Interpretacja indywidualna z dnia 23 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-1.4010.699.2025.3.JF

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych odnośnie ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy w zakresie wykładni przepisu art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, że na potrzeby ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych, należy zestawić czas poświęcony na prace B+R oraz czas usprawiedliwionej nieobecności przypadający proporcjonalnie na Prace B+R, w stosunku do ogólnego czasu pracy Specjalisty B+R (wraz z czasem usprawiedliwionej nieobecności).

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie pismem z 12 lutego 2026 r. (data wpływu 12 lutego 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. [dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”] jest domem maklerskim, który prowadzi działalność na rynku giełdowym oraz rynku (…) [ang. (…)]. W ramach swojej działalności Spółka oferuje klientom możliwość inwestowania online za pośrednictwem autorskiej platformy transakcyjnej w akcje, X. [ang. X.] oraz instrumenty Y. [ang. Y.]. Spółka podlega pod nadzór Komisji Nadzoru Finansowego i prowadzi działalność regulowaną na podstawie zezwolenia. A. jest notowana na rynku podstawowym na Giełdzie Papierów Wartościowych (…).

Spółka jest jednym z największych brokerów B. na świecie, stawiając na opracowywanie własnych, przełomowych technologii inwestycyjnych, a także ciągły ich rozwój. A. umożliwia inwestorom indywidualnym natychmiastowy dostęp do rynków finansowych z całego świata za pośrednictwem tworzonej wewnętrznie technologii transakcyjnej.

A. jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski, tj. podatnikiem podatku dochodowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o CIT.

Zważywszy na przyjętą strategię opierającą się na rozwoju technologii, Wnioskodawca stworzył odpowiednie struktury wewnętrzne oraz wdrożył rozbudowaną i zaawansowaną infrastrukturę, które umożliwiają mu realizację prac polegających na opracowywaniu i rozwijaniu wysoce innowacyjnych, kompleksowych rozwiązań w dziedzinie transakcji oraz inwestycji internetowych.

Celem prac projektowych jest opracowywanie innowacyjnych technologii i rozwiązań pozwalających m.in. na rozwój produktów oferowanych klientom. Pracownicy wykonujący prace projektowe są odpowiedzialni za rozwój narzędzi niezbędnych do sprawnego funkcjonowania systemów transakcyjnych A., a także modernizację i unowocześnianie systemów informatycznych zgodnie ze zidentyfikowanymi potrzebami rozwojowymi.

W dniu 7 listopada 2024 r. Spółka otrzymała pozytywną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej [sygn. 0111-KDIB1-3.4010.576.2024.2.ZK], w której potwierdzono, że opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prace projektowe realizowane przez Spółkę spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o CIT [dalej: „Prace B+R”] i tym samym Spółka jest uprawniona do skorzystania z ulgi na działalność badawczo-rozwojową, określonej w art. 18d ustawy o CIT [dalej: „Ulga B+R”].

Mając na uwadze powyższe przedmiotem niniejszego wniosku nie jest potwierdzenie czy prace projektowe realizowane przez Spółkę spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o CIT.

W związku z realizacją Prac B+R, Spółka ponosi szereg kosztów, w tym koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT [„Koszt kwalifikowany B+R”].

Na potrzeby prowadzonej działalności biznesowej (obejmującej także Prace B+R), Spółka zatrudnia na podstawie umów o pracę pracowników [dalej: „Specjaliści B+R”], którzy w danym miesiącu przeznaczają swój czas pracy całkowicie lub częściowo na realizację Prac B+R.

W odniesieniu do Specjalistów B+R Spółka ponosi koszty należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163; dalej: „ustawa o PIT”) wraz z kosztami (w części sfinansowanej przez Spółkę jako pracodawcę) składek z tytułu tych należności określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497 z późn. zm.) [dalej łącznie: „Koszty Zatrudnienia”].

Obecnie, w odniesieniu do ponoszonych przez Spółkę Kosztów Zatrudnienia Wnioskodawca korzysta z Ulgi B+R uznając za koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, Koszty Zatrudnienia poniesione przez Spółkę w odniesieniu do poszczególnych Specjalistów B+R za dany miesiąc w takiej części, w jakiej czas danego Specjalisty B+R przeznaczony na faktyczną realizację Prac B+R pozostawał w ogólnym czasie pracy (rozumianym jako nominalny czas pracy, tj. wymiar czasu pracy) tego Specjalisty B+R w miesiącu, za który Spółka zobowiązana jest wypłacić mu wynagrodzenie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy.

Mając na uwadze powyższe, w celu określenia kosztów kwalifikowanych, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, należy ustalić w jakiej proporcji czas danego Specjalisty B+R przeznaczony na faktyczną realizację Prac B+R w danym miesiącu pozostawał w ogólnym czasie pracy tego Specjalisty B+R w danym miesiącu [dalej: „Proporcja B+R”], a następnie tę proporcję odnieść do Kosztów Zatrudnienia Specjalistów B+R.

