraz pracy zawodowej. Od tego dnia przebywa Pani i funkcjonuje życiowo na terytorium Norwegii.

12 sierpnia 2024 r. rozpoczęła Pani studia na Uniwersytecie w (…) na kierunku (…). Są to studia magisterskie, które skończy Pani w maju 2026 roku.

17 września 2024 r. rozpoczęła Pani pracę w międzynarodowej spółce (…). Początkowo było to zatrudnienie na czas określony (9 miesięcy) w wymiarze 75% etatu. Na początku 2025 r. zaproponowano Pani umowę o pracę na czas nieokreślony w wymiarze 100% na stanowisku (…), z dodatkowymi obowiązkami w obszarze (…), w szczególności dotyczącymi praw człowieka. Zatrudnienie to trwa nieprzerwanie do chwili obecnej.

W Norwegii posiada Pani:

• norweski numer identyfikacji podatkowej,
• norweskie konto bankowe,
• norweski numer telefonu,
• miejsce zamieszkania na podstawie umowy (akademik studencki) obowiązującej do końca lipca 2026 r.,
• aktywne relacje społeczne i zawodowe.

Aktywnie poszukuje Pani również dalszego mieszkania na wynajem w Norwegii. Posługuje się Pani językiem norweskim na poziomie średniozaawansowanym (B1), który rozwija Pani w zakresie indywidualnym.

Decyzja o przeprowadzce do Norwegii miała charakter świadomy i w zamiarze długoterminowy. Wcześniej uczestniczyła Pani w programie Erasmus w Norwegii (…), co wpłynęło na wybór tego kraju jako miejsca dalszego życia i rozwoju zawodowego. Wybór (…) był podyktowany większymi możliwościami zatrudnienia w środowisku międzynarodowym.

W Polsce:

• nie posiada Pani nieruchomości ani stałego miejsca zamieszkania,
• posiada Pani rachunki bankowe, które służą wyłącznie do drobnych transakcji podczas krótkich pobytów w Polsce oraz do przechowywania części oszczędności,
• posiada Pani rodzinę (rodzice, dziadkowie, brat), którą odwiedza Pani okazjonalnie, głównie w okresach świątecznych.

Pani partner nie posiada miejsca stałego zamieszkania w Polsce ani w Norwegii; przebywa czasowo w Polsce w ramach międzynarodowego oddelegowania i jest związany zawodowo ze Stanami Zjednoczonymi. Spotykają się Państwo głównie w Norwegii, Polsce lub w innych krajach (zwykle na weekend).

Po przeprowadzce do Norwegii nie dopełniła Pani formalności związanych z wymeldowaniem z miejsca pobytu w Polsce, co wynikało z braku świadomości takiego obowiązku. Okoliczność ta nie odzwierciedlała faktycznego miejsca Pani życia ani centrum interesów osobistych i gospodarczych. Formalności meldunkowych dokonała Pani 11 stycznia 2026 roku. Adres, pod którym była Pani zameldowana jest używany przez Pani rodziców.

Od momentu przeprowadzki całość Pani aktywności zawodowej, edukacyjnej i życiowej koncentruje się w Norwegii, gdzie podlega Pani opodatkowaniu i realizuję obowiązki podatkowe.

Uzupełnienie opisu sprawy

W uzupełnieniu wskazała Pani, że w stanie faktycznym jest błąd, do Norwegii przeprowadziła się Pani 10 sierpnia 2024 roku (jeden dzień różnicy w odniesieniu do pierwotnego wniosku). Stałe miejsce zamieszkania przed tym okresem uważa Pani, że posiadała Pani w Polsce. Od 31 stycznia 2024 roku przebywała Pani tymczasowo w Kanadzie, w (…), na wizie tzw. Working Holiday w ramach (…), która umożliwia pracę i podróże po Kanadzie. Wyjazd ten od początku był jednak o charakterze tymczasowym i taką też miała Pani umowę z pracodawcą - była to umowa na czas określony. Z pracy w Kanadzie rozliczyła się Pani w Kanadzie jako nierezydent, a w Polsce jako rezydent podatkowy, wskazała Pani również dochód uzyskany w Kanadzie (oraz w Norwegii) w rozliczeniu rocznym za rok 2024. We wcześniejszym okresie mieszkała Pani w Polsce.

