Interpretacja indywidualna z dnia 23 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.63.2026.2.KK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznegow podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 16 marca 2026 r. (data wpływu 18 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1.W dniu 1 czerwca 2017 r. A nabył lokal mieszkalny położony we (…) przy ul. (…) na podstawie aktu notarialnego sporządzonego w Kancelarii Notarialnej (…) w , przy ul. (…), Rep. A nr (…).

2.Postanowieniem Sądu z 14 lutego 2020 r. stwierdzono nabycie spadku po A w następujących udziałach:

-B (matka) - 1/2 udziału,

-C (brat) - 1/4 udziału,

-Pan (bratanek) - 1/4 udziału.

Postanowienie to uprawomocniło się 22 lutego 2020 r. W tym samym dniu powstał obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn.

3.10 czerwca 2020 r. złożył Pan zeznanie podatkowe SD-3, po czym zostało wszczęte postępowanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn.

4.Postępowanie podatkowe zostało zakończone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z 22 października 2020 r., na mocy której Pan został zobowiązany do zapłaty podatku od spadków i darowizn. Podatek został zapłacony w całości.

5.9 listopada 2020 r. w Kancelarii Notarialnej w (…) przed notariuszem (…), została zawarta umowa o częściowy, nieodpłatny dział spadku. Umowa ta nie przewidywała spłat, ani dopłat pomiędzy spadkobiercami. Dział spadku nastąpił bez jakichkolwiek rozliczeń pieniężnych.

6.Lokal mieszkalny położony przy ul. (…) w (…) - został sprzedany przez Pana (spadkobiercę) 1 kwietnia 2025 r.

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że lokal mieszkalny stanowi odrębną własność. Został on nabyty w 2017 r. od dewelopera przez A ze środków własnych. Lokal stanowił majątek osobisty A i wchodził w skład masy spadkowej po spadkodawcy.

Przedmiotem działu spadku były:

-środki pieniężne,

-nieruchomości,

-udziały w spółkach.

Czynność działu spadku została dokonana pomiędzy następującymi spadkobiercami:

-C - brat spadkodawcy,

-B - matka spadkodawcy,

-Pan - bratanek spadkodawcy.

Udział Pana w masie spadkowej wynosił 25%, co wynikało z dziedziczenia ustawowego.

Przedmiotem spadku były środki pieniężne, nieruchomości oraz udziały w spółkach. Środki pieniężne zostały ustalone na podstawie stanu rachunków bankowych. Każda nieruchomość została wyceniona przez rzeczoznawcę majątkowego. Udziały w spółkach zostały wycenione według wartości księgowej.

Na tej podstawie ustalono łączną wartość masy spadkowej. Następnie spadkobiercy dokonali działu spadku w ten sposób, że poszczególne składniki majątku zostały przyznane na wyłączną własność poszczególnym spadkobiercom (nieruchomości lub udziały w spółkach), natomiast różnice pomiędzy wartością otrzymanych składników, a przysługującym udziałem w spadku zostały wyrównane środkami pieniężnymi. W rezultacie nie powstała współwłasność poszczególnych składników majątku, ponieważ każdy z nich został przyznany jednemu spadkobiercy. Dział spadku miał charakter ekwiwalentny, odpowiadający wartości przysługujących udziałów w spadku.

Wartość rynkowa rzeczy i praw majątkowych nabytych przez Pana w wyniku działu spadku nie zwiększyła się w stosunku do wartości udziału w masie spadkowej przysługującego przed dokonaniem działu spadku. W wyniku działu spadku nie doszło do przysporzenia majątkowego ponad przysługujący Panu udział spadkowy.

Sprzedaż lokalu mieszkalnego w 2025 r. nastąpiła z majątku prywatnego. Lokal mieszkalny nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej oraz nie stanowił składnika majątku trwałego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W momencie sprzedaży lokalu mieszkalnego nie posiadał Pan w Polsce nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W momencie sprzedaży centrum Pana interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jest Pan rezydentem podatkowym Zjednoczonych Emiratów Arabskich i zamieszkuje w (…), gdzie znajduje się Pana centrum życia osobistego i gospodarczego.

Jest Pan obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej.

Dodatkowo wskazuje Pan, że nabycie sprzedanego lokalu mieszkalnego nastąpiło w drodze dziedziczenia. W momencie nabycia nie istniał zamiar prowadzenia działalności handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami. Sprzedaż lokalu mieszkalnego w 2025 r. miała charakter incydentalny i dotyczyła składnika majątku prywatnego. W konsekwencji, czynność ta nie była wykonywana w ramach działalności gospodarczej, ani w sposób zorganizowany i ciągły, lecz stanowiła zwykłe rozporządzenie majątkiem prywatnym. Jednocześnie wskazuje Pan, że w momencie sprzedaży nieruchomości posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie znajdowało się Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych. W związku z powyższym, podlega Pan w Polsce jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Okoliczność ta pozostaje istotna dla oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego również w kontekście postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Stanowisko przedstawione w piśmie znajduje również potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli dział spadku ma charakter ekwiwalentny i nie prowadzi do przysporzenia majątkowego ponad udział przysługujący w spadku, to nie dochodzi do nowego nabycia nieruchomości. Stanowisko takie zostało potwierdzone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2019 r., II FSK 1750/17 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2017 r., II FSK 3200/16.