Aktualnie stosowana przez Spółkę metoda określania Proporcji B+R opiera się na uwzględnieniu w liczniku liczby godzin poświęconych na Prace B+R, a w mianowniku nominalnego czasu pracy, tj. wymiaru czasu pracy, wynikającego z umowy o pracę, w przyjętym okresie rozliczeniowym.

Określony w ten sposób mianownik liczenia proporcji obejmuje, oprócz faktycznie przepracowanego przez Specjalistę B+R czasu pracy w danym miesiącu, także czas obejmujący usprawiedliwione nieobecności pracownika spowodowane np. urlopem wypoczynkowym, chorobowym, innymi dniami wolnymi od pracy [dalej: „Metoda 1”].

Niemniej, Spółka dostrzega, że aktualnie stosowana Metoda 1, w szczególności sposób kalkulacji Proporcji B+R, nie pozwala na zaliczenie części wynagrodzenia za czas nieobecności Specjalistów B+R do Kosztów kwalifikowanych B+R, a w konsekwencji prowadzi do zaburzenia prawidłowego rozliczenia CIT.

W związku z dążeniem do precyzyjnej oraz dokładnej alokacji ponoszonych wydatków do Kosztów kwalifikowanych B+R, Spółka rozważa zastosowanie nowej metody obliczania Proporcji B+R [dalej: „Metoda 2”], która uwzględniałaby:

• w liczniku:

oprócz czasu poświęconego na Prace B+R, liczbę godzin nieobecności przypadającą na Prace B+R, tj. czas usprawiedliwionej nieobecności Specjalistów B+R w proporcji w jakiej czas poświęcony na Prace B+R pozostaje do faktycznie przepracowanych godzin w trakcie miesiąca,

• w mianowniku:

całkowity czas pracy Specjalisty B+R w danym miesiącu (włącznie z czasem usprawiedliwionej nieobecności pracownika, spowodowanej np. urlopem wypoczynkowym, chorobowym, innymi dniami wolnymi od pracy).

Poniżej, dla przejrzystości Wnioskodawca prezentuje przykład sposobu liczenia Proporcji B+R zgodnie z Metodą 2:

A.Liczba godzin poświęconych na Prace B+R: 80 godzin [A]

B.Liczba godzin poświęconych na prace inne niż Prace B+R: 60 godzin [B]

C.Liczba godzin nieobecności (np. urlop): 20 godzin [C]

D.Łączna liczba godzin faktycznie przepracowanych: 140 godzin [D]

E.Łączna liczba godzin w danym miesiącu (całkowity czas pracy włącznie z czasem nieobecności): 160 godzin [E]

[F] Liczby godzin nieobecności przypadająca na Prace B+R = [A / D] * C = 80/140*20= 11,43

Proporcja B+R = [A+F] / E * 100% = (80+11,43/160) * 100% = 91,43 / 160 *100% = 57,14 %.

Wartość kosztów kwalifikowanych w ramach Metody 2 dla miesięcznego wynagrodzenia specjalisty B+R wraz ze składkami wynoszącego 10.000 zł: 57,14% x 10.000 zł = 5.714 zł

Wnioskodawcy wskazują, że przedmiotem niniejszego Wniosku nie jest sposób liczenia mianownika w Proporcji B+R stosowany w Metodzie 2.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Pismem z 12 lutego 2026 r. wskazali Państwo, że w ślad za złożonym Wnioskiem oraz niniejszym pismem przeformułowującym pytanie oraz stanowisko do pytania wnoszą o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”) przez Organ.

Uzyskanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego poczytywać należy jako formę realizacji uprawnienia podatkowego przewidzianego przepisami Ordynacji podatkowej przybierającą postać czy też formę zewnętrznego, jednostronnego działania administracji podatkowej, to jest czynność uprawnionych organów wykonujących administrację publiczną (takie wnioski płyną z: Uchwały NSA (7w) z dnia 7 lipca 2014 r., sygn. akt II FPS 1/14 oraz K. Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2025, art. 14(b). Tym samym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi impuls do podjęcia przez Organ formy działania prawem przewidzianej tj. wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Tym samym wobec tego, że pierwotny Wniosek w ślad za niniejszym pismem modyfikującym dotyczy określonego zagadnienia podatkowego i odnosi się do konkretnego przepisu (art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT), a zarazem sprecyzowanej powstałej i zasygnalizowanej wątpliwości podatkowej, spełniając przy tym wszelkie wymagania formalne obliguje to Organ do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wskazuje się bowiem w orzecznictwie, że: „Celem instytucji indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika czy płatnika praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych, zwłaszcza obowiązku samoobliczenia i wpłacenia należnego podatku. Występując o interpretację, podmiot ten chce uzyskać odpowiedź na pytanie, jaka norma jest właściwa dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.” (Wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1796/08). Ponadto jak podnosi się również: „w sprawach wydawania interpretacji podatkowych szczególnego znaczenia nabiera zasada zaufania z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej Strona w takim postępowaniu ma bowiem prawo oczekiwać pełnej odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z zaprezentowanego przez nią stanu faktycznego, czy to już istniejącego, czy też przyszłego.” (por. Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 921/12). Analogiczne wnioski znajdują potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie, czego przykładem są następujące orzeczenia odpowiednio:

Naczelnego Sądu Administracyjnego:

i.wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 1180/21;

ii.wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2021 r., sygn. akt II FSK 553/19;

wojewódzkich sądów administracyjnych:

iii.wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 747/22;

iv.wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 211/21;

v.wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1656/18;

Tym samym w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego szczególne znaczenie zyskuje zasada zaufania do organów podatkowych, gdyż wnioskodawca, który zidentyfikował wątpliwość podatkową ma prawo oczekiwać, że Organ zajmie stanowisko w jego indywidualnej sprawie i rozstrzygnie zasygnalizowaną kwestię w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Ewentualny brak wydania interpretacji podatkowej należałoby rozpatrywać z perspektywy naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, zasady praworządności (legalizmu), a także zasady równego traktowania podatników, bowiem w kwestiach dotyczących prawidłowego rozliczenia Ulgi B+R, w tym także w zakresie Proporcji B+R stanowisko zajmowały zarówno organy podatkowe, Minister Finansów oraz NSA rozstrzygając spory podatkowe zbliżonym zakresie, o czym świadczą przykładowo poniższe interpretacje oraz wyroki:

1. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1921/23;
2. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2024 r., sygn. akt II FSK 1313/21;
3. interpretacja Dyrektor KIS z dnia 9 maja 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4011.249.2022.10.MR/AZ;
4. interpretacja Dyrektor KIS z dnia 12 września 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.296.2022.9.AN;
5. interpretacja ogólna Ministerstwa Finansów z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. DD8.8203.1.2021.

Podsumowując wydanie interpretacji indywidualnej na skutek złożonego Wniosku, zmodyfikowanego niniejszym pismem jest obowiązkiem Organu wynikającym z Ordynacji podatkowej.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy w zakresie wykładni przepisu art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, że na potrzeby ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych, należy zestawić czas poświęcony na prace B+R oraz czas usprawiedliwionej nieobecności przypadający proporcjonalnie na Prace B+R, w stosunku do ogólnego czasu pracy Specjalisty B+R (wraz z czasem usprawiedliwionej nieobecności)?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy na potrzeby ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych należy zestawić czas poświęcony na Prace B+R oraz czas usprawiedliwionej nieobecności przypadający proporcjonalnie na Prace B+R (tj. czasu usprawiedliwionej nieobecności Specjalistów B+R w proporcji w jakiej czas poświęcony na Prace B+R pozostaje do faktycznie przepracowanego czasu w trakcie miesiąca), w stosunku do ogólnego czasu pracy Specjalisty B+R (wraz z czasem usprawiedliwionej nieobecności).

Uwagi wstępne

Odnosząc się do treści Wezwania wskazać na wstępie należy, że przedmiotem niniejszego wniosku są wątpliwości Wnioskodawcy odnoszące się do art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, a ściślej dotyczące procesu wykładni i zastosowania wspomnianego przepisu.

Dla porządku wskazać należy, że celem zastosowania przez podatnika określonej normy wynikającej z przepisów prawa podatkowego, każdorazowo koniecznym jest dokonanie całego procesu intelektualnego, obejmującego:

1. odczytanie przepisu prawa podatkowego;
2. przeprowadzenie procesu wykładni przepisu prawa podatkowego przy zastosowaniu dostępnych metod wykładni;
3. interpretacje przepisu prawa podatkowego;
4. zastosowanie przepisu prawa podatkowego w praktyce tj. w sposób wpływający na ustalenie prawidłowego obliczenia podatku.

Z treści Wezwania wynika, że Organ analizując wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 5 grudnia 2025 r. [dalej: „Wniosek”] złożony przez Spółkę powziął wątpliwości oraz podniósł uwagi w zakresie dotyczącym:

1. przepisu podatkowego;
2. zagadnienia podatkowego;
3. problemu podatkowego;
4. wątpliwości podatkowych;

- objętych Wnioskiem.