Od 10 sierpnia 2024 r. uważa Pani za swoje stałe miejsce zamieszkania (…) w Norwegii. Jednocześnie chciałaby Pani wskazać, że w 2024 roku Norwegia nie uznawała Pani za rezydenta podatkowego, gdyż w Norwegii spędziła Pani mniej niż 183 dni w 2024 r. Zgodnie ze stroną (…): „jeśli w pierwszym roku pobytu w Norwegii przebywasz dłużej niż 183 dni, jesteś rezydentem podatkowym od pierwszego dnia. Jeśli dni pobytu są podzielone na dwa lata podatkowe, staniesz się rezydentem podatkowym od 1 stycznia drugiego roku” (tłumaczenie własne), co znaczyłoby w Pani sytuacji, że norweskim rezydentem podatkowym jest Pani od 1 stycznia 2025 roku. W związku z tym w 2024 roku w Norwegii rozliczyła się Pani wyłącznie z dochodu uzyskanego w Norwegii jako nierezydent, a w Polsce jako rezydent podatkowy, wskazała Pani również dochód uzyskany w Norwegii w rozliczeniu rocznym za rok 2024. Podyktowane było to tym, że w 2024 r. w Norwegii miała Pani wyłącznie umowę o pracę na czas określony (9 miesięcy), w niepełnym wymiarze, więc nie była Pani pewna, czy faktycznie zostanie Pani dłużej - ze względu na tymczasowość, polecono Pani rozliczyć się z całego dochodu jako polski rezydent podatkowy.

W obecnej chwili uważa Pani, że jest to pobyt na stałe. Jednocześnie chciałaby Pani wskazać, że Pani partner jest obywatelstwa amerykańskiego i przebywa czasowo w Polsce w ramach międzynarodowego oddelegowania. W związku z tym, są Państwo w tzw. związku na odległość, ale jest oczywiste, że chcielibyście Państwo w przyszłości zamieszkać razem - nie mają Państwo jednak pojęcia, gdzie miałoby to być. Ponadto, zdaję sobie Pani sprawę, że czasami życie nie układa się tak jak sobie planujemy i różne sytuacje mogą sprawić, że zmienią Państwo zdanie. Jednakże, na chwilę obecną, uważa Pani pobyt w Norwegii za pobyt na stałe.

Po zakończeniu studiów planuje Pani zostać w Norwegii. Ma Pani tam stałą pracę na czas nieokreślony, którą Pani lubi i zamierza Pani kontynuować. Ponadto, 9 lutego 2026 roku podpisała Pani umowę najmu długoterminowego w (…) i wypowiedziała Pani akademik studencki.

Posiada Pani wyłącznie obywatelstwo polskie. Nigdy nie posiadała Pani ani nie ubiegała się Pani o obywatelstwo innego kraju.

W 2025 r. przebywała Pani w Polsce znacznie mniej niż 183 dni. W kolejnych latach również nie planuje Pani przebywać w Polsce dłużej niż 183 dni (jest Pani świadoma, że to może się zmienić z czasem i że wówczas wydana opinia indywidualna przestanie być wiążąca i będzie Pani musiała ubiegać się o nową).

W Pani odczuciu Norwegia traktuje Panią jako swojego rezydenta podatkowego ze względu na Pani miejsce zamieszkania w (…) od 2025 roku. Wynika to z kilku rzeczy:

a)Wcześniej wskazany fragment ze strony Norweskiego Urzędu Podatkowego: „jeśli w pierwszym roku pobytu w Norwegii przebywasz dłużej niż 183 dni, jesteś rezydentem podatkowym od pierwszego dnia. Jeśli dni pobytu są podzielone na dwa lata podatkowe, staniesz się rezydentem podatkowym od 1 stycznia drugiego roku.” W związku z tym, że przebywa Pani w Norwegii od 10 sierpnia 2024 roku, w 2024 roku przebywała Pani w Norwegii 143 dni, ale już w 2025 roku przekroczyła Pani granicę 183 dni.

b)Pani bank w Norwegii (…) wysłał Pani we wrześniu wiadomość, że w związku z tym, że mieszka Pani w Norwegii od ponad roku, usuwają Pani zagraniczny numer podatkowy (zakłada Pani, że mieli na myśli PESEL, gdyż go Pani podawała przy zakładaniu konta bankowego), gdyż w ich opinii prawdopodobnie nie jest Pani już rezydentem podatkowym w tamtym kraju (to jest w Polsce).

c)W Norwegii istnieje ułatwienie podatkowe dla pracowników migracyjnych, tzw. PAYE (stała stawka podatku w wysokości 25%). Traci się do niego uprawnienie w roku następującym po roku, w którym zostało się rezydentem podatkowym w Norwegii. W 2025 roku mogła Pani wciąż korzystać z PAYE. Natomiast od początku 2026 roku, podlega Pani opodatkowaniu według standardowych zasad.