Pytanie

Czy jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w (…) przy ul. (…), nabytego w drodze spadku, w sytuacji, gdy sprzedaż nastąpiła 1 kwietnia 2025 r., a lokal został pierwotnie nabyty przez spadkodawcę 1 czerwca 2017 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Pana, sprzedaż lokalu mieszkalnego położonego w (…) przy ul. (…) dokonana 1 kwietnia 2025 r. nie powoduje powstania obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

W przedmiotowej sprawie lokal mieszkalny został nabyty przez spadkodawcę – A - 1 czerwca 2017 r. Następnie lokal ten został nabyty przez spadkobierców w drodze dziedziczenia. Zgodnie z art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku nabycia nieruchomości w drodze spadku, za datę nabycia uznaje się datę nabycia tej nieruchomości przez spadkodawcę.

Dodatkowo, zawarty 9 listopada 2020 r. częściowy dział spadku miał charakter nieodpłatny i nie wiązał się ze spłatami, ani dopłatami pomiędzy spadkobiercami. W konsekwencji, czynność ta nie stanowiła nowego nabycia w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie miała wpływu na ustalenie momentu nabycia nieruchomości dla celów podatkowych.

Mając na uwadze powyższe, pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca roku kalendarzowego 2017, tj. od 31 grudnia 2017 r. Termin ten upłynął z dniem 31 grudnia 2022 r.

W związku z tym, sprzedaż lokalu mieszkalnego dokonana 1 kwietnia 2025 r. nastąpiła po upływie ustawowego pięcioletniego okresu, a uzyskany z tej sprzedaży przychód nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:

Jak stanowi art. 3 ust. 2b pkt 4 ww. ustawy:

W myśl art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wskazany przepis stosuje się – jak wynika to z art. 4a ww. ustawy – z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z treści wniosku wynika, że w 2025 r., będąc rezydentem podatkowym Zjednoczonych Emiratów Arabskich, sprzedał Pan nieruchomość (odrębną własność lokalu) położoną w Polsce.

Stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 lit. b) Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 81 poz. 373 ze zm.) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Zjednoczone Emiraty Arabskie dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”):

Według art. 6 ww. umowy:

Na podstawie art. 23 ww. umowy:

W świetle powołanych przepisów państwo miejsca położenia majątku nieruchomego dysponuje pełnym prawem do nakładania podatku na dochody z niego uzyskiwane przez osoby będące rezydentami innych państw. Zatem, dochody osiągane przez nierezydenta z majątku nieruchomego (w tym jego zbycia) położonego w Polsce są opodatkowane w Polsce, według zasad wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:

Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Z treści wniosku wynika, że:

·1 czerwca 2017 r. A nabył lokal mieszkalny stanowiący odrębną własność położony w (…).

·Postanowieniem sądu z 14 lutego 2020 r. stwierdzono nabycie spadku po A w następujących udziałach:

-B (matka) - 1/2 udziału,

-C (brat) - 1/4 udziału,

-Pan (bratanek) - 1/4 udziału.

Postanowienie to uprawomocniło się 22 lutego 2020 r.

·9 listopada 2020 r., została zawarta umowa o częściowy, nieodpłatny dział spadku pomiędzy spadkobiercami.

Przedmiotem działu spadku były:

-środki pieniężne,

-nieruchomości,

-udziały w spółkach.

Umowa ta nie przewidywała spłat, ani dopłat pomiędzy spadkobiercami. Udział Pana w masie spadkowej wynosił 25%, co wynikało z dziedziczenia ustawowego. Wartość rynkowa rzeczy i praw majątkowych nabytych przez Pana w wyniku działu spadku nie zwiększyła się w stosunku do wartości udziału w masie spadkowej przysługującego przed dokonaniem działu spadku. W wyniku działu spadku nie doszło do przysporzenia majątkowego ponad przysługujący Panu udział spadkowy.

·Nieruchomość (lokal mieszkalny) położoną w (…) został sprzedany przez Pana 1 kwietnia 2025 r.