W celu jednoznacznego wyjaśnienia wątpliwości oraz uwag zasygnalizowanych przez Organ, Spółka wskazuje, że Wniosek dotyczy:

1. art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT jako przepisu podatkowego;
2. prawidłowego zastosowania oraz rozliczenia Ulgi B+R jako zagadnienia podatkowego;
3. ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych w świetle art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT jako problemu podatkowego;
4. tego czy w świetle wykładni art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT jako przepisu prawa podatkowego prawidłowym jest uwzględnienie czasu poświęconego na prace B+R oraz czasu usprawiedliwionej nieobecności przypadającego proporcjonalnie na Prace B+R, w stosunku do całkowitego czasu pracy Specjalisty B+R (wraz z czasem usprawiedliwionej nieobecności) w celu prawidłowego ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych jako wątpliwości podatkowych Wnioskodawcy.

Wprowadzenie

Zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo- rozwojową, zwane dalej „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.

Rodzaje kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu w ramach ulgi na działalność badawczo-rozwojową zostały wymienione w art. 18d ust. 2-3 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT za koszty kwalifikowane uznaje się poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, oraz sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu.

Z powyższego przepisu, zdaniem Wnioskodawcy, wynika, że obliczenie kosztów kwalifikowanych, o których mowa w treści przepisu art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, wymaga określenia trzech różnych wartości (zmiennych), tj.:

1. wysokości należności z tytułów wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT ponoszonych na rzecz pracowników zajmujących się działalnością badawczo- rozwojową oraz składek z tytułu tych przychodów, o których mowa w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;
2. czasu pracy przeznaczonego przez tych pracowników na wykonanie prac badawczo- rozwojowych w danym miesiącu oraz;
3. ogólnego czasu pracy tych pracowników w danym miesiącu.

Wnioskodawca ma świadomość, że wartość wskazana w pkt powyżej podpkt. iii powyżej, tj. ogólny czas pracy pracowników B+R w danym miesiącu, była przedmiotem interpretacji ogólnej Ministerstwa Finansów z 13 lutego 2024 r., sygn. DD8.8203.1.2021 (dalej: „Interpretacja MF”), w której z uwagi na rozbieżności zachodzące w praktyce podatkowej, określono co należy rozumieć przez to pojęcie na potrzeby wyliczania proporcji kosztów kwalifikowanych ulgi B+R.

Tym samym, mając na uwadze treść uzasadnienia wynikającą z Interpretacji MF, należy wskazać, że do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, należą poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT oraz sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu, w tym również należności z tytułu usprawiedliwionej nieobecności pracownika, do których poniesienia pracodawca jest zobowiązany na podstawie odrębnych przepisów, m.in. te dotyczące urlopu oraz choroby.

Interpretacja MF dotyczy więc tylko możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej poniesionych przez podatnika w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z usprawiedliwioną nieobecnością pracownika. Natomiast Interpretacja MF nie rozstrzyga, w jaki sposób powinna zostać ustalona Proporcja B+R, co jest przedmiotem wątpliwości podatkowych przedstawionych w ramach Wniosku.

Wnioskodawca wskazuje, że wykładnia przepisu oraz interpretacja art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT wywołuje wątpliwości podatkowe, czego efektem jest możliwość wyprowadzenia dwóch sposobów zastosowania tego przepisu w postaci Metody 1 oraz Metody 2. Istotność wyjaśnienia tej wątpliwości podatkowej przez Organ jest znacząca, mając na względzie konieczność prawidłowego rozliczania Ulgi B+R, a w konsekwencji prawidłowego określenia przez Spółkę zobowiązania podatkowego w CIT.

Tym samym przedmiotem niniejszego Wniosku jest uzyskanie potwierdzenia przez Organ w formie wydanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, że prawidłowa wykładnia oraz interpretacja art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do tego, że zastosowanie tej normy prawnej pozwala na przyjęcie Metody 2 przy rozliczaniu Ulgi B+R.

Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie Metody 2

Zdaniem Wnioskodawcy Metoda 2 jako konsekwencja wykładni, interpretacji, a finalnie zastosowania normy prawnej z art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT daje racjonalny, rzetelny oraz uzasadniony obraz wysokości Kosztów kwalifikowanych B+R, które należy ustalić, celem właściwego stosowania Ulgi B+R, co koresponduje także z zasadami odnoszącymi się do wykładni, interpretacji oraz zastosowania ulg podatkowych.

W ocenie Spółki zaistniała wątpliwość podatkowa nie dotyczy stricte metod alokacji ponoszonych wydatków do Kosztów kwalifikowanych B+R, ani też metody obliczania Proporcji B+R, albowiem kwestia ta ma charakter bardziej złożony i składający się z kilku następujących po sobie etapów, które obejmują:

1. odczytanie art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT;
2. przeprowadzenie procesu wykładni art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT przy zastosowaniu dostępnych metod wykładni, z uwzględnieniem pierwszeństwo wykładni językowej;
3. interpretacja art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT;
4. wywiedzenie z art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT możliwych sposobów rozliczenia ulgi B+R, uwzględniając przy tym zgodne z prawem metody rozliczenia;
5. zastosowanie art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT obejmujące przyjęty model rozliczenia ulgi B+R.