Nie posiada Pani certyfikatu rezydencji podatkowej w Norwegii. Jeśli będzie to pomocne wyraziła Pani chęć wystąpienia o taki certyfikat.

W 2025 roku przebywała Pani w Norwegii ponad 183 dni w roku kalendarzowym oraz podatkowym. Taki sam ma Pani zamiar również na najbliższe lata. Wynagrodzenie z umowy o pracę jest ponoszone i wypłacane bezpośrednio przez Pani pracodawcę z siedzibą w Norwegii na Pani norweskie konto bankowe.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, przy założeniu, że Pani sytuacja życiowa i zawodowa nie ulegnie zmianie, nie podlega Pani w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności czy nie jest Pani zobowiązana do składania zeznań podatkowych w Polsce za rok podatkowy 2025 oraz za lata następne, w związku z dochodami uzyskiwanymi z pracy wykonywanej w Norwegii?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, w opisanym stanie faktycznym nie posiada Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym nie podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP uznaje się osobę, która:

• posiada na terytorium RP ośrodek interesów osobistych lub gospodarczych, lub
• przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W Pani sytuacji:

• ośrodek interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w Norwegii,
• nie przebywa Pani w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym,
• w Polsce nie osiąga Pani dochodów ani nie posiada Pani majątku nieruchomego.

Zastosowanie znajduje również Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zgodnie z którą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych ustala się w oparciu o faktyczny ośrodek interesów życiowych.

W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym, przy założeniu niezmienności miejsca zamieszkania, zatrudnienia oraz centrum interesów życiowych w Norwegii, stoi Pani na stanowisku, że nie podlega Pani w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie jest Pani zobowiązana do składania zeznań podatkowych w Polsce za rok podatkowy 2025 oraz za lata następne, w zakresie dochodów uzyskiwanych z pracy wykonywanej na terytorium Norwegii.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast w oparciu o treść art. 3 ust. 2b ustawy:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1)pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

2)działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

3)działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;

4)położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;

5)papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;

5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów uczestnictwa;

6)tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;

6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;

7)tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;

8)niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.

Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Tym samym, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) dana osoba musi posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z art. 4a ww. ustawy wynika, że:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z opisu sprawy wynika, że 10 sierpnia 2024 r. przeprowadziła się Pani do Norwegii, gdzie posiada pani stałe miejsce zamieszkania. Zatem zastosowanie mają przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji, podpisanej w Warszawie dnia 9 września 2009 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 134, poz. 899) zmieniona Protokołem między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii zmieniający Konwencję między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzoną w Warszawie dnia 9 września 2009 r., podpisany w Oslo dnia 5 lipca 2012 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 680) i zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Norwegię dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).

Na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji:

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.

W świetle art. 4 ust. 2 ww. Konwencji:

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami;

a)uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym stale przebywa;

c)jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d)jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym konwencja zawarta między Polską i Norwegią.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas.

Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem.

W zakresie powiązań gospodarczych, wyjaśniam, że jest to miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są: miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Analizując stopień Pani powiązań osobistych i gospodarczych w świetle art. 3 ust. 1, 1a i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 polsko - norweskiej Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, stwierdzić należy, że w 2025 r. nie posiadała Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.

Z treści wniosku wynika, że posiada Pani tylko obywatelstwo polskie. 10 sierpnia 2024 r. wyjechała Pani do Norwegii celem odbycia studiów i podjęcia pracy. 12 sierpnia 2024 r. rozpoczęła Pani studia, które skończy Pani w maju 2026 roku. 17 września 2024 r. rozpoczęła Pani pracę w międzynarodowej spółce w Norwegii. Zatrudnienie to trwa nieprzerwanie do chwili obecnej. W obecnej chwili uważa Pani, że jest to pobyt na stałe. W Polsce nie posiada Pani nieruchomości ani stałego zamieszkania. W Polsce posiada Pani rodzinę (rodzice, dziadkowie, brat), którą odwiedza Pani okazjonalnie, głównie w okresach świątecznych. W Polsce posiada Pani rachunki bankowe, które służą wyłącznie do drobnych transakcji podczas krótkich pobytów w Polsce oraz do przechowywania części oszczędności. Pani partner jest obywatelstwa amerykańskiego nie posiada miejsca stałego zamieszkania w Polsce ani w Norwegii i przebywa czasowo w Polsce w ramach międzynarodowego oddelegowania. Jest związany zawodowo ze Stanami Zjednoczonymi. Spotykają się Państwo głównie w Norwegii, Polsce lub w innych krajach (zwykle na weekend).