·Sprzedaż ww. nieruchomości w 2025 r. nastąpiła z majątku prywatnego. Lokal mieszkalny nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej oraz nie stanowił składnika majątku trwałego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 7 ww. ustawy:

Stosownie do art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

W myśl art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego:

Stosownie do treści art. 926 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 1025 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

W przypadku sprzedaży przez Pana nieruchomości nabytej w spadku po zmarłym spadkodawcy (Pana wuju) istotne znaczenie ma ustalenie daty nabycia tych nieruchomości przez spadkodawcę. Pana wuj nabył nieruchomość1 czerwca 2017 r. W związku z tym, odpłatne zbycie przez Pana nieruchomości 1 kwietnia 2025 r., w części nabytej w spadku po Pana wuju, nastąpiło po upływie okresu pięciu lat, stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z treści wniosku wynika, że 9 listopada 2020 r. została zawarta umowa o częściowy, nieodpłatny dział spadku.

Z instytucją działu spadku mamy do czynienia w sytuacji, w której spadek przypada kilku spadkobiercom. W wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane poszczególnym spadkobiercom, przechodzą na nich, ustaje więc wspólność majątku spadkowego. Umowa o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku stanowią tytuł własności rzeczy, które w dziale przypadły poszczególnym spadkobiercom. Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom. W analizowanej sprawie organ podkreśla, że stosownie do obowiązujących przepisów dział spadku jest czynnością dokonywaną wyłącznie między spadkobiercami, tj. dziedziczącymi po spadkodawcy. Zatem, w dziale spadku nie uczestniczą osoby, które nie są spadkobiercami. Wskutek działu spadku poszczególni spadkobiercy stają się podmiotami wyłącznie uprawnionymi względem przyznanych im praw majątkowych, stanowiących do chwili działu przedmiot wspólności. Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom.

W myśl art. 1035 ustawy Kodeks cywilny:

Art. 1037 § 1 Kodeksu cywilnego brzmi:

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.

Natomiast w wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane poszczególnym spadkobiercom, przechodzą na nich, ustaje więc wspólność majątku spadkowego. Umowa o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku stanowią tytuł własności rzeczy, które w dziale przypadły poszczególnym spadkobiercom. Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom. Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks cywilny jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności.

Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.

W myśl art. 196 Kodeksu cywilnego:

Zatem do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi drugiej Kodeksu cywilnego.

Natomiast w myśl art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.

Stosownie do art. 211 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie z art. 212 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Z powyższych przepisów wynika, że zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych bądź przez podział cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów współwłaścicieli.

Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, to co do zasady dokonuje się jej podziału na tyle części ilu jest współwłaścicieli z uwzględnieniem wartości udziałów posiadanych przed zniesieniem współwłasności. W przypadku różnicy pomiędzy wartością utworzonych części rzeczy a wielkością udziałów, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Punktem wyjścia do obliczenia podstawy opodatkowania jest wartość rynkowa zbywanych udziałów w składnikach majątkowych.

Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności, podziału majątku wspólnego czy działu spadku, jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast, biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku podziału, jeśli:

-podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub

-wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści się w udziale, jaki przysługiwał jej w majątku wspólnym.

Jeżeli spełnione są wymienione wyżej warunki, podział majątku nie może być rozpatrywany w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę nabycia nieruchomości uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości.

Natomiast, jeżeli udział danej osoby ulega powiększeniu (nawet bez spłat i dopłat) to traktowany jest w kategorii nabycia, ponieważ w ten sposób ulega powiększeniu zarówno zakres władztwa tej osoby nad rzeczą (nieruchomością), jak i stan jej majątku osobistego. Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia wówczas,gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał. Przy czym mówiąc o powiększeniu udziału należy mieć na uwadze wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy, a nie wielkość czy ilość rzeczy jakie przypadną danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności.

Z opisu sprawy wynika, że wartość rynkowa rzeczy i praw majątkowych nabytych przez Pana w drodze częściowego działu spadku dokonanego 9 listopada 2020 r. w stosunku do wartości Pana udziałów w składnikach majątkowych przed tym działem i zniesieniem współwłasności, nie uległa zmianie. W związku z tym, przyjmując za Panem, że w wyniku częściowego działu spadku i zniesienia współwłasności wartość rynkowa rzeczy i praw majątkowych nabytych przez Pana w wyniku działu spadku nie zwiększyła się w stosunku do wartości udziału w masie spadkowej przysługującego przed dokonaniem działu spadku, w wyniku działu spadku nie doszło do przysporzenia majątkowego ponad przysługujący Panu udział spadkowy - dział spadku i zniesienie współwłasności nie stanowi dla Pana nowego nabycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, przy obliczaniu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy uwzględnić moment nabycia nieruchomości przez spadkodawcę (Pana wuja) – 2017 r. W związku z tym, sprzedaż nieruchomości, którą nabył Pan w drodze częściowego działu spadku i zniesienia współwłasności, dokonana 1 kwietnia 2025 r., nie stanowi dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została dokonana po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez spadkodawcę. Zatem, nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu zdarzenia, które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z czym, niniejsza interpretacja dotyczy Pana, jako osoby występującej z wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych osób (np. pozostałych spadkobierców).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.