Tym samym przedmiotem Wniosku nie jest potwierdzenie technicznej metody rozliczenia ulgi B+R, lecz przedmiotem Wniosku jest uzyskanie potwierdzenia w zakresie zaistniałej wątpliwości podatkowej dotyczącej tego czy w świetle wykładni oraz zastosowania art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT jako przepisu prawa podatkowego prawidłowym jest uwzględnienie czasu poświęconego na pracę B+R oraz czas usprawiedliwionej nieobecności przypadający proporcjonalnie na Prace B+R, zestawiając to do ogólnego czasu pracy Specjalisty B+R (wraz z czasem usprawiedliwionej nieobecności), co zdaniem Spółki znajduje potwierdzenie w literalnej odczytaniu art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.

(i) wykładnia art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT

Wykładnia art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że ustawodawca celem określenia właściwej wysokości Kosztów kwalifikowanych B+R obliguje podatników CIT stosujących Ulgę B+R do dokładnej alokacji ponoszonych wydatków w ramach Kosztów kwalifikowanych B+R przy ustalaniu Proporcji B+R, uwzględniając przy tym specyfikę prowadzonej działalności, w tym prowadzonych Prac B+R, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania „w takiej części”. Użycie tego sformułowania świadczy o tym, że celem ustalenia właściwej Proporcji B+R koniecznym jest zestawienie z sobą zmiennych opisanych właśnie w liczniku oraz mianowniku.

Zarówno Metoda 1 oraz Metoda 2 zawiera wyodrębniony licznik oraz mianownik. Rozważana Metoda 2 zdaniem Wnioskodawcy pozostaje niesprzeczna z treścią przepisu, a co więcej pozostaje zgodna z literalną wykładnią analizowanego przepisu.

Wskazać bowiem należy, że istotą wykładni przepisów prawa jest: „(…) zawsze ustalenie (wyjaśnienie) znaczenia określonego przepisu prawnego, nasuwającego z różnych względów wątpliwości w sferze stosowania prawa. Wykładnia ani nic nie dodaje, ani nic nie ujmuje z treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego treść i znaczenie.” (por. Postanowienie TK z 26 marca 1996 r., sygn. akt W 12/95).

Ponadto zwrócić uwagę należy na to, że: „Zgodnie z przyjętą w orzecznictwie i doktrynie zasadą pierwszeństwa wykładni językowej w procesie wykładni prawa, należy w pierwszej kolejności zastosować dyrektywy wykładni językowej, a dopiero w przypadku dalszych wątpliwości lub w celu wzmocnienia wyniku wykładni językowej, sięgać kolejno po wykładnię systemową lub funkcjonalną.” (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego [dalej: „NSA”] z 26 października 2021 r., sygn. akt II FSK 979/21). Zdaniem Wnioskodawcy wykładnia językowa art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że całościowy proces obejmując: odczytanie przepisu, jego wykładnię oraz interpretację, a finalnie zastosowanie pozwala na zastosowanie Metody

Podsumowując wykładnia językowa art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że na potrzeby ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, należy uwzględniać czas poświęcony na pracę B+R oraz czas usprawiedliwionej nieobecności przypadający proporcjonalnie na Prace B+R, zestawiając to do ogólnego czasu pracy Specjalisty B+R

Ponadto stanowisko Wnioskodawcy wsparte jest także argumentami (aspektami) dot.:

1. racjonalności;
2. zasadności;
3. zasad wykładni przepisów prawa podatkowego.

(ii) aspekt dot. racjonalności

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ślad za stanowiskiem NSA, który w wyroku NSA z dnia 5 lutego 2021 r., sygn. II FSK 1038/19 w skazał, że: „zarówno czas urlopu jak i czas zwolnienia chorobowego, za które przysługuje wynagrodzenie chorobowe, nie są bezpośrednim czasem wykonywania pracy, ale są czasem zatrudnienia pracownika, za który to czas przysługują pracownikowi należności wynikające z zatrudnienia, a na pracodawcy ciążą obowiązki związane, czy to z wypłatą wynagrodzenia, czy z odprowadzaniem składek z tytułu zatrudnienia.”

W związku z tym, brak jest podstaw prawnych do wyłączenia z katalogu kosztów kwalifikowanych ulgi B+R należności poniesionych przez pracodawcę, stanowiących, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, przychód pracownika realizującego działalność badawczo-rozwojową, a uzyskanych, gdy nie świadczy on pracy z powodu usprawiedliwionej nieobecności. Zarówno wynagrodzenia za czas urlopu jak i choroby stanowią bowiem przychód pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.