W Norwegii posiada Pani: norweski numer identyfikacji podatkowej, norweskie konto bankowe, norweski numer telefonu, aktywne relacje społeczne i zawodowe. Decyzja o przeprowadzce do Norwegii miała charakter świadomy i w zamiarze długoterminowy. Po zakończeniu studiów planuje Pani zostać w Norwegii. Ma Pani tam stałą pracę na czas nieokreślony, którą Pani lubi i zamierza Pani kontynuować. Ponadto, 9 lutego 2026 roku podpisała Pani umowę najmu długoterminowego i wypowiedziała Pani akademik studencki. W 2025 r. przebywała Pani w Polsce znacznie mniej niż 183 dni. W kolejnych latach również nie planuje Pani przebywać w Polsce dłużej niż 183 dni. W 2025 r. przebywała Pani w Norwegii ponad 183 dni w roku kalendarzowym oraz podatkowym. Taki sam ma Pani zamiar na najbliższe lata. Od momentu przeprowadzki całość Pani aktywności zawodowej, edukacyjnej i życiowej koncentruje się w Norwegii, gdzie podlega Pani opodatkowaniu i realizuje obowiązki podatkowe.

Nie posiada Pan certyfikatu rezydencji podatkowej w Norwegii, ale od 2025 r. Norwegia traktuje Panią jako swojego rezydenta podatkowego ze względu na Pani miejsce zamieszkania.

Skoro zatem w 2025 r. Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Norwegii, stwierdzam, że w 2025 r. nie podlegała Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W 2025 r. - w świetle przedstawionych okoliczności - nie spełniła Pani bowiem przesłanek pozwalających na uznanie Panią za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej. W 2025 r. oraz w latach kolejnych (do czasu zmiany stanu faktycznego i prawnego) podlegała i będzie podlegać Pani jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Odnośnie opodatkowania Pani dochodów z umowy o pracę uzyskanych na terytorium Norwegii wskazuję, że na mocy art. 14 ust. 1 Konwencji:

Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15 oraz 17 i 18 niniejszej Konwencji, wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

W świetle art. 14 ust. 2 Konwencji:

Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, pensja lub inne podobne świadczenie uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w drugim Umawiającym się Państwie podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli:

a)odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i

b)wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; i

c)wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie; i

d)praca najemna nie stanowi przypadku wynajmowania siły roboczej.

Artykuł 14 ust. 1 powołanej Konwencji stanowi, że wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD (pkt 1) w zakresie art. 15 ust. 1, ustalającym ogólną zasadę w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu pracy najemnej, z wyjątkiem emerytur, taki dochód podlega opodatkowaniu w państwie, w którym praca jest rzeczywiście wykonywana. Praca jest wykonywana w miejscu, w którym osoba fizycznie przebywa, gdy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie.

Miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami/Konwencjami o unikaniu podwójnego opodatkowania, uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną ma określenie miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Pierwszeństwo w opodatkowaniu dochodów z pracy najemnej ma zawsze to państwo, w którym praca jest wykonywana.

W 2025 r. miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii. Została Pani zatrudniona na umowę o pracę przez podmiot norweski. Pracę wykonuje Pani na terytorium Norwegii. W 2025 roku przebywała Pani w Norwegii ponad 183 dni w roku kalendarzowym oraz podatkowym. Wynagrodzenie z umowy o pracę jest ponoszone i wypłacane bezpośrednio przez pracodawcę z siedzibą w Norwegii na Pani norweskie konto bankowe.

Zatem, uzyskane przez Panią - jako osobę mającą miejsce zamieszkania w Norwegii, wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Norwegii, stosownie do treści art. 15 ust. 1 powołanej Konwencji, podlega opodatkowaniu tylko w państwie jej wykonywania, tj. na terytorium Norwegii.

Tym samym, przy założeniu, że Pani sytuacja życiowa i zawodowa nie ulegnie zmianie, nie jest Pani zobowiązana do składania zeznań podatkowych w Polsce za rok podatkowy 2025 oraz za lata następne, w związku z dochodami uzyskiwanymi z pracy wykonywanej w Norwegii.

Pani stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym,
• zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.