Jednocześnie, mając na uwadze, że koszt związany z zatrudnieniem pracownika, może zostać zaliczony do kosztów kwalifikowanych ulgi na działalność badawczo-rozwojową zdaniem Spółki racjonalne jest uwzględnienie liczby godzin nieobecności przypadająca na Prace B+R (Metoda 2). W przeciwnym wypadku koszty wynagrodzenia Specjalisty B+R za czas nieobecności w ogóle nie będą zaliczone do Kosztów kwalifikowanych B+R, jeżeli w mianowniku Proporcji B+R będzie całkowity czas pracy włącznie z czasem nieobecności.

Dla zobrazowania tego zjawiska można zaprezentować poniższy przykład:

• Specjalista B+R wykonujący wyłącznie Prace B+R, w grudniu 2025 r. z uwagi zwolnienie lekarskie nie może wykonywać swojej bieżącej pracy przez cały miesiąc.
• Pracodawca ponosi w tym czasie koszty jego wynagrodzenie na podstawie zawartej umowy o pracę.
• Natomiast pomimo poniesienia ciężaru kosztów wynagrodzenia Specjalisty B+R za grudzień 2025 r. tj. za czas nieobecności Pracodawca nie będzie uprawniony do zaliczenia tych wydatków do kosztów kwalifikowanych, jeżeli w liczniku Proporcji B+R byłoby zero.

Zdaniem Wnioskodawcy nie do zaakceptowania jest powyższy sposób interpretacji przepisów ustawy o CIT w szczególności art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, gdyż prowadzi on do ustalenia Proporcji B+R w oderwaniu od względów celowościowych, a także prowadzi do zaburzenia racjonalnego oraz rzeczywistego uwzględnienia poszczególnych zmiennych w Proporcji B+R. Należy podkreślić, że w takim przypadku, mimo że Specjalista B+R poświęca cały swój czas pracy na działalność B+R, Spółka nie miałaby możliwości ujęcia w Kosztach kwalifikowanych B+R jego wynagrodzenia za czas nieobecności. W wyniku mnożenia wysokości wynagrodzenia przez Proporcję B+R wynoszącą zero wynik określający wysokość Kosztów kwalifikowanych B+R wynosiłby zero.

W konsekwencji zaprezentowana Metoda 2 prowadzi do ustalenia Proporcji B+R w sposób odpowiadający specyfice prowadzonej działalności przez Wnioskodawcę, a zarazem stanowi wyraz racjonalnego rozliczenia Ulgi B+R w sytuacji nieobecności Specjalistów B+R, co zdaniem Wnioskodawcy koresponduje również z założeniem (postulatywnym) racjonalnego ustawodawcy.

(iii) aspekt dot. rzetelności

Ponadto, w wyroku NSA 11 kwietnia 2024 r., sygn. II FSK 1921/23, NSA stwierdził: „Tym samym, w ramach należności, które proporcjonalnie należy uwzględnić przy obliczaniu kosztów kwalifikowanych uwzględnić należy każdą należność pieniężną, wypłaconą pracownikowi, niezależnie od tego, czy dotyczy ona zapłaty za czas faktycznie przepracowany, czy też za czas usprawiedliwionej nieobecności w pracy (urlopu, czy choroby). Natomiast, przy obliczaniu proporcji, w jakiej należności te można zaliczyć do kosztów kwalifikowanych, czas nieświadczenia pracy z uwagi na urlop lub chorobę ma znaczenie dla ustalenia ogólnego czasu pracy i czasu poświęconego na wykonywanie zadań z zakresu prac badawczo-rozwojowych. Jeśli zatem strony ustalą, że w ramach tego wynagrodzenia wypłacane będzie wynagrodzenie za urlop czy chorobę, to także te kwoty wchodzić będą w skład kosztów kwalifikowanych, oczywiście w proporcji czasu wykonywania pracy do faktycznego czasu wykonywania pracy w zakresie działalności badawczo-rozwojowej.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: „Dyrektor KIS”] w interpretacji z 12 września 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.296.2022.9.AN.

Mając na względzie stanowisko zaprezentowane przez NSA, które podziela Dyrektor KIS w ocenie Wnioskodawcy przy obliczaniu proporcji w jakiej należności z tytułu wynagrodzenia Specjalistów B+R należy uwzględniać w Kosztach kwalifikowanych B+R, czas nieświadczenia pracy z uwagi na urlop lub chorobę powinien mieć znaczenie dla ustalenia ogólnego czasu pracy i czasu poświęconego na wykonywanie zadań z zakresu prac badawczo-rozwojowych. Oznacza to, że w liczniku czas nieobecności powinien być uwzględniony w takiej proporcji w jakiej dany Specjalista B+R poświęca swój czas w określonym miesiącu na prace B+R w stosunku do czasu faktycznie przepracowanego.

Zaprezentowany sposób kalkulacji w ramach Metody 2 odpowiada postulatowi rzetelności, bowiem prowadzi do rzetelnej alokacji poszczególnych wartości (zmiennych) zarówno w liczniku oraz mianowniku, co przekłada się na prawidłowe rozliczenie Ulgi B+R, a zarazem nie pozostaje sprzeczne z przepisami ustawy o CIT.

(iv) aspekt dot. zasadności

Regulacje ustawy o CIT nie zawierają dokładnych wskazań oraz wytycznych w jaki sposób należy ustalić licznik oraz mianownik dla celów obliczenia Proporcji B+R. W tym zakresie najbardziej doniosłym wyrażeniem ustawodawcy pozostaje sformułowanie „w takiej części” z art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, które już w warstwie literalnego odczytania przepisu prowadzą do wniosku, że w celu określenia prawidłowej wysokości Kosztów kwalifikowanych B+R zmienne należy odnosić do licznika oraz mianownika, celem określenia właściwej Proporcji B+R.

Niemniej podatnik stosujący Ulgę B+R na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów, w granicach dozwolonej swobody jest uprawniony do określenia zarówno licznika oraz mianownika w sposób odpowiadający specyfice prowadzonej działalności gospodarczej, w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa tj. art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT. W ocenie Wnioskodawcy prezentowany sposób kalkulacji (Metoda 2) w ramach Ulgi B+R jest precyzyjny oraz adekwatny w kontekście prawidłowego oraz rzetelnego rozliczenia Ulgi B+R.

Wskazać bowiem należy, że systematyka przepisów prawa podatkowego nie ogranicza swobody działania przedsiębiorcy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nawet jeżeli te działania prowadzą do zmniejszenia obciążenia podatkowego, co kierunkowo także potwierdza Szef Krajowej Administracji Skarbowej [dalej: „Szef KAS”] w innych sprawach podatkowych (przykładowo: opinia zabezpieczająca z 24 października 2025 r., sygn. DKP16.8082.3.2025).

Tym samym wybór precyzyjnej oraz adekwatnej metody ustalenia Proporcji B+R mieści się w zakresie swobody działania podatnika i może być stosowany, o ile nie będzie sprzeczny z przepisami ustawy o CIT. Rozważany sposób rozliczenia Proporcji B+R będący konsekwencją wykładni, interpretacji oraz zastosowania analizowanego przepisu w ocenie Wnioskodawcy pozwala na rozliczanie Proporcji B+R w oparciu o Metodę 2.

(v) zasady wykładni przepisów dot. ulg podatkowych

Końcowo wskazać należy, że przepisy dotyczące ulg podatkowych, które stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: „Konstytucja RP”) powinny być wykładane oraz interpretowane w sposób ścisły, co wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej wojewódzkich sądów administracyjnych (przykładowo: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1002/10) oraz NSA (przykładowo wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1630/16).

Niemniej nawet jeżeli wykładnia oraz interpretacja przepisów ma być dokonywana w sposób ścisły (restrykcyjny) to pozwala to podatnikowi stosującemu określoną ulgę podatkową na zachowanie swoistej swobody w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Tym samym jeżeli określony sposób wykładni oraz interpretacji przepisów mieści w tych granicach to uznać go należy za dopuszczalny.

W konsekwencji przedstawiony sposób obliczenia Proporcji B+R w ramach Metody 2 uznać należy za prawidłowy, bowiem został zrekonstruowany w oparciu o przepisy ustawy o CIT oraz w ich granicach.

(vi) podsumowanie

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty oraz przytoczone rozstrzygnięcia występujące w praktyce podatkowej, Spółka stoi na stanowisku, że wykładnia normy prawnej z art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do konkluzji, że celem prawidłowego zastosowania omawianego przepisu (normy prawnej), należy ustalić prawidłową (zgodną z prawem) wysokość kosztów kwalifikowanych. Tym samym zdaniem Wnioskodawcy oznacza to konieczność uwzględnienia czasu poświęconego na prace B+R oraz czasu usprawiedliwionej nieobecności przypadający proporcjonalnie na Prace B+R, a następnie zsumowane zmienne należy odnieść do całkowitego czasu pracy Specjalisty B+R (wraz z czasem usprawiedliwionej nieobecności), co w konsekwencji pozwoli na zgodne z prawem rozliczenie Ulgi B+R.

Niezależnie od powyższego przeformułowanego pytania oraz stanowiska Wnioskodawca wskazuje, że przedstawione zdarzenie przyszłe nie uległo zmianie i zachowuje swoją aktualność.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z brzmieniem art. 18d ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Rodzaje kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu w ramach ulgi na działalność badawczo-rozwojową zostały wymienione w art. 18d ust. 2 ustawy o CIT.

W myśl art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT za koszty kwalifikowane uznaje się m.in.:

Przepis art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT reguluje dwie kwestie, pierwszą z nich jest to jakie należności pracownika należy zaliczyć do kosztów kwalifikowanych, drugą jest natomiast to, w jak sposób określić wysokość tych kosztów kwalifikowanych, które podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania ustalonej zgodnie z art. 18 ustawy o CIT.

W odniesieniu do pierwszej z wymienionych kwestii należy zauważyć, że z treści art. 12 ust. 1 ustawy o PIT powołanego w ww. art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT wynika, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Przy czym, z brzmienia art. 12 ustawy o PIT i zastosowania zwrotu „w szczególności” wynika, że jest to katalog otwarty, dlatego też uzasadnione jest przyjęcie, że w katalogu przychodów określonych w tym przepisie mieszczą się również, niewymienione, przychody pracownika związane z usprawiedliwioną nieobecnością, tj. wynagrodzenia za czas urlopu oraz choroby. Zatem pojedyncze elementy składowe wynagrodzenia pracownika, tj. wynagrodzenia urlopowe i chorobowe, powinny być traktowane jako składniki kosztu wynagrodzenia kwalifikowanego do ulgi badawczo-rozwojowej, w takiej części, w jakiej do ich poniesienia, Spółka jest zobowiązana na podstawie odrębnych przepisów oraz przy zachowaniu wszystkich pozostałych wymogów nakładanych na podatnika poprzez treść art. 18d ustawy o CIT- w tym szczególnie: określenie, czy przedmiotowy koszt stanowi koszt uzyskania przychodu właściwego roku podatkowego oraz ustalenie zaangażowania pracownika w realizację działalności badawczo-rozwojowej.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę (odnośnie do ww. kwestii nr 2), że ustawodawca wysokość kosztów kwalifikowanych, które podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania nakazuje ustalić poprzez proporcję „w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowejpozostaje w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu (art. 18d ust. 2 pkt 1 updop).

W liczniku tego ułamka uwzględniany powinien być zatem faktyczny czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej.

Zarówno czas urlopu, jak też czas zwolnienia chorobowego nie są czasem przeznaczonym na realizację działalności badawczo-rozwojowej, ponieważ w tym okresie pracownik nie realizuje obowiązków służbowych związanych z realizacją zadań w zakresie tej działalności. Nadal jednak okres ten jest czasem zatrudnienia pracownika, za który przysługują pracownikowi należności wynikające z zatrudnienia, a na pracodawcy ciążą obowiązki związane z wypłatą wynagrodzenia.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy prawidłowe jest Państwa stanowisko w zakresie wykładni przepisu art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, że na potrzeby ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych, należy zestawić czas poświęcony na prace B+R oraz czas usprawiedliwionej nieobecności przypadający proporcjonalnie na Prace B+R, w stosunku do ogólnego czasu pracy Specjalisty B+R (wraz z czasem usprawiedliwionej nieobecności).

Odnosząc się do zaproponowanej przez Spółkę nowej metody liczenia Proporcji B+R, należy stwierdzić, że jest ona nieprawidłowa, gdyż zgodnie z tą metodą wartość wyrażona w liczniku nie będzie odpowiadała ilości godzin faktycznie przeznaczonych na realizację działalności badawczo-rozwojowej (do czego nawiązuje art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT), lecz uwzględniała będzie także czas, którego pracownik nie przeznaczył na realizację ww. działalności (z uwagi na nieobecność w pracy).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że właściwą metodą postępowania w przedmiotowej sprawie jest przyjęcie, że „ogólnym czasem pracy” w myśl art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT jest nominalny czas pracy w danym miesiącu, tj. pełny wymiar godzin, które pracownik powinien przepracować, niezależnie od nieobecności (ustalony zgodnie z przepisami Kodeksu pracy) i to on stanowi mianownik w równaniu, natomiast w liczniku należy wskazać godziny faktycznie przeznaczone na działalność badawczo-rozwojową.

Tym samym stanowisko Spółki przyjmujące, że na potrzeby ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych należy zestawić czas poświęcony na Prace B+R oraz czas usprawiedliwionej nieobecności przypadający proporcjonalnie na Prace B+R (tj. czasu usprawiedliwionej nieobecności Specjalistów B+R w proporcji w jakiej czas poświęcony na Prace B+R pozostaje do faktycznie przepracowanego czasu w trakcie miesiąca), w stosunku do ogólnego czasu pracy Specjalisty B+R (wraz z czasem usprawiedliwionej nieobecności)jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądowych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.